Archiwa miesięczne: Listopad 2016

ZASADY HODOWLI PSÓW RASOWYCH RAYMOND’A OPPENHEIMER’A, ANGIELSKIEGO SĘDZIEGO KYNOLOGICZNEGO I HODOWCY BULLTERRIERÓW ”ORMANDY”

history3

 

Raymond Oppenheimer angielski sędzia i hodowca twórca przesławnego kennelu Bullterrierow „Ormandy”:

1. Pamiętaj, że zwierzęta które dziś dobierasz do hodowli będą przez wiele kolejnych lat miały wpływ na daną rasę. Miej to na uwadze, gdy dobierasz zwierzęta do rozrodu.
2. Możesz wybrać jednorazowo tylko 2 osobniki w jednym pokoleniu. Wybieraj tylko najlepsze, ponieważ będziesz musiał czekać na kolejne pokolenie, żeby poprawić to od czego wyszedłeś. Rozmnażaj tylko wtedy, gdy możesz oczekiwać, że uzyskane potomstwo będzie lepsze niż jego rodzice.
3. Nie możesz oczekiwać, że statystyczne przewidywania będą miały zastosowanie, jeśli chodzi o małą liczbę zwierząt (jak np. w jednym miocie). Statystyki sprawdzają się tylko w odniesieniu do wielkich populacji.
4. Rodowód jest narzędziem które ma ci pomóc rozpoznać jakie zalety i wady twój pies może prezentować lub przekazywać. Rodowód jest tylko tak dobry, jak pies który go posiada.
5. Miej na celu uzyskanie psa idealnego pod każdym względem, a nie tylko dla jednej czy dwu cech. Nie kieruj się też modą panującą w obrębie danej rasy.
6. Jakość to nie ilość. Jakość jest rezultatem dogłębnych badań, wynikiem konsekwentnego dążenia do zrealizowania pewnej wizji, rezultatem cierpliwości, żeby czekać aż uzyska się odpowiedni miot i umiejętności obiektywnego oceniania do czego już się doszło, lecz przede wszystkim efektem posiadania planu hodowlanego mającego na uwadze przynajmniej 3 pokolenia do przodu.
7. Nie zawracaj sobie głowy dobrym psem, który jest marnym reproduktorem. Ciesz się z jego (jej) posiadania ale nie uwzględniaj go (jej) w swoim planie hodowlanym.
8. Rzadko używaj out-crossów. Na każdą pożądaną cechę którą uzyskasz, przypadnie wiele złych, które będziesz musiał wyeliminować w następnych pokoleniach.
9. Inbreeding to cenne narzędzie będące najszybszą metodą utrwalenia dobrych cech i typu. Wyciąga na światło dzienne cechy, które muszą zostać wyeliminowane.
10. Hodowanie niczego nie „tworzy”. To co uzyskujesz, nie bierze się z kosmosu, lecz zawsze „tam” było, nawet jeżeli ukryte przez wiele pokoleń.
11. Zapomnij o starym banale, że rodzeństwo doskonałego reproduktora jest równie dobre jak on sam. Rodzeństwo rzadko ma tą samą genetyczną „układankę”.
12. Bądź ze sobą szczery. Nie ma idealnych psów (suk), tak jak i nie ma idealnych reproduktorów. Nie będziesz dobrym hodowcą, jeżeli nie potrafisz rozpoznać plusów i minusów u psów, które zamierzasz rozmnażać.
13. Cechy dziedziczne są przejmowane po równo od obu rodziców. Nie spodziewaj się że rozwiążesz wszystkie problemy w jednym pokoleniu.
14. Jeżeli najgorsze szczenię w twoim ostatnim miocie, nie jest lepsze niż najgorsze szczenię w twoim pierwszym miocie, tzn. że nie robisz postępu. Twój ostatni miot powinien naprawdę być ostatnim.
15. Nie wybieraj psa do rozrodu ani na podstawie najlepszego, ani najgorszego szczenięcia jakie spłodził(a). Oceniaj cały miot na podstawie cech większości.
16. Pamiętaj że jakość jest kombinacją „soundness” i funkcjonalności. Liczy się nie tylko brak wad ale pozytywna prezencja zalet. Liczy się cały pies.
17. Nie kieruj się emocjami w wyborze zwierząt do hodowli. Odpowiedni pies dla twojej hodowli to właśnie ten pies, nieważne kto jest jego właścicielem. Nigdy nie szkaluj dobrego psa, są zbyt rzadkie i wspaniałe aby były poniżane przez czyjąś małostkowość.
18. Niech nie satysfakcjonuje cię nic poza numerem jeden. Numer dwa to zawsze za mało.

