Archiwa tagu: hodowca

O RÓŻNICACH CZYLI JAK NIE STAĆ SIĘ ROZCZAROWANYM NABYWCĄ. CZĘŚĆ 1 Z 3

Można powiedzieć, że ”Hodowla psa rasowego to sztuka bardzo, bardzo trudna, wymagająca i kapryśna”, ale kilka minut na stronie http://www.instituteofcaninebiology.org, nawet dla niedoświadczonego przyszłego nabywcy, wystarczy, by widzieć, że w XXI wieku hodowla psów rasowych bazuje na nauce, to selekcja oparta o genetykę. Po prostu. Zacznijmy jednak od początku.

Różnic w tym jak do swojego, zazwyczaj wyczekanego, upragnionego, a czasem wymarzonego wręcz psa, podchodzi nabywca, a tym jak do swoich psów podchodzą ludzie, którzy je rozmnażają, ci tylko tzw hodowcy i ci prawdziwi hodowcy jest bardzo wiele. Wypada zdawać sobie z nich sprawę, nie tylko po to, by nie stać się nieprzyjemnie zaskoczonym nabywcą, ale też dlatego, by bardziej trzeźwym okiem podchodzić do ”autorytetów” tzw hodowców oraz, by lepiej rozumieć dylematy prawdziwych hodowców. Znaczące różnice występują na każdym kroku, w ”wychowaniu” i ”szkoleniu” psa, w pojmowaniu tego ”czym i po co? jest ”spacer”, w ocenie psiej ”urody”, żywieniu i tym co jest ważne, a co ”nie” w psim zdrowiu.

Podstawy

Różnicą najbardziej znaczącą, tą z której wynikają wszystkie inne, jest ta, że dla nabywcy, który odbiera szczeniaka, psiak jest bardzo wyjątkowym zwierzakiem, w stosunku do którego ma on silny emocjonalny stosunek, na długo zanim szczeniaka zabierze do swojego domu. Dla hodowcy ten sam psiak jest (tylko) jednym ze szczeniaków z danego miotu.

Oczywiście różne są typy ludzi zajmujących się rozmnażaniem psów i istnieją chlubne wyjątki, a ci którzy ”puszczają pierwszy miot” mają nieco inne, zazwyczaj wynikające z braku doświadczenia, podejście do tego, że mają w domu gromadę szczeniąt, niż ”doświadczeni hodowcy”. ”Świeżacy” może nie tyle ”bardziej się przejmują”, ale co najmniej ”większe wrażenie robi na nich fakt, że mają w domu szczenięta”, niż na ”starych wyjadaczach”. Czy wynikają z tego jakieś korzyści dla szczeniąt? Z tym bywa bardzo różnie…

Z biegiem czasu, tj z kolejnymi miotami, nastawienie osób rozmnażających psy ulega zmianie, można powiedzieć, że wchodzą w pewną ”rutynę postępowania” i nieco ”tracą na wrażliwości”. Co w najlepszym znaczeniu tego sformułowania oznacza, że zamiast eksperymentować i/lub panikować, postępują w sposób przemyślany, kiedy np. z którymś ze szczeniąt dzieje się coś złego. A w najgorszym, że traktują psy zdecydowanie zbyt instrumentalnie i np. w przypadku nagłej i niejasnej utraty szczeniaka,  ”machają ręką”, rzucając tekst typu ”Trudno, widać był słaby” (”zostało jeszcze osiem” [do sprzedania]). Albo bez żalu pozbywają się (tnąc koszty) psów, które w hodowli nie są im już potrzebne (swoje wypracowały/ zarobiły), ale które jeszcze rok-dwa lata wcześniej ciągali po wystawach i obfotografowywali, do opadłego spamując fejsbuka ich zdjęciami. I opowiadając o nich wszystkim w około, jakimi to one ”są wspaniałymi psami”, które ”tyle wnoszą do ich życia”.

Hodowcę z krwi i kości, prawdziwego pasjonata i miłośnika rasy poznaje się po tym, że robi mnóstwo rzeczy, o których inni, ci tzw hodowcy, mówią, że ”nie są obowiązkowe” i ”związek (Związek Kynologiczny w Polsce) ich nie wymaga”. Prawdziwy hodowca dokształca się ”na własną rękę”. I to nie ”dyskutując” na fejsbukowych grupach, w których to ”hodowcy” albo sobie wzajemnie ”w tyłki wchodzą”, uspokajając się na wzajem i podtrzymując mit, że sam fakt należenia do mającego dominującą pozycję na rynku kynologicznym stowarzyszenia Związek Kynologiczny w Polsce, czyni ich ”rzetelnymi” i ”wiarygodnymi”, a ”wymogu badań w ZKwP przecież nie ma”. Albo też się opluwają w gównoburzach o to, kto wygrał na jakiejś wystawie i dlaczego, z kim był ”układ” (bo, niestety to ”powodzenie” na wystawach zajmuje tzw hodowców znacznie bardziej niż zdrowie psów) itp. Prawdziwy hodowca jak najdalej trzyma się od pseudointelektualistów ”lansujących” się na grupach, jako ”godni zaufania” ”spece”. Prawdziwy hodowca czyta fachową, najświeższą, obcojęzyczną literaturę i dlatego bada psy, których używa do rozrodu. A kiedy specyfika rasy dyktuje, że badać powinien także szczenięta, zanim sprzeda je/przekaże nowym właścicielom, prawdziwy hodowca bada również szczenięta. I nie szuka wymówek, by tego nie robić, choć inni, ci tylko tzw hodowcy powtarzają: ”Przecież nie musimy tego robić, nie ma takiego obowiązku”. Przy czym, żeby było jasne: wymuszony poprzez wzrost świadomości nabywców szczeniąt, którzy od kilku lat czytają moje teksty o Dogo Argentino, w których co rusz piszę o BAER TEST, jako elementarnym badaniu dla psów rasy genetycznie predysponowanej do wystąpienia głuchoty jednostronnej bądź całkowitej, wynik BAER TEST przekazywany nabywcy, wraz ze szczenięciem Doga Argentyńskiego, nie czyni z handlarza hodowcy. Gdyż, mówiąc kolokwialnie, hodowca to min. ktoś, kto nie ma ”ciśnienia” na sprzedaż szczeniaków i nie stara się wcisnąć swojego ”towaru” osobie, której głos usłyszał pierwszy raz w życiu, przez telefon, minutę wcześniej. Badanie BAER TEST to u tej rasy minimum, poniżej którego jest tylko ”syf, błoto i dwa metry mułu”, a nie ”hodowla psów rasowych”.

Prawdziwy hodowca rozumie, że jeżeli chce mieć prawo określać siebie jako hodowcę i rozwijać się w swojej pasji, być traktowany serio przez hodowców (jak i potencjalnych nabywców) z innych krajów, krajów o rozwiniętej kulturze kynologicznej, w których hodowcy biorą udział w wydarzeniach takich jak np. to*: 

i chce mieć możliwość współpracy z nimi, chce by się z nim liczono, musi spełniać narzucone przez nich kryteria. W tym wymóg eliminowania ze swoich programów hodowlanych i swoich linii osobników genetycznie obciążonych schorzeniami, gdyż tak właśnie postępują hodowcy w krajach o rozwiniętej kulturze kynologicznej, od dawna rozumiejący, że nie można w hodowli psa rasowego uciec od genetyki ani udawać, że zagrożeniem nie jest zawężanie puli genetycznej**.

Wielu nabywców wciąż jeszcze, nad czym należy ubolewać, nie interesuje się rodowodami swoich psów, choć powinni wiedzieć z jakiego rodzaju skojarzeń pochodzą psy, z którymi będą żyć przez (teoretycznie) dekadę, i które przez ten czas będą utrzymywać. ”Utrzymywać”, czyli min. ponosić koszty generowane przez te psy. Koszty, które, kiedy pies jest zdrowy, dla świadomego nabywcy molosa, nie powinny stanowić kłopotu, natomiast mogące stać się bardzo problematyczne w przypadkach, kiedy u psa wykryte zostanie schorzenie w rodzaju wady serca, dysplazji itp. (Koszt emocjonalny jest oczywisty, ale cierpienie zwierzęcia oraz zawiedzione zaufanie jego opiekuna są nieprzeliczalne).

Głupota, ignorancja i kilka innych wad cechujących ludzi rozmnażających w Polsce Dogi Argentyńskie, odpowiada także np. za to, że co najmniej cztery osobniki pochodzące z jednego z najbardziej nieudanych (w generalnym sensie) kojarzeń, które na początku szkodliwej, tandetnie ”popularyzatorskiej” rasę, działalności, przyszły na świat w nieistniejącej już (szczęście w nieszczęściu) polskiej hodowli Dogo Argentino, znaleźć można w rodowodach mnóstwa psów urodzonych w Polsce po 2011 roku. Pety, bez wartości hodowlanej (co udowadnia ich potomstwo), koszmarki z nieistniejącej już hodowli zostały reproduktorami, które dzięki tępemu uporowi swoich właścicieli, ”zaliczyły” chyba największą liczbę kryć (ever, gdy mówimy o psach z Polski)… Ale tak to już jest, kiedy za ”hodowlę” biorą się osoby kompletnie niemające pojęcia czym hodowla jest. ”Szkodnik protagonista” swoje zrobił i białe z przydomkiem tej hodowli oraz ich potomstwo (już z innymi przydomkami) rozprzestrzeniły się i wciąż skutecznie psują rasę, bo o wyniki badań tych potworków ani ich ”eksterier” nikt nikogo nie pyta. Polscy tzw hodowcy tak mają, że ”pukają” obleśne suki, równie koszmarnymi psami byleby ”zrobić miot” i sprzedać ”białe kluski”. Łasi na kaskę za krycie, dysponenci repów nie mają problemu z udostępnieniem swojego ”wybitnego” samca dla byle jakiej suki, (Np. skazanej na -ze znaczącym sukcesem- przenoszenie niedosłuchu na swoje potomstwo, o czym całe towarzycho doskonale wie). Hipokryzja tych ludzi żenuje, gdy ”reproduktorami z wysokiej póły” kryją coś, z czego w rozmowach w cztery oczy kiedyś się śmiali. Kwestia pokrewieństwa zaczyna wyglądać naprawdę niepokojąco, kiedy zacznie się patrzeć na ”drzewa genealogiczne” polskich białych i sprawdzi się, które linie, w których miejscach (niestety) się krzyżują

Bezmyślność tych ludzi nie ma granic. Podobnie jak hipokryzja, kiedy np. gratulują kolegom i koleżankom ”po fachu”, ”fejsbukowym frendsom”, gdy ci ”przez przypadek” dopuszczają do tego, by ich samiec pokrył ich sukę bez jakichkolwiek uprawnień i ”się rodzą szczeniaczki”… Przyklaskują rozmnażaniu psów, których nie dość, że nigdy nawet na oczy nie widzieli (bo na żadnej wystawie nikt ich nie widział) i które znają tylko z fesbukowych ”foteczek”, i które, rzecz jasna, nie mają jakichkolwiek badań. A potem jakaś kolejna ”tipsiara” kupuje sobie ”ślicznego białego pieseczka” (i w nosie ma ”z czego jest ”zrobiony”), do którego za rok-półtora dokupuje suczkę (wtedy od już ”zaprzyjaźnionego” przez fejsbukową grupę, tzw hodowcy, któremu wcześniej regularnie ”wchodzi w tyłek”, wypisując idiotyczne komentarze o ”pięknych psach” pod zdjęciami białych koszmarków, wyglądających bardziej jak skrzyżowanie ‚szczurzokufiastego’ terriera albo Damatyńczyka bez kropek z Whippetem, niż Dogo Argentino) i też zostaje ”hodowcą”.