Polskojęzyczna treść zasad, zamieszczona powyżej, pochodzi z profilu na Serwisie Facebook, należącego do pani Marzeny Kaca-Bibrich, 

Zdjęcie użyte w tekście pochodzi ze strony: http://www.thebullterrierclub.org/history/ 

Link do anglojęzycznej wersji tekstu: http://www.tybrushe-boxers.com/20_principles_of_breeding.htm 

Zuza Petrykowska

 

Reklamy

CO WYNIKA Z FEJSBUKOWYCH GÓWNOBURZ W ŚWIATKU DOGO ARGENTINO I OKOLIC (”PO CO NOSIĆ MASKĘ, GDY NIE MA SIĘ JUŻ TWARZY?”)

mike-reed

Już kilka lat temu, obserwując poczynania polskich tzw hodowców Dogo Argentino, psów rasy (z wielu względów) naprawdę wyjątkowej, pisałam, że moda na produkowanie argentyńczyków, skutkować będzie tym, że coraz więcej psów trafiać będzie w ręce coraz bardziej przypadkowych osób i że ogłoszenia w rodzaju ”dogo do adopcji” przestaną być ”wyjątkowymi okazjami”. To był czas, kiedy WYDAWAŁO MI SIĘ, że właściwie rozóżniam ”hodowców” i ”hodoFców”. Jednak po latach, kiedy większość ”znawców rasy” w praktyce wciąż wydaje się nie rozumieć czym jest genetyka i nie zważając na to ile dany reproduktor dał głuchych lub półgłuchych szczeniąt w różnych kojarzeniach, używa w ”planach hodowlanych” jego potomstwa, ignorując kompletnie recesywność cech i fakt, że potomstwo ojca, który mocno przekazywał głuchotę, nawet jeżeli samo uniknęło głuchoty (całkowitej lub jednostronnej), cechę niosącą utratę słuchu przekazywać będzie swoim potomkom, kiedy wykonanie badania BAER TEST jest zbyt kosztowne (?) dla tzw hodowców, kiedy zamiast badać całe mioty, niektórzy wybierają (tnąc koszty), tylko część miotu, udostępniają swoje reproduktory (przebadane lub nie pod kątem wykluczenia jednostronnej głuchoty i dysplazji stawów) do kryć nieprzebadanych suk lub sprzedają swoje suki (przebadane lub nie) osobom, które planują kryć je nieprzebadanymi reproduktorami, wyciągam proste wnioski: WYDAWAŁO MI SIĘ, że mam do czynienia z hodowcami. Tylko i aż tyle.

Bardzo cieszę się, kiedy kontaktują się ze mną osoby, które dzięki moim tekstom zaczęły postrzegać kwestę kupna psa w bardziej realistyczny sposób i w związku z tym na swoich psich przyjaciół wybrały psiaki definitywnie wolne od głuchoty, na co dowodem jest wynik ich BAER TEST, pochodzące z kojarzeń po OBOJGU przebadanych rodzicach, nie tylko OBUSTRONNIE SŁYSZĄCYCH, ale i WOLNYCH OD DYSPLAZJI STAWÓW BIODROWYCH I ŁOKCIOWYCH. Cieszy mnie, że pośród miłośników psów rośnie świadomość tego jak bardzo powszechnym problemem jest dziś dysplazja stawów i że jedynie opisany przez radiologa lub chirurga wynik prześwietlenia oraz wpisanie go w rodowód psa, mówi nam, że dany osobnik wolny jest od dysplazji i tym samym zdecydowanie zmniejsza się ryzyko, że jego potomstwo obciążone będzie nieprawidłowościami aparatu ruchu (o ile nowy właściciel będzie dość mądry, by uniknąć błędów w prowadzeniu swojego psa). Wciąż dużo jest nieświadomych nabywców, jednak coraz więcej z państwa nie daje się nabrać na ”ładne zdjęcia na Facebooku”. To ważne tym bardziej, że świadomość rośnie nie tylko, kiedy chodzi o ”białe”.