Dlatego naprawdę warto czytać rodowody i dowiadywać się co naprawdę wiadomo o psach, które są przodkami szczeniaka, którego chce się nabyć. Co wiadomo o wynikach ich badań? Tych przeprowadzonych pod kątem jakości słuchu i tych dotyczących aparatu ruchu. A wiadomo tylko to, na co jest dokument, czyli opisany wynik RTG lub BAER TEST z pieczęcią lekarza weterynarii. (Psy z niektórych hodowli/linii powinny także badane być pod kątem wykluczenia wrodzonych wad serca, nerek…)

Dogo Argentino jest rasą o bardzo specyficznym przeznaczeniu, w związku z czym w wielu krajach ich hodowla jest zakazana, a w innych zgoda na samo ich posiadanie obłożona jest ścisłymi restrykcjami. Restrykcjami, których w Polsce brak i czego skutki, niestety są odczuwalne (Wszystkie te wały z ”adopcjami” i ”fundacjami”, ”trudnością w ustaleniu właściciela”, nieograniczonym rozmnażaniem, kłusowaniem itd., są tego przejawami i skutkami). Wielka szkoda, że np. Finlandia, kraj o rozwiniętej kulturze kynologicznej, Dogo Argentino ”nie lubi”, gdyż np. w tym kraju sposób monitorowania zagrożenia wadami wrodzonymi typowymi dla konkretnych ras, np. dysplazji u np. Buldoga Francuskiego pokazuje, że jeżeli się chce, można stworzyć bazę danych, z której uzyskuje się bardzo konkretne informacje. Fińscy miłośnicy Buldoga Francuskiego jakoś nie mają tych problemów co polscy ”miłośnicy” Dogo Argentino i nie wstydzą się ”Co pomyślą inni hodowcy?”, kiedy się okaże, że wyniki ich psów są niezadowalające… Spore są różnice mentalne nie tylko między polskimi ”hodowcami”, a hodowcami z Finlandii czy Wielkiej Brytanii (w której argentynów też ”nie lubią”) i najwyraźniej obsesja, by ”inni się nie dowiedzieli jakie moje psy mają wyniki badań” uniemożliwia polskim tzw hodowcom, ”miłośnikom” Dogo Argentino, wyjście z epoki kamienia łupanego. W Polsce, aby psy rozmnażać i uchodzić za ”hodowcę” niepotrzebne jest jakiekolwiek wykształcenie ani przygotowanie (a ”opodatkowanie” tej działalności jest skandalicznie śmieszne), w związku z czym wielu tzw hodowców nie jest w stanie przyswoić sobie minimum autentycznej wiedzy i/ani wziąć udziału w kursie, jak choćby ten wyżej wspomniany.

Do hodowli rasowych psów w sposób profesjonalny/ rzetelny*** i z autentyczną pasją podchodzić mogą jedynie osoby posiadające obok zaplecza intelektualnego, w tym ogromnej wiedzy teoretycznej (szkoda, że dziś wciąż wśród ”hodowców” umiejętność uczenia się na błędach innych jest aż tak deficytową), zaplecze finansowe. To komfort finansowy powoduje, że prawdziwy hodowca nie musi pozbywać się szczeniąt ”za wszelką cenę” (Przy czym należy zaznaczyć, że chodzi raczej o ”styl” sprzedaży, bo w przypadkach, w których sprzedaż szczeniąt decyduje o tym czy ”będzie na kotlety na obiad”, cena sięga ponad 5 tysięcy złotych i więcej…).

Prawdziwy hodowca nie żyje z psów, nie są one dla niego źródłem dochodu, ma inne, dlatego nie ”żyje od miotu do miotu”. Zaplecze finansowe, które posiada sprawia, że hodowla jest hobby, w które inwestuje się duże środki. „Fanaberią”, dodatkiem do życia, który wymaga od hodowcy ciągłej nauki, czymś co robi się dla satysfakcji, a nie pieniędzy. I do czego dzięki temu, ma się dystans, niemożliwy do osiągnięcia dla ludzi o zawężonych horyzontach myślowych, którzy utrzymują się, ze sprzedaży szczeniaków. I których nie obchodzi nic innego, prócz pozbycia się towaru za jak najwyższą kwotę. Prawdziwy hodowca inwestuje w swoją hodowlę min. właśnie poprzez wydawanie pieniędzy na badania, które pozwalają mu dowiedzieć się czy dany osobnik jest genetycznie obciążony schorzeniami typowymi dla swojej rasy, czy nie. Robi to w trosce o los przyszłych szczeniąt. Prawdziwy hodowca usuwa z planu hodowlanego osobniki niejednokrotnie „bardzo ładne”, ale jednostronnie głuche i/lub obciążone innymi schorzeniami, czy też posiadające wadliwą psychikę. Prawdziwego hodowcę stać na utrzymanie psów, których nie sprzeda, bo ma warunki na to, aby szczeniaki pozostały u niego. Albo też woli za darmo lub symboliczną kwotę, oddać psa zaufanej osobie, niż sprzedać go byle komu. Prawdziwy hodowca nie trzyma psów w rozpadających się szopach czy ”kojcach” z siatki ogrodowej ani ”na działce”, na której ”bywa od czasu do czasu” i nie karmi ich tak, ”żeby wyszło jak najtaniej”. Prawdziwy hodowca psów dba o nie, a nie o to ile na nich zarobi.

Zdarza się, że pies, którego ”pełno było na fejsbuku” nagle ”znika”. Tzw hodowca przestaje zamieszczać jego zdjęcia, choć miał w zwyczaju ”lansować” go na profilu hodowli lub własnym, co najmniej raz na dwa tygodnie. Niestety, czasem chodzi o to, że po prostu dany pies nie żyje. Tzw hodowcy często ”machają ręką” na coś, co dla typowego nabywcy, który zapatrzony jest w swojego jedynego psa, byłoby sygnałem, że należy udać się do gabinetu weterynaryjnego. Tzw hodowcy ignorują np. skutki przebytej, nawet rok wcześniej, babeszjozy, tak sobie ”machają ręką”, do ostatniej chwili, kiedy to decydują, że pora ”szukać pomocy” na zamkniętych grupach fejsbukowych (sic!) –zamiast zabrać umierającego psa do najbliższej kliniki weterynaryjnej. Dla nabywcy psa takie postępowanie jest nie do pomyślenia  No, ale ”diagnozowanie” przez internet jest za free, a jak ktoś nie ma ”na kotlety”… (”No weź! 12 kanarów ogarnij! I finansowo jeszcze!”…) Czasem suki/psy się ”nie lubią” i w którymś momencie zdarza się, że młodsza/y i sprawniejsza/y osobnik, tak strasznie zmasakruje staruszkę/a, że ta/ten nie przeżywa. Każde ”kręcenie” na temat tego dlaczego z dnia na dzień jakiś pies ”rozpływa się w niebyt” oznacza, że tzw hodowca ma coś do ukrycia. Nie zawsze chodzi o zaniedbanie w postaci nieudzielania pomocy zwierzęciu ciężko choremu ani takie w wyniku, którego jeden pies zabija drugiego albo powoduje u niego tak poważne obrażenia, że zostaje tylko eutanazja. Czasem to może być wrodzona wada serca lub pęknięcie jakiegoś guza. Rzetelny, prawdziwy hodowca zleca przeprowadzenie sekcji zwłok, min po to, by wiedzieć co dokładnie się stało, bo jest to wiedza dla niego, jako solidnego hodowcy, niezbędna do dalszej pracy hodowlanej. Masz prawo pytać kogoś, od kogo kupiłeś/aś szczeniaka czy może ci pokazać bieżące zdjęcia jego/jej ojca lub matki, albo wskazać miejsce, w którym możesz ich szukać. Tak samo, jak masz prawo prosić o zdjęcia ”dla porównania”, kiedy chcesz zobaczyć, jak w wieku twojego psiaka wyglądał/li jego rodzic/e. Jeżeli bieżących zdjęć rodziców brak, to zapytaj dlaczego. Czy to z lenistwa hodowcy, który ”nie lansuje się” w mediach społecznościowych, czy jest jakiś inny powód?

Prawdziwy hodowca nie pozbywa się też, ”po cichu” psów, których w hodowli już nie ”używa”, jak zużytej chusteczki higienicznej. Szuka dla nich bezpiecznego domu na zawsze. Co oznacza min. to, że do ”domów stałych”, ludzi niebędącymi hodowcami, na ”emeryturę”, nigdy nie przekazuje suk, które mogłyby zostać wykorzystane do rozrodu. Zawsze przekazuje tylko suki po zabiegu kastracji/ sterylizacji. Stare samce psów typu presa (albo Fila Brasileiro itp.), które całe życie spędziły w hodowlanym kojcu, rzadko kiedy nadają się (przede wszystkim z przyczyn psychologicznych), do przekazania obcym osobom. Generalnie ciężko jest zrobić z dnia na dzień, nawet z suki argentyna czy kanara, które żyły w kojcu, ”psa domowego”. O tym dlaczego jest to trudne, zwłaszcza w przypadku osobników, które połowę życia mają już za sobą, napiszę w drugiej części tekstu.