Bardzo ważne jest też to, że rośnie świadomość odnośnie specyfiki samej rasy. Że niektórzy z państwa dają się odwieść od zakupu Dogo Argentino na rzecz innej, lepiej dostosowanej do waszych oczekiwań i REALNEGO stylu życia rasy. Że mit ‚nieustraszonego, olśniewającego wyglądem, tą elegancką bielą, psa, który dopada dzika i trzyma go zaciekle, podczas gdy jego pan i władca wbija dzikiej świni nóż prosto w serce i ją zabija‚, nie przyćmiewa już trzeźwości myślenia młodym ojcom, pracującym naście godzin na dzień, których to żony, w praktyce przez większą część czasu, miałyby zajmować się psem a podczas ”spaceru”, jedną ręką prowadząc wózek z berbeciem, drugą starać się utrzymać psa, który właśnie zobaczył coś, za czym postanowił udać się w pogoń… Cieszy mnie, że zafascynowani i odurzeni ”dogo mitem”, po moim ”odradzam Dogo Argentino”, skonfrontowali swoje wyobrażenia o tym ”jak to będzie z DA” z aspektami i faktami, które wcześniej im umknęły, ze swoimi współmałżonkami i partnerami, i od nich usłyszeli odpowiedź na pytanie ”Co by było gdyby nasz pies zabił podczas spaceru jeża albo inne zwierzę i wrócił do domu z krwią na pysku?”… Jestem przekonana, że dzięki tej świadomości co najmniej klika psów (z ”przeoraną” psychiką) nie trafiło do schronisk i ”pod skrzydła fundacji”, być może nawet nie rozpadło się parę małżeństw…

Zadziwia mnie tylko jedno, jak to jest, że ”zieloni, statystyczni Kowalscy”, tak szybko uczą się tego, czego przez lata wciąż nie umieją się nauczyć ludzie ”od dawna związani z rasą”,rozmnażający Dogi Argentyńskie ”hodowcy” i ich posiadacze? Moje pojęcie o dysplazji i nieprawidłowościach związanych z aparatem ruchu, zwiększyło się drastycznie w ciągu ostatniego półtorarocza, nie tylko dlatego, że poznałam kalekie, RASOWE psy (różnych ras), ze znanych hodowli, ale wzbogacona o najświeższą wiedzę z publikacji dotyczących badań nad zagadnieniami związanymi z genetyką, wadami i chorobami genetycznymi, które można u psów wykluczyć, o ile przeprowadza się badania eliminujące z planów hodowlanych osobniki nimi obciążone, zaczęłam bardzo dokładnie przyglądać się psom, które mijam na ulicy, tym widywanym podczas wystaw i tym, które oglądam na filmach z wystaw w internecie (także po latach). Coraz trudniej jest spotkać prawidłowo się poruszającego psa. Zdumiewa mnie, że o ile przeciętny człowiek jest w stanie zobaczyć kulawiznę u człowieka i zauważyć jego nieprawidłowy sposób poruszania się, dostrzec przykurcz mięśnia itp., wpaść na pomysł, że to nieprawidłowe poruszanie się może powodować ból, to kompletnie pozbawiony jest tej zdolności, kiedy chodzi o psa. Na dłużą metę jest to wręcz przerażające, kiedy taki ”przeciętny człowiek” zajmuje się rozmnażaniem psów. Przyglądanie się temu, jak poruszają się psy (szczególnie te mające być rodzicami naszego szczeniaka), umiejętność zobaczenia i nazwania nieprawidłowości, daje właściwy punkt odniesienia. Tyle, że coraz trudniej tę umiejętność nabyć, bo zdrowych, w pełni sprawnych psów jest coraz mniej. Przykre jest, że tzw hodowcy aż zbyt mocno zachłysnęli się tą legendarną u psów typu presa ”odpornością na ból” i olewają coraz więcej ewidentnych dowodów świadczących o tym, że ich psom normalne poruszanie się sprawia ”kłopot” (wygięte grzbiety, ”martwe” ogony i wiele innych oznak).