Wielką szkodą jest, że art 10 ustawy o ochronie zwierząt, sformułowany tak, jak został sformułowany i praktycznie kompletnie olewany jest przez tzw hodowców. Oraz, że obejmuje tylko ”11 ras”, bo wiele jest w Polsce ras psów, które na ”polski mental” nie bardzo się nadają, a mimo to są u nas ”produkowane” i wciąż zyskują na popularności. To, jak wielką szkodą dla psów jest brak skutecznie chroniącego je przed ludzką głupotą i nieodpowiedzialnością prawa, najlepiej pokazują sytuacje, kiedy ”po cichutku likwidowane” są albo raczej ”zamykają się” hodowle, kiedy rozpadają się układy w rodzaju ”na jej działce, on trzymał swoje psy”/ ”w wynajmowanym domu trzymali naście psów”. Każdy ma to, co lubi, ale zdarzają się ”problemy z podziałem majątku”, bo nie zawsze jest tak, że ludzie, którzy psy rozmnażają są małżeństwem. Bywa też, że posesja, na której tzw hodowla jest prowadzona nie jest własnością tzw hodowców i dom jest tylko wynajmowany. (Serio.) Kiedy jedno z ”hodowców” jest właścicielem domu, drugie zarejestrowane jest jako właściciel psów, ”się pokłócą” i ktoś kogoś ”wywala z domu”, zaczyna się psi dramat. Z dnia na dzień okazuje się, że jest ”do wzięcia”, a raczej ”upchnięcia” (bo trzeba na gwałt znaleźć dom), np. kilka dorosłych osobników i parę szczeniąt wymagającej (”egzotycznej” w Polsce pod względem przeznaczenia i typowych cech) rasy. I jest duuuży problem. Bardzo trudno jest znaleźć domy dla dorosłych psów, które całe życie siedziały na posesji, w kojcu i mają ”braki” w ”umiejętnościach socjalnych”. Słabe jest to, że ”hodowcy” i ”miłośnicy rasy”, doprowadzają do tego typu sytuacji. ”Przecież te psy kosztowały majątek”, więc tacy ”hodowcy” mają ”opory” przed tym, żeby zwierzaki za darmo trafiły do innych hodowców, którzy, jako że ”siedzą w rasie”, najlepiej wiedzą z czym wiąże się wzięcie na siebie odpowiedzialności w postaci dorosłego psa lub kilku osobników, który/e dosłownie nie toleruje/ą obcych. I kropka. Nie ma, że ”warczą i szczekają”, one są na takim etapie, że nie tolerują ludzi, których nie znają. Kasa w dla tzw hodowców jest kwestią kluczową i nie tracą jej z oczu nawet, kiedy swoim postępowaniem doprowadzili do tego, że najbezpieczniej dla osób trzecich byłoby, psychicznie spaprane psy, uśpić. Bo kto, gdzie, jak długo i w końcu za ile, mógłby takie psy rehabilitować? I kto miałby za to płacić? Ten tzw hodowca? Takie psy ”rozdzielane się” pomiędzy bardzo ”zaufane” osoby i słuch po nich ginie. Wszystkie te ”bąki” zawsze puszczane są ”cichaczem”, żeby się ”eko świry” nie dowiedziały itd…  

Tu też kłania się niewypał art. 10 ustawy o ochronie zwierząt. Tak sformułowane prawo nie chroni ludzi przed ”niebezpiecznymi psami”, psami ”ras uznawanych za agresywne”, bo nawet, jak pokazują choćby fejsbukowe gównoburze, zdarza się, że kiedy gdzieś ”znalazł się błąkający się w samopas (np.) Dog Argentyński”, nie wiadomo  do kogo on należy, kto dopuścił się zaniedbania i kto odpowiada za to, że pies może stanowić potencjalne zagrożenie dla osób trzecich. (Podobno nie wiadomo.) Tak sformułowane prawo nie chroni też zupełnie psów przed ludźmi. Psy nie są chronione przed ludźmi, nie tylko, kiedy -szczególnie- psom ”ras uznawanych za agresywne”, wbrew polskiemu prawu, obrzyna się uszy, ”żeby super kozacko wyglądały”, nie są wcale chronione przed nieodpowiedzialnymi ”opiekunami”, którzy choć nie są w stanie zapewnić im odpowiednich warunków, przede wszystkim od strony psychologicznej, ”napuszczają sobie do ogródków” (do  kojców) od groma kanarów/ argentynów/ Owczarków Środkowoazjatyckich bez jakiejkolwiek refleksji, że w ”wyjątkowych przypadkach”, których wcale nie jest mało, nie będzie z nimi co zrobić. I dlatego  mogą trafić do bardzo nieodpowiednich osób. (Zwłaszcza za sprawą szkodliwej działalności pseudo fundacji.)

Dla sporej części osób zajmującej się rozmnażaniem psów, psy są źródłem utrzymania albo stanowią o znaczącej części ich dochodu. Stąd ten ciągły problem z badaniami u rasowych psów i w kółko powtarzana fraza ”Nie ma takiego obowiązku” (i generalne ”Całuj mnie po rękach nabywco za to, że raczę ci przekazać jakiekolwiek wyniki badań, bo przecież to tylko moja dobra wola”…). Jest prawdopodobne, że gdyby tzw hodowcy byli w stanie zapoznać się z obcojęzyczną literaturą dotyczącą genetyki w hodowli psa rasowego, zamiast kisić się w swoim głuchym na rzeczywistość świecie przestarzałych ”wierzeń” i ”teorii” o tych schorzeniach, zrozumieliby ile krzywdy wyrządzają psom (i ich nabywcom). Polscy tzw hodowcy ciągle jeszcze są na etapie, w którym wydaje im się, że głośne krzyczenie, iż to słońce kręci się dookoła Ziemi, zmieni rzeczywistość. A wielu nabywców wierzy w nimb takich ”hodowców” jako ”autorytetów”, ”znawców” i ”miłośników rasy”, ignorując fakt, że osoba, od której zamierzają kupić, bądź właśnie kupili szczenię, po prostu żyje ze sprzedaży szczeniaków. A skoro tak, to jest w stanie wcisnąć każdy kit, byle tylko ”produkować” psy i je sprzedawać było jak najłatwiej.

Hodowla rasowych psów to biznes, problem w tym, że inaczej się to nazywa ”między hodowcami” i w tym, że każdy dziś może rozmnażać psy i na tym zarabiać. Jednak już nie każdy ”hodowca”, jest w stanie pojąć, że w dzisiejszych czasach marketing nie polega na bezkrytycznym zachwalaniu swojego produktu, ale na dostarczaniu tych informacji na temat produktu, których klient może potrzebować.

Wiele osób postrzegających siebie jako ”miłośników psów” wciąż nie rozumie, że rozmnażanie zwierząt obciążonych kalectwem, jest znęcaniem się i, że jest to forma znęcania się, wyjątkowo okrutna, bo rozłożona w czasie, na długie lata, na całe życie psa, a ”klimat” w jakim się to znęcanie odbywa, tj nimb ”planowej hodowli” dyktowanej postępowaniem ”specjalistów” i ”autorytetów” (nieumiejących przeczytać tekstu w języku innym niż polski, choć od rana do nocy klepią posty na FB i mają dostęp choćby do ”Google Translate”), którzy niby są ”jedynymi godnymi”, by o rozmnażaniu psów się wypowiadać (bo już tyle szczeniaków naprodukowali przez co „mają doświadczenie”), powoduje, że jest to forma wyjątkowo obrzydliwa moralnie.

Nabywca powinien wiedzieć, że za każdym razem, kiedy wydaje pieniądze na zakup szczenięcia po nieprzebadanych rodzicach, działa na szkodę danej rasy i wbrew dobru psów. Polscy ”hodowcy” nie eliminując z rozrodu osobników silnie przekazujących schorzenia, skazują się na zawężenie puli genetycznej, gdyż w najbliższych latach będzie im coraz trudniej uzyskać świeżą krew do ich ”linii”, bo świat kynologii rozwija się bardzo szybko, a nieumiejący się do niego dostosować, niepotrafiący skorzystać choćby z wspomnianego Google Translate, by przeczytać opracowania dotyczące podstawowych faktów o schorzeniach o podłożu genetycznym, polscy ”hodowcy”, ciągle oporni w stosunku do faktów, zostaną w tyle. Dlaczego dbający o dobro ukochanej rasy, psów w ogóle i własną reputację (o marketing, mówiąc krótko) prawdziwy hodowca, miałby udostępniać wyhodowane przez siebie, w oparciu o złożoną selekcję i lata wytężonej pracy, psy jakiemuś handlarzowi o mentalności ”tępej dzidy”? Krótkowzroczność polskich tzw hodowców jest porażająca. Nie da się z epoki kamienia łupanego, ot tak przeskoczyć w XXI wiek. Dla handlarzy udających hodowców to długa droga, przede wszystkim ewolucji mentalnej i wielu z nich nie będzie w stanie jej podołać. Oby świadomi nabywcy odesłali ich na emeryturę od szkodzenia polskiej kynologii. 

Nabywca powinien wiedzieć, że za każdym razem, kiedy wydaje pieniądze na zakup szczenięcia po nieprzebadanych rodzicach, działa na szkodę danej rasy i wbrew dobru psów, nawet albo zwłaszcza wtedy, gdy myśli, że jego szczeniak jest ”najpiękniejszy i najcudowniejszy na świecie i nic innego się nie liczy”. Kiedy okazuje się, że taki ”najpiękniejszy i najcudowniejszy na świecie” psiak (albo jego miotowe rodzeństwo) jest obciążony poważnym schorzeniem, w istocie nie obchodzi to nikogo z wyjątkiem nabywcy. Nabywcy, którego albo na leczenie lub ”zaleczanie” i utrzymanie chorego psa stać, albo nie. Nie liczy się to z pewnością dla tzw hodowców, produkujących szczeniaki bez oglądania się na zdrowie ich i ich rodziców. I nie liczy się to dla idiotek i imbecylów wypisujących pod zdjęciami kalekich psów na na fejsbuku kolejne komentarze z gratulacjami. Kiedy zaczynają się ogłoszenia o ”kochanych pieskach, szukających nowego domku”, bo pierwszy właściciel ”zepsuł” psa psychicznie i nie jest w stanie sobie z nim poradzić lub z powodu głuchoty albo dlatego, że na zaleczanie ciężkiej dysplazji właścicieli nie stać, albo dlatego, że tzw hodowca psa nie sprzedał i nie ma już kasy na jego dalsze utrzymywanie itd. itp., te psy nie liczą się już dla nikogo z tzw miłośników rasy. ”Miłośnicy” starają się szybko zamieść pod dywan niewygodne tematy bo, tego rodzaju ludzie nie lubią prawdy o niechcianych rasowych psach z rodowodami wydanymi przez najpopularniejsze w Polsce stowarzyszenie zrzeszające osoby zajmujące się rozmnażaniem psów. Tych psów wciąż przybywa, niechcianych niepełnosprawnych ”rasowców” z tymi ”prawdziwymi rodowodami”.