W roku 2011 na rynku pojawiła się wspaniała publikacja, Książka i DVD ”Dogs in Motion” (autorzy Martin S. Fischer i Karin E. Lilje), więcej o tej publikacji znajdziecie np. pod tym linkiem: http://www.vdh.de/en/shop/dogs-in-motion/. Polecałam to wydawnictwo już 5 lat temu na ”Forum Molosy”, ale nie wydaje mi się aby to opracowanie zainteresowało przez ten czas zbyt wielu polskich tzw hodowców, o sędziach kynologicznych nie wspominając… Nie zmienia to jednak faktu, że przygotowując się do zakupu czy też przysposobienia psa, zwłaszcza dużej bądź też tzw wielkiej rasy, warto jest zainwestować i sprawić sobie prezent w postaci ”Dogs in Motion”, bo ta książka, w przeciwieństwie do opowieści tzw hodowców, jest PEWNM ŹRÓDŁEM INFORMAJI o aparacie ruchu psa.

Etatowi fejsbukowi specjaliści od pisania postów dziwnej treści, kwestię badań poruszają zazwyczaj jedynie wtedy, gdy u któregoś z ”konkurencyjnych” tzw hodowców wyskoczy z szafy jakiś trup w postaci -najczęściej- głuchego psa, który albo jest do adopcji albo jest ojcem iluś tam głuchych szczeniąt i się zrobił ”syf”(Przy czym wciąż metodą nr 1 na ”zbadanie” czy pies słyszy, jest odizolowanie szczeniaka od rodzeństwa, narobienie hałasu garnkami i sprawdzanie czy ”jest reakcja?”).

Angażowanie się w fejsbukowe ”gównoburze” jest nawykiem, jak wiele innych zachowań, w dodatku jest to nawyk szkodliwy a w niektórych przypadkach, tych dotyczących osób najczęściej, kreujących ”szitsztormy”, z powodzeniem można by założyć, że są to zachowania kompulsywne, neurotyczne, mówiąc krótko patologiczne.

Żenujące gównoburze, których celem jest -chyba raczej nieuświadomiona- potrzeba odpowiedzenia ”głosom w głowie”, rozkręcane przez dziwne persony na Serwisie Facebook, angażują całe ”psiarskie środowiska”, stanowiąc idealną okazję do tego, by każdy frustrat pozujący na specjalistę mógł przywalić wybranej osobie, o ile tylko powód ”szitsztormu” wykreowany został na choćby ”ciut kynologiczny” (choć i to nie jest konieczne). Zawsze można próbować ”zniszczyć konkurencję”, starając się zapewnić sobie, że to do kieszeni opluwającego kolejną osobę ”speca”, ”skapnie kaska za szczeniaczka”. Na niezliczoną ilość sposobów, podczas tych ”dyspout” oczerniane, pomawiane, szkalowane i prześladowane są przez ”zacne grono” ”miłośników psów” wybrane osoby. Stalking kwitnie a przy okazji, podczas afer można się kreować na ”znawców” i ”ostatnich sprawiedliwych”. O ”lubianych”, jak już dym widać na kilometr i nie można udawać, że się nic nie dzieje, na grupach publicznych, na których urabia się potencjalnych nabywców psów vel klientów, od których zależy czy tzw hodowca będzie mieć co jeść na obiad czy nie, pisze się delikatnie, używając eufemizmów, bo w końcu ‚jak się jest specem, to trzeba coś napisać, wyrazić zdanie, ale nie tak, żeby zrobić znajomym krzywdę‚. I tak ”śmiertelnym wrogom” można ”przyłożyć” definitywnie w rodzaju ”głuche psy się usypia”, a ”lubianym znajomym”, z którymi AKTUALNIE ”trzyma się sztamę”, ”fejsbukowe autorytety” piszą np. ”głuche szczenięta nie powinny opuszczać hodowli”. Pomyje wylewane publicznie to jedynie fragment popisów stalkerów, dla wyjątkowo niezdrowych i nie mających co ze swoim życiem robić, są jeszcze tzw tajne grupy, na których planuje się jak uprzykrzyć życie wybranemu obiektowi, w tzw zaufanym gronie.

Przysłowie mówi ”pokaż mi swoich przyjaciół a powiem ci kim jesteś”, więc chyba więcej nie trzeba dodawać. Przykre jest, że ludzie z zaburzeniami ”uwierzytelniani” są przez znaczącą (w sensie internetowej popularności) część środowiska ”miłośników psów”, co wystawia tak jednoznaczną notę praktycznie całemu środowisku.

A propos nie wiem jak to ująć, więc wybiorę opcję najdelikatniejszą. Mało jest rzeczy, które mnie dziwią, ale kiedy ktoś, kto ma czelność -NAJDELIKATNIEJ rzecz ujmując- naruszać moje dobre imię, ośmiela się nękać mnie telefonami a po zablokowaniu numeru, wiadomościami sms, w których żąda ode mnie wyrażenia zgody na używanie fragmentów moich artykułów, MOJEJ PRACY, po do by ”podbudować swoją wiarygodność”, opada mi przysłowiowa szczęka.

tototototoot

 

Jakiż to żenujący akt desperacji, ”prosić” o zgodę na wykorzystanie pracy osoby, którą notorycznie publicznie ”krytykuje się”, kwestionując i poddając w wątpliwość jej wiedzę, w najgorszym z możliwych stylu.

Nie trzeba być psychiatrą, by dostrzec/doczytać się zaburzeń typu border line lub innych chorób psychicznych u niektórych z użytkowników Serwisu Facebook, namiętnie trzepiących posty na grupach tematycznych. Nie trzeba też być pracownikiem pro ekologicznych organizacji, by martwić się, że niezdrowe osoby z takim zapałem angażują się w polską kynologię i stają się ”ikonami” hodowli a raczej rozmnażania rasowych psów (Przecież min. to Dogo Argentino widnieje na polskiej liście ras uznawanych z agresywne a wielu krajach jest rasą kompletnie zakazaną).

Z wielką szkodą dla tzw rasowych psów aktualnie obowiązujący art.10 ustawy o ochronie zwierząt nie spełnia swojej roli. Nie chroni ani ludzi przed psami ras naprawdę wymagających ani psów przed ludźmi, dopuszczającymi się przeróżnych nadużyć na tych zwierzętach. Nie jest jasne ile psów ”ras wrażliwych” znajduje się w polskich rękach, a stowarzyszenie, w którym zarejestrowanych jest najwięcej psów uważanych za rasowe, czyli Związek Kynologiczny w Polsce nie ma ”ochoty” dzielić się informacjami na temat tego ile psów ras takich jak np. Dog Kanaryjski (Dogo Canario/Presa Canario), czy Dog Argentyński (Dogo Argentino) rodzi się w Polsce i co się z nimi dzieje. Choć każdy taki pies powinien być rejestrowany w odpowiednim urzędzie administracji publicznej, praktyka pokazuje, że większość właściwych urzędników nie ma wiedzy o tym, iż na terenie im podlegającym prowadzone są hodowle psów takich ras. Właściwie skonstruowane przepisy dotyczące psów ”ras wrażliwych” uchroniłyby psy nie tylko przed nielegalnymi zabiegami, takimi jak kopiowanie, ale pozwoliłyby skutecznie walczyć z kłusownictwem, a także moralnie wyjątkowo obrzydliwymi walkami psów.