”Mój wymarzony pies” vs ”szczeniak z miotu”

Mówiąc najoględniej, nabywca jadąc ze szczeniakiem do domu, ”nakręca się” myślą, że będzie tak, jak to sobie wymarzył (a co sobie wymarzył, to tylko on wie), ”Momentami może będzie trudno, ale generalnie jakoś damy radę i będzie super. (A w razie czego pomogą na forum internetowym)”.

Prawdziwy hodowca wie o co chodzi w hodowli rasowego psa (zasady Oppenheimer’a ładnie to klarują) i na szczeniaka patrzy inaczej niż nabywca. Dla prawdziwego hodowcy ważne jest, aby dokładnie ocenił ”jakość” miotu i każdego ze szczeniąt z osobna, bo przecież chodzi o to, aby do dalszej hodowli wybrać tylko najlepsze osobniki, a tym które nie spełniają kryteriów, zapewnić bezpieczne domy na całe życie.

Chociaż w Polsce ciągle jest trudno ‚hodować na serio’, bo jedynie wyjątki posiadają mapy swoich linii hodowlanych, a większość osób uważających się za hodowców w rzeczywistości jedynie rozmnaża psy, ”pykając” miot za miotem i po prostu z tego żyje, te rzadkie wyjątki rozumieją, że określanie jakości miotu w pierwszych tygodniach życia szczeniąt, w oparciu jedynie o to, co widać ”gołym okiem”, to tylko wstęp do prawdziwej selekcji. Przykład rasy Dog Argentyński jest naprawdę świetny, gdyż w przypadku Dogo Argentino ”składników”, które pozwalają bezpiecznie uznać danego szczeniaka, a potem dorosłego psa, za zwierzę z hodowlanym potencjałem i włączyć je do hodowli, jest tak wiele, że jest to jedna z najtrudniejszych do hodowli ras psów.

Tylko dla kompletnego laika określenie czy szczeniak ma potencjał wystawowy, czy też wystawowo-hodowlany (i w związku z tym ”za ile się go sprzeda”) może wiązać się jedynie z jego umaszczeniem. Tak, u argentynów, kiedy suka rodzi szczenięta wszyscy chcą, ”Żeby wszystkie były białe”, bo jeżeli kolor przebije wielką białą łatę*** w okolicach nasady ogona, karku i/lub na dwojgu uszu/oczu i/lub w innym miejscu na głowie psa, będzie jasne, że ten nie spełnia kryterium ”wolny od wady umaszczenia”, które pozwoliłoby go pokazywać na wystawach i z tego powodu hodowca jest zmuszony sprzedać zbyt kolorowego szczeniaka, jako peta. Za kwotę niższą niż szczenię całkiem białe lub takie, u którego kolor wychodzi przy oku, na jednym z uszu lub gdzieś indziej na głowie i w wielkiej białej łacie jest tylko jedna, nieprzekraczająca 10% powierzchni głowy, ”dziurka”, przez którą przebija kolor. Selekcja ”na psychikę”, czyli zwracanie uwagi nie tylko na fenotyp i zdrowie fizyczne psa, ale i jego psychikę, jego ”osobowość”, to u nas wielka rzadkość i w przypadku bardzo wielu ras, to wciąż temat tabu, (którym zajmę się w jednym z kolejnych wpisów).

Reproduktorami i sukami hodowlanymi, zostają osobniki, nad którymi nie panują i których obawiają się sami właściciele, ludzie, którzy z tymi psami spędzają najwięcej czasu, którzy je ”wychowywali”, ”układali” i ”szkolili”. Rozmnażane są zwierzęta przesadnie lękliwe, histeryczne wręcz i nienormalnie agresywne w stosunku do ludzi, co u presy (jaki i innych ras), jest, a w każdym razie powinno być dla rzetelnego hodowcy, cechą niemożliwą do zaakceptowania. Tajemnicą poliszynela jest, że lata temu, ”legendarna suka” (sprzedana jako pet), z ”legendarnej hodowli” z Włoch do, ”legendarnej hodowli” do Polski, rzuciła się kiedyś na dziecko swojej właścicilki, a i tak ”towarzycho” w Polsce rozpływa się nad jej ”znaczeniem dla rasy”. (Mimo wad, które odzywają się u jej potomków do dnia dzisiejszego). To samo dzieje się z ”reproduktorami”, psami, nad którymi nie panują bądź nie panowali ”opiekunowie”, którzy w towarzystwie osób trzecich nigdy nie pozwalali tym psom (a jeszcze żyjącym wciąż nie pozwalają) przebywać inaczej niż za kratami kojca lub na smyczy, czy też w kagańcu. Najżałośniejsze jest to wtedy, gdy taki pies ”przeszedł szkolenie obronne” i na pamiątkowych filmach można oglądać go, jak ”pięknie wiesza się na rękawie”… Niestety niektórzy tzw hodowcy oraz posiadacze psów typu presa, ulegają ”modzie” na ”szkolenie obronne” tych psów, co, biorąc pod uwagę praktycznie kompletnie ignorowane przez tzw hodowców problemy psychiczne psów, które rozmnażają, jest wybitnie głupim i nieodpowiedzialnym postępowaniem. Wiele osób wciąż żyje w jakimś micie, że ”skakanie do rękawa” czyni z jakiegoś psa, ”psa obronnego”, psa ”po obronnym szkoleniu” itd…

Rozbudzanie u Doga Kanaryjskiego lub Argentyńskiego agresji w stosunku do ludzi, szczególnie w wykonaniu pseudoszkoleniowców, którzy uciekają się nawet do bicia psów ”nieprzejawiających instynktu”, po to ”by rozbudzić instynkt”, podczas ”szkolenia”, jest jednym ze ”szczytowych osiągnięć” debilizmu polskich ”fanów” psów typu presa. Niektórzy (”miSZCZowie” gatunku) tłumaczą swoje pomysły chęcią ”opanowania instynktów” i ”potrzebą ukierunkowania ataku”, który ewentualnie ”mógłby podjąć nieszkolony pies w niewłaściwym momencie”. WTF? Ciekawe jak to sobie wyobrażają? Że niby idą z białym albo kanarem ulicą, ktoś przechodzi obok i pies po prostu rzuca się temu komuś ”do gardła”, ”bo jest nieszkolony”? To takie typowe, że psy na spacerach usiłują wykończyć innych spacerowiczów? Rzucają się na nich i dlatego ”trzeba je uczyć, żeby rzucały się ‚tylko’ do ręki”? Jak tak to wygląda, że ”presy bez ‚szkolenia obronnego’ pałają żądzą zabijania osób postronnych”, to po co ci ludzie takie psy w ogóle rozmnażają? I to opowiadając jednocześnie, że ”Odpowiednio ułożone” dobrze dogadują się z dziećmi”. I co? Po ”szkoleniu obronnym”, zamiast do… gardła/ brzucha/ nogi, pies rzuci się ”bezpiecznie”, ”tylko” do ręki? O to chodzi? W takim razie te poobrzynane uszy są idealne pasują do kompletu, ”Żeby się sąsiedzi posrali ze strachu”…

Wielka czarna dziura bezsensu jest w tym podejściu do ”szkolenia obronnego”. Nie ogarniam jak myślą tacy ludzie i co im się wydaje, że wiedzą o szkoleniach, ale marzenia, żeby ”być jak Daenerys Targaryen” często kończą się tym, że pies faktycznie zaczyna ”ziać niechęcią”, jednak to nie hasło ”Dracarys” go odpala. Tak naprawdę nikt nie wie co takie psy odpala. To się po prostu dzieje. Czasami. Nie wiadomo kiedy. Bach! I już. I się zaczyna szarpanina… Z psem, na kij wiadomo po co, trzymanym w szelkach (taka kolejna debilna ”moda”), który stając na tylnych łapach, jak smok, ”zieje”, w kierunku kogoś tam. Ot, tak. Bo ktoś ”ma jakąś tam kurtkę” albo ”charakterystyczne buty ”albo ”dlatego, że w ręce ma jakiś tam przedmiot, który psu źle się kojarzy”…

Ludzie często kwestionują istnienie Boga, dla mnie każdy przypadek presy (i molosa w ogóle), u której jacyś debile celowo rozbudzili agresję ukierunkowaną na człowieka, która tym debilom, swoim właścicielom (ani postronnym ludziom), nie zrobiła krzywdy, jest materialnym dowodem istnienia Boga, ”boskiej interwencji”, jakby powiedział Jules Winnfield.

Przy okazji przeczytajcie sobie słów parę o epigenetyce http://www.psychologiawygladu.pl/2016/06/traume-dziedziczymy-przez-wiele-pokolen.html

Pamiętajcie, jeżeli sam właściciel nie ufa sobie, że ma ”moc” zapanować nad swoim własnym psem, którego zna od szczenięcia i którego sam ”wychowywał” i ”szkolił”, i nie odważa się puścić go luzem po terenie posesji, na której znajdują się dla psa obcy, ale przez właściciela zaproszeni goście, którzy przyjechali ”obejrzeć psy” lub wręcz są znajomymi tzw hodowcy, mimo że osoby te są spokojnie i zachowują się w sposób, który w żadnym razie nie mógłby sprowokować stabilnego psychicznie canis familiaris do nieadekwatnego do sytuacji zachowania, to wszystko jest jasne. Słabiutko u nas z ”selekcją na psychikę”. Jest u nas normą rozmnażanie psów, co do których nie ma się pewności, jak zachowają się w stosunku do ludzi (włącznie z małymi dziećmi), których sami ich właściciele zaprosili na teren swojej posesji i do domu. Jest u nas normą rozmnażanie psów, co do których, nie ma się pewności, że będzie się w stanie powstrzymać je od, delikatnie mówiąc, niechcianego zachowania w stosunku do osób trzecich, niestanowiących dla nich żadnego zagrożenia. I jest u nas normą, że nie przeszkadza tzw hodowcom rozmnażać suk, które rzucają się na inne psy i dzieci podczas wystaw, ani samców, które wykazują agresję w skali kompletnie nieadekwatnej do sytuacji. To wcale nie tak rzadkie zjawisko, że osoby, które rozmnażają w Polsce psy typu presa, boją się lub bały się swoich ”legendarnych” psów, a potomstwo tychże psów przejawia psychiczne cechy wybitnie niewłaściwe dla rasy.