I tak w październiku pojawiło się ogłoszenie o suce Dogo Argentino do Adopcji

capture-20161028-170740capture-20161028-170803

Pod postem ”troll festiwal”, do pewnego stopnia skutecznie odwracający uwagę od istoty rzeczy. Trolle przy okazji tematów związanych z Dogo Argentino, kopiowaniem uszu i dysplazją stawów zawsze są te same i to samo wypisują, więc nie ma sensu rozwodzić się na ich temat. Ważne są fakty, które trollingiem udaje się trollom rozmyć.

Suka rasy Dogo Argentino o rodowodowym imieniu KAPRICIA White Hunter, przez swojego Pierwszego Właściciela, którego w skrócie nazywać będę PW nazywana ”Cola”, nie posiada chipa. Suka została przekazana PW jako ekwiwalent za krycie, w wyniku którego przyszła na świat, gdyż właścicielem psa SanAgnes ODYSSEY (vel Kokos), będącego ojcem suczki jest ten pan. Matką Coli vel KAPRICIA jest suka DAHLIA White Hunter. Cola vel KAPRICIA jest miotową siostrą suki KATYUSHA White Hunter, będącej matką miotów w jednej z hodowli.

O wartości hodowlanej danego rasowego psa a KAPRICIA vel Cola jest rasowym psem, pochodzącym z hodowli White Hunter, jej ojciec, Kokos vel ODYSSEY (SanAgnes) jest bardzo znanym w polskim internecie psem, decydują uprawnienia hodowlane, które pies otrzymuje podczas wystaw lub hodowlanych przeglądów organizowanych przez stowarzyszenie Związek Kynologiczny w Polsce i ewentualnie na innych wystawach FCI. Cola vel KAPRICIA nie otrzymała od sędziów kynologicznych uprawnień hodowlanych, więc jest osobnikiem swojej rasy, nie posiadającym hodowlanej wartości.

Dlaczego pierwszy właściciel pozbył się suki, której robił kiedyś takie ładne zdjęcia i pokazywał je znajomym na Facebooku? Czy dlatego, iż ta, mimo że jest córką znanego psa, a jej miotowa siostra jest używana w hodowli, posiada jakąś wadę, która uniemożliwia przyznanie jej uprawnień hodowlanych? Jest brakiem uczciwości nazywanie tej suczki ”suką hodowlaną” (w ”szitsztormach” dotyczących ogłoszenia miało to miejsce), suczka ta jest tzw. ”petem”, bo nie ma hodowlanych uprawnień.

Z informacji wyszkowskiego Urzędu wynika, że PW. suczkę sprzedał.

kapricia-white-hunter-vel-cola

Istotne jest pytanie dlaczego PW nie dopilnował aby nowy właściciel suki zarejestrował ją w odpowiednim urzędzie, stosując się do art.10 ustawy o ochronie zwierząt, skoro suka jest rasowym Dogo Argentino? Czy PW dopilnował formalności związanych z przeniesieniem własności? Nie powinno stanowić problemu ustalenie kto ponosi odpowiedzialność za los suki KAPRICIA White Hunter vel Cola jeżeli Pierwszy Właściciel dopilnował formalności. Osoby, które zajęły się szukaniem domu dla suki, mając do czynienia z Dogo Argentino, w celu ustalenia właściciela suki mogły skontaktować się z urzędem, na terenie (administracyjnym), którego suczka zastała znaleziona, w końcu Dogi Argentyńskie należy rejestrować jako psy rasy uznawanej za agresywną. Czy suka została zarejestrowana?

Dlaczego sprzedając, przekazując odpowiedzialność za życie suczki nie posiadającej wartości hodowlanej, będącej w istocie w chwili sprzedaży -używam tego słowa w oparciu o informację przekazaną przez wyszkowski Urząd- tzw petem, PW nie dopilnował aby niemożliwym stało się jej rozmnażanie i nie poddał suki zabiegowi sterylizacji? Mimo, iż do chwili sprzedaży suka nie uzyskała uprawnień hodowlanych PW miał co do niej hodowlane plany? Może nowy właściciel takowe posiadał? W każdym razie PW sprzedał suczkę, która z jakiegoś powodu nie uzyskała do chwili sprzedaży hodowlanych uprawnień i kupił sobie na jej miejsce nową.

Osoba, której życie Coli powierzył PW okazała się niegodną zaufania. Postępowanie PW wobec suczki, która nie spełniła jego oczekiwań, zadziwia tym bardziej, że w swoim czasie ten pan napisał na mój blog tekst o tym dlaczego, z jego punktu widzenia, DA nie jest dla wszystkich. Usunęłam z bloga ten wpis, gdyż uznałam, że rozdźwięk pomiędzy treścią tekstu, wskazującą na głęboką refleksję nad specyfiką rasy i poczuciem odpowiedzialności za los psów i wszystkich żywych stworzeń przebywających w ich pobliżu, a praktycznym postępowaniem autora jest zbyt duży.

KAPRICIA vel Cola ma dziś ponad 4 lata i do dnia dzisiejszego (22 listopada 2016r.) nie uzyskała uprawnień hodowlanych, co istotniejsze ona nawet nie miała DOMU z prawdziwego zdarzenia, tj takiego, w którym się nią właściwie opiekowano. Suki używane do rozrodu w hodowlach, rozmnaża się do mniej więcej 6 roku życia, uznając, że dłuższa eksploatacja organizmu jest zbyt poważnym i zagrażającym życiu suki, obciążeniem. 4 letnia suka, która nigdy nie rodziła, w dodatku suka bez uprawnień, co dla każdego członka stowarzyszenia Związek Kynologiczny w Polsce powinno być jednoznaczne, barbarzyńcą byłby ktoś, usiłujący zrobić teraz z 4letniej nieródki, suczki po przejściach, matkę. Pozostaje mieć nadzieję, że nikt nie wpadnie na pomysł, by tę sukę mimo wszystko rozmnażać, bo ‚nawet gdyby były jakieś kłopoty i nie przeżyje w tym wieku pierwszego porodu, to tyle razy szyliśmy naszego, że jakby co, zrobimy ”cesarkę” i sami zaszyjemy a potem na własnym cycu odkarmimy szczeniaki‚. Ludzie mają różne, czasem naprawdę zatrważające pomysły.

W ciągu kilku dni Cola vel KAPRICIA trafiła pod opiekę, do osób zajmujących się rozmnażaniem psów rasy Dogo Argentino. Nie została wysterylizowana. Trzeba jej życzyć, żeby dom do którego ostatecznie trafiła (bądź w przyszłości trafi) był bezpieczny i by właściciel/opiekun nie przyczynił się swoim nieodpowiedzialnym zachowaniem do zagrożenia jej zdrowia i życia oraz ekosystemu i by nie pozwolił, by suka, kiedykolwiek jeszcze biegała bez nadzoru i nie wiadomo co robiła, ”biegając luzem” … za czym ganiała…

Należy mieć nadzieję, że sprawa suczki zakończyła się w sposób jednoznacznie określający kto, w sensie prawnym jest jej właścicielem, odpowiada za jej los i ponosi wszelkie konsekwencje związane z ewentualnym zaniedbaniem oraz, że nastąpiła rejestracja suki w odpowiednim ze względu na adres zamieszkania jej właściciela/li, urzędzie a także, że została zabezpieczona w sposób, który uniemożliwi ”bokiem puszczenie na niej miotu”.