Choć nie jest możliwe jednoznacznie określenie czy za te najbardziej znane ”w środowisku” przypadki wybujałej agresji lub wybitniej lękliwości, czyli niestabilności psychicznej, odpowiadają geny (lub zmiany epigenetyczne), czy ”tylko” niewłaściwe prowadzenie psów przez ich opiekunów, nie można mówić o ”przypadkach” za każdym razem, kiedy któryś z potomków, którejś z ”legend” przejawia zachowania będące kopią niestabilnego psychicznie rodzica. PSYCHIKA W HODOWLI RASOWYCH PSÓW MA OGROMNE ZNACZENIE, czym ”hodowcy” zupełnie się nie przejmują (Jak pisałam w tekście o dysplazji: warto czytać rodowody).

Decydując się na zakup szczeniaka, zwłaszcza Doga Argentyńskiego/ Kanaryjskiego pamiętaj, że stowarzyszenie mające w tej chwili najmocniejszą pozycję na polskim rynku kynologicznym, czyli Związek Kynologiczny w Polsce, nie wymaga przedstawiania dowodów, w postaci testów genetycznych, potwierdzających to, co napisane jest w rodowodach wystawianych przez to stowarzyszenie. Oznacza to, że jakaś pani albo jakiś pan rozmnażający psy i należący do tego stowarzyszenia, przychodzi (albo dzwoni) do swojego oddziału i mówi jakiejś pani albo jakiemuś panu, który siedzi przy odpowiednim biurku, że będzie mieć szczeniaczki z kojarzenia takiego to a takiego psa z taką to a taką suką. I to wszystko. Wszyscy wszystkim wierzą ”na słowo honoru”. Nikt od nikogo nie wymaga ”certyfikatu” potwierdzającego, że to, co zostaje wpisane w rodowód twojego szczeniaka, pokrywa się z rzeczywistością. Psom z ZKwP standardowo nie robi się badań genetycznych potwierdzających, że dany samiec jest ojcem miotu, a suka matką. W Związku Kynologicznym w Polsce profil genetyczny robi się tylko wtedy, gdy ktoś, kto psy rozmnaża pod ich egidą, np. ”nie dopilnuje suki w cieczcie” i suka zostaje pokryta, zanim zdobędzie uprawnienia. Pamiętaj o tym, bo profil genetyczny jest ważny. Ważniejszy jeszcze bardziej, kiedy ojcem miotu ma zostać stary pies. Plenność maleje z wiekiem i jeżeli zamierzasz kupić szczeniaka z miotu po starym ojcu, a 7-8 lat to sędziwy wiek w przypadku Dogo Argentino, które średnio żyją 10 w porywach do 11 (dłużej żyjące są szczęśliwymi wyjątkami), sprawdź kiedy ostatnio i czy w ogóle używany był jako reproduktor i ile szczeniąt dawał w kojarzeniach. Ponieważ nie jest w Polsce rzadkością, ”dokrywanie” suk innym samcem, niż ten wpisany w oficjalne dokumenty ZKwP. Za krycie płaci się średnio od czterech tysięcy złotych/tysiąca euro wzwyż, więc jest oczywiste, że ktoś, kto sprzedawaniem szczeniąt zarabia ”na kotlety”, chce mieć pewność, że z krycia ”coś będzie”… Zapłacisz za szczenię po psie ”XYZ”, a możesz dostać to po psie ”ABC”. ”Dokrywanie” jest możliwe i bywa praktykowane, gdyż ZKwP nie wprowadził obowiązkowych badań genetycznych potwierdzających treści wpisane do rodowodów psów. Mimo powyższych praktyk, członkowie Związku Kynologicznego w Polsce, wypowiadając się o osobach należących do innych stowarzyszeń, nazywają je ”pseudohodowcami”, a o psach rejestrowanych w tych innych stowarzyszeniach mówią, że są ”w typie rasy” lub po prostu, że to ”kundle” (Choć często te ”kundle” i psy ”w typie rasy” są ”zrobione” z psów z metrykami z ZKwP, ale temat ”konkurencji” i ”monopolu” będzie innym razem). Ufanie na ”słowo honoru” tzw hodowcom, jest proszeniem się o to, by dać się orżnąć.

Smętna prawda jest taka, że handlarze kończą ”dyskusje o hodowlanej przydatności” przy wątku o umaszczeniu Doga Argentyńskiego i taka to jest ta ”hodowla Dogo Argentino” w Polsce w zatrważającej większości przypadków. Naiwniacy płacą ponad pięć tysięcy złotych albo tysiąc pięćset euro (i więcej) za psy, o których wiedzą jedynie, że są ”całe białe”… Tylko na marginesie zaznaczam, że problem z ”selekcją na psychikę” to nie wyłącznie dramat psów typu presa.

Nie raz już pisałam, ale jest to fakt, który należy ciągle powtarzać, że dla nabywcy najistotniejsze jest zdrowie psa, w tym sprawność jego zmysłów. Dlatego też pierwszym ”sitem”, które pozwala hodowcy (ale handlarzowi też, jeżeli tylko zechce, sprzedać nabywcom ”produkt wyższej jakości”), odsiać szczenięta z potencjałem od tych bez hodowlanej wartości, innymi słowy szczenięta z pełnosprawnymi zmysłami od tych niepełnosprawnych, jest badanie określające jakość słyszenia szczeniąt, które przyszły na świat w wyniku danego kojarzenia. BAER TEST to pierwszy krok, który pozwala osobom rozmnażającym Dogo Argentino zorientować się czy mają szansę na kynologiczny sukces, bo krycie przyniosło rezultat, który jest co najmniej zadowalający. Czy ponieśli klęskę, bo jednak uszczerbek słuchu, czyli jednostronna bądź całkowita głuchota dotyczy przeważającej części miotu. Pamiętać należy, że uszczerbek słuchu u psa ”białej rasy”, jest bardzo drastycznym sygnałem, mówiącym o upośledzeniu danego organizmu. Obserwując sposób reakcji psa, głuchotę, nawet jednostronną, można wychwycić, niejednokrotnie bez BAER TEST. Pamiętać należy też, że nawet jednostronna głuchota może być tylko ”zewnętrznym” objawem sugerującym, że w organizmie danego osobnika również inne organy, nie tylko prążek naczyniowy ślimaka ucha, nie funkcjonują prawidłowo.

Jedynie poddając badaniu BAER TEST całe mioty, można budować MAPĘ SWOJEJ LINII HODOWLANEJ. Jeżeli takiej mapy/wiedzy -w tym przypadku dotyczącej kwestii głuchoty- tzw hodowca nie posiada, to działa na szkodę rasy. Nie można brać na poważnie ludzi, którym przypadkiem udaje się nie wdepnąć na minę, choć (niby) są saperami, a tak właśnie traktują hodowlę Doga Argentyńskiego osoby niemonitorujące jakości słyszenia u szczeniąt, które sprzedają nabywcom i psów, które rozmnażają. Tragedia olewania BAER TEST w tzw hodowli Dogo Argentino jest tym bardziej smutna, że ”prawdziwy saper myli się tylko raz”, natomiast tzw hodowcy co rusz wdeptują na miny i… I idą dalej. Od jednej fejsbukowej gównoburzy, do następnej. (O głuchych psach ”do adopcji” nie raz czytaliście na Serwisie Facebook, nie wiadomo jednak -oficjalnie- jakie są losy adoptowanych ”głuszców”…)

Kierowanie się ”bielą szczeniąt” jako wyznacznikiem tego czy krycie było udane i czy hodowla jest ”dobra”, cechuje ludzi którzy utrzymują się ze sprzedawania nabywcom szczeniąt za jak najwyższe kwoty i nie może być w żadnym razie traktowane jako decydujące kryterium dla nabywcy.

Tak więc to, aby kupować szczenięta poddane BAER TEST, których wynik jest przekazywany nabywcy wraz z innymi dokumentami dotyczącymi szczeniaka, jest ważne nie tylko dla samego nabywcy, któremu nie grozi, że obudzi się z przysłowiową ręką w nocniku, kiedy odkryje, że pies ”ma problemy ze słuchem” (a wraz z nimi inne, niekoniecznie jedynie behawioralne), ale wymusza podniesienie jakości kultury kynologicznej, z którą mamy w Polsce duży problem i tym samym jest tym, co każdy nabywca może ‚wnieść do rasy’. Ważne jest, aby nabywcy byli nie tylko ”oczarowani szczeniętami”, ale i świadomi.

Świadomy klient, klient, który wymaga, podnosi jakość towaru, jakim dziś za sprawą tzw hodowców stał się pies rasowy. Nabywca szczeniaka jest klientem, kupującym towar, ”towar”, przedmiot pt. żywe zwierzę-pies, rzecz ruchomą i podpisując umowę z tzw hodowcą, musi mieć pełną świadomość tego, co podpisuje. Możesz spędzić wspaniałe lata, mając za psiego przyjaciela argentyńczyka z ”czarną łatą” przy tyłku albo z brakami w uzębieniu lub jednym i drugim, ale będzie ci znacznie trudniej cieszyć się ”pozytywnym flow”, jeżeli twój pies okaże się być niepełnosprawny z powodu częściowej lub całkowitej głuchoty (jeżeli wiesz, że twój pies słyszy tylko na jedno ucho, to wiesz, że musisz bardzo o nie dbać i naprawdę przejmować się ”niegroźnym zapaleniem ucha”), dysplazji stawów, obu tych schorzeń jednocześnie albo też dlatego, że okaże się, że poza np. dysplazją, niestabilność psychiczną, eufemistycznie nazywaną ”trudnym charakterem”, także odziedziczył po przodkach.

Wysoce niepokojące jest, że dzisiejsi ”hodowcy” ignorują fakt, iż Dogo Argentino to pies chwytająco-trzymający, pies myśliwski ”na grubego zwierza”, z silnym instynktem łowieckim, który pierwotnie był instynktem zabijania drugiego psa podczas walk psów (Viejo Perro Pelea Cordobes/ Biały Pies z Kordoby/ Walczący Pies z Cordoby/ Biały Dog z Cordoby jest bazą, na której budowano Dogo Argentino) i są w stanie sprzedawać dziś te psy bardzo przypadkowym osobom, ale o ”selekcji na psychikę” pod kątem doboru nabywców (szczególnie) Dogo Argentino, wspomnę w ostatniej części tekstu.

Hodowcy nieposiadający MAPY LINII HODOWLANEJ, którą ”tworzą” lub ”kontynuują”, opowiadający o ”pracy hodowlanej”, ”typujący” szczenięta i ”określający potencjał” psów, o których zdrowiu niczego nie wiedzą, są kompletnie niewiarygodni i śmieszni. Nie ”zabawni”, bo w rozmnażaniu kalek nie ma nic zabawnego, to po prostu rozłożone w czasie znęcanie się nad zwierzętami. Ci ludzie są śmieszni, żałośni i generalnie należy im współczuć, że tak się im ”porobiło”, i za każdym razem należy korygować ich myślenie o ich, w rzeczywistości szkodliwej dla psów, działalności. Dla nabywcy najistotniejsze jest zdrowie fizyczne i psychiczne psa, a prawdziwy hodowca nie opowiada kitów o tym, że ”wszystkie szczeniaki mają potencjał i są piękne”.

Dla prawdziwego hodowcy najważniejsze jest, aby nabywca był względem niego równie uczciwy, jak on jest uczciwy w stosunku do nabywcy, któremu psiaka sprzedaje lub przekazuje na mocy innego rodzaju umowy. Hodowcę interesuje to, co dzieje się z psami, które ”wypuszcza w świat” i dlatego przeprowadza selekcję także wśród potencjalnych przyszłych właścicieli szczeniąt ze swojej hodowli. Cieszą go zdjęcia i filmy, które przesyłają mu nowi właściciele psiaków, i okazje, podczas których może zobaczyć ”swoje” psy na wystawach. Hodowcy lubią oglądać efekty swojej pracy hodowlanej na różnych etapach ich rozwoju i nie chodzi tylko o te psy, które ”ładnie wyrosły”, ale o wszystkie. Pety, czyli psy bez wartości wystawowej i wystawowo-hodowlanej, to także psy z ich hodowli, mówiące prawdę o postępach w pracy hodowlanej i rozwoju albo też zdecydowanie sygnalizujące, że obrana, nawet lata wcześniej, droga okazała się niewłaściwą. Prawdziwy hodowca pilnuje też, aby nabywcy realizowali poszczególne zapisy umowy, zarówno te dotyczące kastracji, jeżeli szczeniak sprzedany/przekazany został jako pet, co do którego hodowca w umowie zastrzegł, że nie jest psem, którego należy rozmnażać. I te, w których nabywca zobowiązał się do prezentowania psa podczas wystaw. Zdarza się, że nabywca/ opiekun, choć zapewniał, że będzie brał czynny udział w promowaniu hodowli i dorobku hodowcy, poprzez prezentowanie danego psa na wystawach, nie dotrzymuje słowa albo, że nabywcy się ”odmienia” i z peta usiłuje, niezależnie od treści umowy, zrobić reproduktora/ sukę hodowlaną. Bywa też, że poprzez nieumiejętne prowadzenie i brak wychowania nabywca doprowadza do sytuacji, w której hodowca zmuszony jest, w oparciu o treść umowy, odebrać mu psa (Przypadki zatrważających zaniedbań).

Prawdziwy hodowca zdaje sobie sprawę z odpowiedzialności jaka na nim spoczywa, skoro przyczynia się do rozmnażania psów rasy, której rozmnażanie i utrzymywanie jest w wielu krajach zakazane, a w wielu innych obłożone wieloma restrykcjami. Polscy ”hodowcy” śmieją się, kiedy słyszą o art. 10 ustawy o ochronie zwierząt, zupełnie jakby to, że przepis został skonstruowany w sposób bardzo wadliwy, zwalniało ich z odpowiedzialności za to, że rozmnażają psy, które w rękach nieodpowiednich ludzi, mogą stać się bardzo niebezpieczne. To fakt, że tzw hodowcy często byle komu sprzedają psy, które bez większej trudności są w stanie doprowadzić do śmierci nie tylko innych zwierząt…

*Sprawdź i przeczytaj:http://www.instituteofcaninebiology.org/understanding-hip–elbow-dysplasia1.html

**Przeczytaj:http://www.instituteofcaninebiology.org/blog/why-vulnerable-breeds-are-vulnerable

***Przeczytaj:https://zuzpasjaodogoargentino.wordpress.com/2016/11/22/zasady-hodowli-psow-rasowych-raymonda-oppenheimera-angielskiego-sedziego-kynologicznego-i-hodowcy-bullterrierow-ormandy/

****Przypomnij sobie:https://zuzpasjaodogoargentino.wordpress.com/2013/07/05/dlaczego- pigment-jest-taki-wazny-dla-dogo-argentino-podsumowanie

Koniec części pierwszej

Zuza Petrykowska

Kopiowanie i wykorzystywanie całości lub fragmentów tekstu bez zgody autora jest zabronione.

Reklamy

CZĘŚC DRUGA ODPOWIEDZI NA NAJCZĘŚCIEJ ZADAWANE PYTANIA KIEROWANE DO ”DYSPLAZJA W DOGO CANARIO/PRESA CANARIO -GDZIE PODZIAŁY SIĘ ETYKA I EMPATIA?”

ile-razy-powtarzaja-sie-te-same-osobnik-w-rodowdzie-psa-z-rodowodem-z-zkwp-horz

W związku z tym, że po publikacji wpisu ”DYSPLAZJA W DOGO CANARIO/PRESA CANARIO -GDZIE PODZIAŁY SIĘ ETYKA I EMPATIA? -ODPOWIEDZI NA NAJCZĘŚCIEJ ZADAWANE PYTANIA”, napisali kolejni ”wpuszczeni w maliny” posiadacze dysplastycznych psiaków, dziś zamieszczam, drugą część odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania, czyli min. o różnicach pomiędzy tzw hodowcami, a PRAWDZIWYMI HODOWCAMI

(https://zuzpasjaodogoargentino.wordpress.com/2016/12/19/1201/),

Jako osobę skupiającą się głównie na wątku molosów, zaskoczyło mnie, że problem dysplazji oraz rękojmi jest aż tak szeroki i że pisali także właściciele ras bardzo, bardzo od molosów innych. Jest mi, jak i osobom, z którymi współpracuję, niezwykle przykro, kiedy czytamy o tym, jak bardzo jesteście, drodzy posiadacze psów wymagających specjalnego leczenia, opieki i traktowania, pogubieni, mówiąc potocznie, w związku z tym, że ”informacje”, które otrzymywaliście od tzw hodowców, na różnych ”forach internetowych” oraz w rozmowach ”face to face”, okazały się aż tak odległe od rzeczywistości. I zgadzam się z twierdzeniem, że ”pewną część środowiska” tzw hodowców cechuje swego rodzaju perfidia, z gatunku, ”Wiem, ale ci nie powiem”.

Czytajcie rodowody

Osoby zajmujące się rozmnażaniem psów, należące do najbardziej w Polsce popularnego stowarzyszenia hodowców psów, utrzymują, że to, co różni psy rozmnażane (przez nich) pod egidą Związku Kynologicznego w Polsce od psów rozmnażanych w innych stowarzyszeniach, nazywanych przez tych ludzi ”stowarzyszeniami pseudohodowców”, to rodowody. Członkowie ZKwP zwykli mówić i pisać np. na fejsubkowych grupach kynologicznych, że ”rodowody wydawane przez Związek Kynologiczny w Polsce, posiadają autentyczną wartość, w przeciwieństwie do pseudorodowodów, wydawanych przez stowarzyszenia pseuduchów”. Rodowody z ZKwP można prześledzić nie tylko do 4 pokoleń wstecz, ale i dalej, opierając się na tym co zawierają dokumenty psów mających być przodkami danego psiaka, warto jednak pamiętać, że ZkwP nie wymaga badań genetycznych (testów DNA) potwierdzających treść zamieszczoną w tej dokumentacji. Wracając jednak do myśli ”rodowody z ZKwP można prześledzić nie tylko do 4 pokoleń wstecz”, namawiam was gorąco do tego, abyście interesowali się rodowodami psów, które chcecie kupić, bądź też już kupiliście, a dlaczego, to mówi wam grafika dzisiejszego wpisu.

Swego rodzaju perfidia

Otóż, osoby należące do tej ”pewnej części środowiska” tzw hodowców, powtarzają, że ”nie można wszystkiego zwalać na genetykę” i że ”warunki środowiskowe są równie ważne” (niektórzy wręcz twierdzą, że ”wszystkiemu winne jest środowisko” i/lub ”używane w hodowli psy są badane”). Natomiast żadna z tych osób nie mówi (być może dlatego, że nie jest im na rękę przyjąć do wiadomości fakty), że kluczowe są ”warunki środowiskowe” podczas pierwszych 8 do 12 tygodni życia szczeniąt, kiedy te przebywają jeszcze pod opieką tzw hodowcy (Spokojnie, pamiętam o roli nabywców, nowych właścicieli szczeniąt i ich działaniach, które mogą pogorszyć lub też prawie zupełnie zniwelować to, co szczeniakom zafundowali tzw hodowcy). Owa perfidia ”stanowiska” brzmiącego, że ”nie można wszystkiego zwalać na genetykę” polega na tym, że tzw hodowcy ciągle opowiadają i wypisują na tematycznych grupach fejsbukowych, które czytają ich klienci, potencjalni przyszli właściciele szczeniąt, że ”dysplazję określa się dopiero u psów ok dwuletnich, że u szczeniaków to niemożliwe”. I tylko bardzo, bardzo rzadko, któraś z osób zajmujących się rozmnażaniem psów -i często traktujących sprzedaż szczeniąt jako podstawowe, a co najmniej znaczące, źródło swojego dochodu- używa sformułowania CECHY DYSPLAZJI, które to przecież podczas badania RTG, wprawne oko lekarza weterynarii wychwyci już u szczeniaka między 3-4 miesiącem życia.