Osoby zaangażowane w szukanie domu Coli zamieściły na swoim profilu takie oświadczenie

capture-20161031-082041Fcapture-20161031-082124

Rzecz jasna doczekało się komentarzy nie tylko ich profilu. Cola to tylko jeden z wielu przypadków w praktyce pokazujących dlaczego REALNIE DZIAŁAJĄCY przepis dotyczący rejestracji psów ”ras trudnych” jest potrzebny. Jeżeli ”miłośnicy rasy”, nie umieją lub nie chcą kontrolować tego co dzieje się z psami, które ‚puszczają w świat’, oznacza to, że potrzebują pomocy. Wymóg obligujący rejestrację psów ras uznawanych za agresywne i swoista, w praktyce działająca, baza danych wskazująca osoby będące właścicielami psów tych ras, pomógłby znacznie zaoszczędzić stresu i cierpienia zwierzętom a ich właścicieli lub tylko opiekunów ponoszących koszty ich utrzymania, nauczyłby odpowiedzialności.

Korzystając z okazji, przypominam wam, że fundacje a często jedynie ”zespoły osób działających a’la fundacja” (tj osoby niezrzeszone w jakimkolwiek tworze w rodzaju stowarzyszenia lub fundacji) nie są właścicielami zwierząt, które potocznie mówiąc ”biorą pod swoje skrzydła”. Fundacje nie mają prawa rozporządzać rzeczami, jakimi są zwierzęta -w polskim prawodawstwie zwierzę jest rzeczą.

Zgodnie z polskim prawem odłowić zwierzę biegające luzem, bezpańskie (a w każdym razie sprawiające takie wrażenie) może jedynie podmiot gospodarczy hycel/pracownik schroniska. Nie mają prawa odławiać zwierząt osoby prywatne. Kiedy chodzi o zwierzę odłowione, biegające luzem i nie posiadające chipa lub innego umożliwiającego identyfikację właściciela oznaczenia, zwierzę trafia do schroniska, a prawo do decydowania o zwierzęciu uzyskuje odpowiedni w sensie administracyjny urząd, ten na terenie którego zwierze zostało odłowione. Urząd ma podpisaną umowę ze schroniskiem. Zwierzę przekazywane jest do schroniska, w którym jest miejsce. Właściciel zwierzęcia zagubionego powinien ogłosić, że jego zwierzę zaginęło -niestety nie istnieje ”prawny obowiązek szukania” takiego zwierzęcia. W przypadku, w którym zwierzę posiada chip lub jest oznaczone w inny sposób umożliwiający ustalenie osoby odpowiedzialnej za nie w sensie prawnym, ale pomimo tego nie ma możliwości nawiązania kontaktu z tą osobą, zwierzę jest taktowane jako bezdomne. W zależności od treści umowy pomiędzy gminą a schroniskiem zależy czy i w jaki sposób schronisko współpracuje z organizacjami zewnętrznymi. W każdym przypadku, w którym gmina nie posiada odpowiednich umów określających czy i w jaki sposób schronisko może współpracować z np. fundacjami, przekazywanie zwierząt do tzw domów tymczasowych i przetrzymywanie ich gdziekolwiek poza schroniskiem, jest bezprawne. W praktyce w większości schronisk zwierzęta kastrowane/sterylizowane są po upływie 14 dni.

Właściciel odłowionego i zwróconego mu zwierzęcia, powinien zostać obciążony kosztami interwencji.

W fejsbukowym świecie ”miłośników psów” kynologia to ostatni temat, którym warto się zajmować. Przykre, że kiedy poczytać żenujące popisy czołowych gwiazd i gwiazdeczek, na próżno szukać informacji o badaniach psów, których zdrowie i kondycja jest jedynym wyznacznikiem kynologicznego sukcesu. Zamiast tego trudno nie nabyć przekonania, że wybrane rasy szczególnie ulubione są przez specyficzny typ ludzi, w sąsiedztwie, których nie chciałoby się mieszkać.

Zuza Petrykowska

 

Kopiowanie i wykorzystywanie całości lub fragmentów tekstu bez zgody autora jest zabronione. 

Źródło grafiki http://karelinform.ru/news/incident/76044/petrozavodchanku_mogut_oshtrafovat_na_million_za_klevetu_v_sotsseti