Tak więc ciągłe powtarzanie przez ”pewną część środowiska”, formułki o tym, że ”dysplazja jest nie do określenia u szczeniaka(co literalnie jest prawdą), powoduje, że większości osób czytających te wywody, ”koduje” się w głowach, że RTG jest sens robić nie u szczeniąt, a u psów już starszych, półtorarocznych lub dwuletnich…

Gdyby tzw hodowcy mówili i pisali wprost: sprawdzić stan stawów szczeniąt ras predysponowanych do wystąpienia zmian dysplastycznych, należy zaraz/na krótko po tym, jak odbierze się szczenię z hodowli, kiedy szczeniak jest w wieku 3-4 miesięcy, nabywcy dzień po tym, jak szczenię odbiorą od hodowcy, udawaliby się na już wcześniej umówioną wizytę w placówce weterynaryjnej, w której wykonywaliby badanie RTG stawów swoich szczeniąt. Gdyż takie właśnie postępowanie pozwala wychwycić nawet małe zmiany i daje możliwość, poprzez podjęcie właściwych działań, zniwelowania ich do stopnia, który w przyszłości umożliwi psu normalne funkcjonowanie. (Jest powód, dla którego w Polsce tzw hodowcą psów może zostać praktycznie każdy, ale nie każdy może zostać lekarzem weterynarii, moi drodzy. Dlatego wybaczcie, ale lekarze weterynarii, ludzie, którzy kształcili się, by móc wykonywać swoją profesję, są zdecydowanie bardziej godni zaufania, gdy chodzi o kwestie medyczne dotyczące zwierząt, od osób, które bardzo często nie są w stanie nawet poprawnie posługiwać się językiem polskim, a ”hodowlę psów” wybrały jako praktycznie podstawowe źródło utrzymania, gdyż jest to zajęcie niewymagające ani wykształcenia ani nawet kultury osobistej, o czym można łatwo się przekonać, poznając treść wypowiedzi niektórych z tzw hodowców. ”Próg wejścia”, gdy chodzi o ”amatorską hodowlę psów rasowych”, nie istnieje, wystarczy przynależność do legalnie działającego w naszym kraju stowarzyszenia zrzeszającego hodowców. Należy jedynie uzyskać tzw uprawnienia hodowlane dla każdego z psiaków, co sprowadza się do pokazania danego osobnika na paru wystawach, na których ten uzyska oceny, które pozwalają zrobić z niego reproduktora lub sukę hodowlaną i już można rozmnażać psy i sprzedawać szczenięta. Nie jest to więc droga, porównywalna do tej, którą musi przejść osoba, która pragnie zostać lekarzem medycyny weterynaryjnej. Tak więc naprawdę warto, gdy mowa o schorzeniach, bardziej brać sobie do serca uwagi lekarzy medycyny weterynaryjnej niż handlarzy szczeniakami)

Ale tzw hodowcy tego nie robią, nie przekazują nabywcom pełnej informacji, może z niewiedzy, może celowo, choć ”kochają psy”, ”do hodowli podchodzą z pasją” i roszczą sobie prawo do bycia traktowanymi jako ”autorytety”, których zdanie ”wynika z doświadczenia i zgłębienia problemu na temat, którego się wypowiadają”. Gdyby tzw hodowcy postępowali uczciwie, przekazując nabywcom kluczowe informacje i zachowując tę uczciwość zarówno w stosunku do psów, którym oszczędzaliby cierpienia jak i nabywców, których uznawaliby za równorzędnych partnerów, z którymi się liczą, zamiast traktować ich jak niegodnych uwagi sponsorów/naiwniaków, musieliby ponosić konsekwencje swoich działań, tzw decyzji hodowlanych, włącznie z konsekwencjami finansowymi.

Rękojmia na rzecz ruchomą, jaką jest w tym przypadku pies, obowiązuje przez 12 miesięcy od chwili podpisania umowy/zawarcia transakcji. Z Kodeksu Cywilnego wynika, że przez okres 12 miesięcy nabywca szczenięcia ma pełne prawo oczekiwać od tzw hodowcy, że ten zadość uczyni mu w przypadku, w którym towar-pies okaże się niezgodny z umową -a popularny zapis umów zawieranych pomiędzy sprzedającym szczeniaka czyli tzw hodowcą, a nabywcą, brzmi ”pies jest wolny od wad i zdrowy”. Jeżeli w umowie nie ma wymienionych wad, od których pies jest wolny i ”oznak zdrowia”, które niby gwarantuje nabywcy tzw hodowca/ sprzedający, to takiej umowy nie należy podpisywać, bo punkt sugerujący, że towar-pies ”na pewno” jest ”zgodny z umową”, to tylko zabieg marketingowy. Po podpisaniu takiej umowy praktycznie tracimy prawo do rękojmi, gdyż istotnie, tzw hodowca nie mógł wiedzieć, że ”szczenię ma dysplazję”, gdyż szczenię mieć może jedynie cechy dysplazji. Przypominam, stopień dysplazji (literkę lub cyferkę widniejącą przy słowie ”dysplazja”) określa się u psów powyżej 16 miesiąca życia, psy młodsze, nawet te będące po zabiegach chirurgicznych, wciąż w swojej dokumentacji medycznej, wpisaną mają jedynie frazę ”posiada cechy dysplazji”.

Świadomość nabywców ważna jest dlatego, że zazwyczaj szczenięta sprzedawane są nowym właścicielom, kiedy skończą 8 tygodni/dwa miesiące i do wykonania pierwszego RTG pozostaje średnio jeszcze półtora miesiąca. Tak więc albo należy poczekać z odbiorem szczenięcia do czasu aż skończy ono mniej więcej trzy i pół miesiąca i zabrać malucha na RTG stawów dzień po jego zakupie albo też, odbierając od tzw hodowcy np. 10 tygodniowe szczenię, ufając że tzw hodowca okaże się PRAWDZIWYM HODOWCĄ, dokładnie omówić z nim rodzaj zadość uczynienia, kiedy w około dwa miesiące później, na RTG wyjdą ”cechy dysplazji”. Ważne jest, aby omówić i spisać wszelkie ”zapalne kwestie” w umowie, gdyż wśród tzw hodowców nie brak będzie takich, którzy będą wmawiać nabywcy, że ”cechy dysplazji” (nawet poważne, obustronne nieprawidłowości) u 3-4 miesięcznego szczeniaka będą spowodowane niewłaściwym postępowaniem i zaniedbaniami nabywcy.

Pamiętajmy też, że nie wszyscy nabywcy swoje psy kupują jako 8-10 czy nawet 12 tygodniowe szczeniaki. Niektórzy kupują psy starsze, które w wieku 4-5 miesięcy i dłużej wciąż przebywały pod opieką tzw hodowcy.

I teraz fakt równie ważny, logiczny wydawać by się mogło, ale pomijany, więc wytłuszczę ci go drogi czytelniku. Otóż, gdyby sprzedający/tzw hodowcy informowali nabywców szczeniąt, że ci muszą swoje psiaki, pod kątem wykluczenia zmian w ich stawach, prześwietlać, ci tzw hodowcy dysponowaliby MAPĄ swoich HODOWLANYCH LINII. Ponieważ szczytem braku profesjonalizmu i bezczelności jest wmawianie ludziom, którzy stali się właścicielami kalekich z powodu upośledzenia aparatu ruchu psów, że ”nie można wszystkiego zwalać na genetykę”, jeżeli w rzeczywistości nie posiada się pełnej MAPY swojej własnej LINII HODOWLANEJ i o rzeczonej ”genetyce” w swojej linii, niczego się nie wie, takie ”argumenty” należy traktować, jako nieposiadające wartości.

Jeżeli nabywca nie przebada szczenięcia, nie ma wiedzy o stanie stawów psa w chwili zawarcia umowy. Innymi słowy nie posiada wiedzy czy rzecz miała wadę, czy też była od wady wolna i pozbawia się merytorycznej podstawy do korzystania z prawa do rękojmi, gdyż w przypadku dysplazji liczy się opinia lekarza opisującego zdjęcie RTG, które nie zostało wykonane. Dlatego tzw hodowca może odpowiedzieć ”W chwili, kiedy psa ci sprzedałem/am, był zdrowy”. KROPKA. I tak zazwyczaj tzw hodowcy odpowiadają nabywcom, którzy budzą się z przysłowiową ręką w nocniku i nie mają jak udowodnić tzw hodowcy/sprzedającemu, że racja jest po ich stronie, i to ten tzw hodowca się myli. Równocześnie, jeżeli tzw hodowca nie posiada wiedzy o ”genetycznej kondycji” swojej tzw hodowlanej linii, innymi słowy nie dysponuje pełnymi wynikami (praktycznie) wszystkich szczeniąt, które urodziły się w wyniku jego tzw pracy hodowlanej, nie ma merytorycznej podstawy do rozpowszechniania twierdzenia, że ”nie można wszystkiego zwalać na genetykę”, a jego ”stanowisko”, iż za upośledzenie aparatu ruchu u danego szczenięcia odpowiada nabywca, pozbawione jest podstaw, gdyż ”hodowca” nie ma dowodów, w postaci wyników badań pokoleń psów, na obronę swojej tezy.

Jednak pamiętaj drogi czytelniku, jak działa zasada rękojmi i patrz co podpisujesz. Zapis mówiący, iż ”pies jest zdrowy i wolny od wad” jest tak szeroki, niekonkretny, że z twojego, jako nabywcy, punktu widzenia jest bez wartości, natomiast świetnie chroni interes/biznes sprzedającego/hodowcy. Dlatego wymagać należy od tzw hodowców, aby w umowach dotyczących sprzedaży szczeniąt wyszczególniali wady, od których pies jest wolny (wady to ”wady” podane we wzorcu każdej z ras) oraz schorzenia, którymi dane szczenię nie jest obciążone.

Jeżeli płacisz 2500 tysiąca euro (tak, dwa i pół tysiąca euro lub nawet więcej, [ale kiedy płacisz zdecydowanie mniej, to też]) za szczeniaka z wystawowym, a może nawet i hodowlanym potencjałem, to masz mieć zagwarantowaną przez tzw hodowcę formę zadość uczynienia, kiedy np. samczyk okaże się wnętrem, będzie posiadał braki w uzębieniu, chore nerki albo dla odmiany suczka będzie posiadać cechy dysplazji lub okaże się półgłucha, lub będzie mieć także wykluczającą ją z hodowli, wadę serca. Pamiętaj też, że o ile wnętrostwo lub brak zęba nie będzie drylować twojej kieszeni, to przy dysplazji ryzyko wysokich kosztów rośnie, a jedno sprawne ucho, to ciągły strach przed tym, ”żeby go nie zawiało”…

Jeżeli z treści umów z nabywcami, nie wynika, że tzw hodowca ”przejmuje się” tym, jakim zdrowiem cieszyć się będzie w przyszłości szczenię, które sprzedaje, to jest to dowód na to, że ”hodowla” służy mu jedynie do zarabiania pieniędzy na sprzedanych szczeniakach i to, że rozmnaża psy, nie ma nic wspólnego z hodowlą rasowych psów.

I to naprawdę nie jest ważne, że ”Związek Kynologiczny w Polsce nie wymaga badań w kierunku”… Chodzi o etykę i uczciwość względem samych, podobno uwielbianych psów. To żadna ”łacha”, że bada się psy, które zamierza się rozmnażać, to kwestia odpowiedzialności za los tych psów, za ich życie, które może być pełne i szczęśliwe lub może być pasmem bólu i cierpienia. Badanie zdrowia psów wchodzących w skład breeding stock, to po prostu najbardziej podstawowy element kultury kynologicznej. ”Hodowca”, który tego nie rozumie, jest zwyczajnym pseudohodowcą/handlarzem szukających naiwniaków, którzy kupując od niego jego towar-szczeniaki, będą go sponsorować KROPKA

Powtórzmy, jeżeli tzw hodowca niczego nie wie o tym, jak wyglądają stawy szczeniąt, które w wyniku swoich działań powołał do życia, a potem sprzedał je nabywcom, innym tzw hodowcom lub pozostawił w swojej hodowli jako część tzw hodowlanego stada, to na jakiej podstawie twierdzi, że dysplazja zdiagnozowana u psa pochodzącego z jego hodowli nie ma podłoża genetycznego? Tylko ludzie, którzy posiadają MAPĘ SWOJEJ LINII HODOWLANEJ, czyli mają wiedzę o tym, w jakim stanie były stawy szczeniąt z miotów pochodzących z ich hodowli, kiedy te były w wieku 3-4 miesięcy, kiedy to zmiany są już możliwe do zaobserwowania, mogą mówić o tym, że dysplazja występująca u psa z ich przydomkiem nie jest spowodowana genami, a niewłaściwym prowadzeniem i tzw warunkami środowiskowymi.

Nie można winić nabywcy, który dzień wcześniej odebrał z hodowli szczenię za to, że na prześwietleniu wyszły cechy dysplazji, bo nabywca nie zdążyłby ”zepsuć” w jeden dzień stawów szczenięcia. Na takim prześwietleniu wychodzi tylko to, co wypracował tzw hodowca i to najprawdopodobniej jest powód, dla którego tzw hodowcy nie informują nabywców szczeniąt o tym, iż ci powinni wykonać im RTG stawów. RTG stawów szczeniaka nie tylko ratuje go od kalectwa, ale daje wiedzę hodowcy, a na tym każdemu PRAWDZIWEMU HODOWCY powinno zależeć szczególnie mocno. ALE ”gdzie drwa rąbią, wióry lecą”, świadomy nabywca komplikuje biznes. Wystarczyłoby, że tzw hodowca, w oparciu o prawo rękojmi, z którego może skorzystać każdy nabywca, który zabrał swojego szczeniaka na RTG stawów i odkrył, że ten ma cechy dysplazji, musiałby pokryć koszty leczenia każdego ze szczeniąt z cechami dysplazji, z kolejnych 2-3 miotów i skończyłby się problem pseudohodowli, gdyż ci ”produkujący” największą ilość niezgodnego z umową towaru-szczeniąt obciążonych dysplazją, ”poszliby z torbami”.

Gdyby tzw hodowca używał w swoich tzw planach hodowlanych jedynie osobników wolnych od dysplazji, z możliwie jak największą liczbą przebadanych i również od dysplazji wolnych przodków, a potem poddawał prześwietleniom całe mioty (lub zawierał w umowie punkt obowiązujący do tego nabywców), u których nie wykrywanoby cech dysplazji, mógłby mieć prawo twierdzić, że w jego linii dysplazja nie jest problemem, a szczenię które trafiło do nabywcy w dniu podpisania umowy, stawy miało bez cech dysplazji. I gdyby po kilku miesiącach zgłosił się do hodowcy nabywca z pretensjami, dotyczącymi stanu stawów szczeniaka, hodowca mógłby powiedzieć, że w przypadku tego konkretnego szczenięcia, zmiany dysplastyczne, z dużym prawdopodobieństwem, wynikają z niewłaściwego postępowania nabywcy i ”warunków środowiskowych”, a nie genetyki.

Hodowcom powinno zależeć na tym, aby nabywcy szczeniąt monitorowali ich stan zdrowia, w tym stan stawów. Wykonanie u każdego ze szczeniąt badania RTG stawów, pierwszego w wieku 3-4 miesięcy, kolejnego w zależności od tego, co wykazało pierwsze, w terminie wskazanym przez specjalistę i u psów w wieku ok 18 miesięcy, dawałoby autentyczną wiedzę. Dokąd takiej wiedzy tzw hodowcy nie posiadają, za każdym razem kiedy mówią o ”uwarunkowaniach środowiskowych” są niewiarygodni.

Potencjalni nabywcy pytają o ”wyjątkowe” zapisy w umowach dotyczących sprzedaży szczeniąt

W których to tzw hodowcy zastrzegają, że nabywca ma ściśle określony, ograniczony do kilku dni lub miesiąca (rzadziej do pół roku), od chwili dokonania transakcji, czas na wykonanie badań zakupionemu przez siebie szczenięciu (ustalenie czy ”towar jest zgodny z umową”), a po upływie tego wymyślonego przez sprzedającego (tzw hodowcę) czasu, traci wszelkie prawa do roszczeń względem tzw hodowcy/sprzedającego, jeżeli szczeniak okaże się być obciążony schorzeniami. Jest to kolejny przykład perfidii tzw hodowców/sprzedających, gdyż taki zapis w żaden sposób nie jest korzystny dla nabywcy, a jedynie zabezpiecza biznes sprzedającego.

Jeszcze raz powtórzmy, polskie prawo mówi, że nabywca może skorzystać z zasad rękojmi przez 12 miesięcy.

Istnieją schorzenia, z powodu których cierpią szczenięta, w chwili w której przekazywane są nabywcom, o czym nie wie, żadna ze stron. Do schorzeń, które można wykryć w ciągu kilku dni, i których leczenie także wiąże się z kosztami, a którego skutki pies może ponosić przez całe życie, co dla jego właściciela wiąże się z dodatkowymi kosztami i specjalną opieką, którą musi psu zapewnić, jest np. zapalenie przewodu pokarmowego.

Sytuacja wygląda np. tak, że tzw hodowca informuje nabywcę, że dane szczenię ”Je patyki, które walają się po wybiegu i przez to czasem w kupie jest trochę krwi”. Nabywca przyjmuje do wiadomości słowa tzw hodowcy i zabiera psa do nowego domu. Szczenię w nowym domu zachowuje się inaczej niż u hodowcy, co jest naturalne, ze względu na zmianę środowiska, nowe, inne zapachy, brak towarzystwa znanych mu ludzi i psów, z którymi się bawiło i spało. Kiedy pod koniec drugiego dnia, nabywca wciąż w luźnym kale swojego szczenięcia, widzi ślady krwi, informuje o tym tzw hodowcę, szukając u niego tzw rady. Tzw hodowca uspokaja nabywcę i mówi ”To przez te patyki”, a ”Kupa jest luźna, bo psiak stresuje się sytuacją, którą jest zmiana środowiska”. Nabywca nie śpi w nocy, bo jednak jakiś ”wewnętrzny głos” podpowiada mu, że krew w kale jest bardzo niepokojącym objawem (tym bardziej, że tych ”patyków”, szczeniak nie je odkąd jest w nowym domu) i z samego rana zabiera szczeniaka do kliniki weterynaryjnej. Weterynarz zleca przeprowadzenie USG, po którym nabywca dowiaduje się, że jego psiak ma stan zapalny przewodu pokarmowego (Przy czym psiak nie ma gorączki, a tylko podwyższoną temperaturę, i ”nie sprawia wrażenia ciężko chorego”). Szczenię dostaje antybiotyk, rozpoczyna się proces leczenia i ”ratowania flaków”. Nabywca informuje o diagnozie tzw hodowcę, ten ”wyraża zaniepokojenie”, bo ”Przecież antybiotyk, obniży jego odporność!”, ignorując informacje o nienormalnie powiększonych błonach ścianek żołądka i jelit, zaburzeniach mogących mieć bardzo poważny wpływ na przyszłe życie psa i tym podobnych faktach. Na szczęście nabywca postanawia zaufać gastrologowi uniwersyteckiej kliniki, a nie oczekującemu, że ”samo przejdzie” tzw hodowcy. Antybiotyk w zastrzykach działa, krew z kału znika, weterynaryjna karma psiakowi smakuje i nastrój szczenięcia ulega zdecydowanej zmianie, a do nabywcy dopiero wtedy dociera, że pies nie był ”onieśmielony”, tylko osłabiony chorobą.

Badania, USG, diagnozowanie, leki, wizyty kontrolne i powtarzanie USG, specjalna karma weterynaryjna dla psów z problemami układu trawiennego, co do której na tak wczesnym etapie leczenia i życia szczenięcia, nie jest jasne, jak długo będzie musiała być psu podawana, bo nie jest jasne czy psiak będzie tolerował inny pokarm, bo dopiero czas pokaże czy i jak przebyte w tak młodym wieku, poważne zapalenie przewodu pokarmowego, nieleczone przez tzw hodowcę, odbije się na życiu psa w przyszłości oraz stres nabywcy, który zamiast po prostu cieszyć się, że wreszcie ma w domu upragnionego i długo wyczekiwanego psa, ogryza paznokcie z nerwów, rozpamiętując rozmowę z lekarzem weterynarii, z której wynikało, że kolejnych kilka dni oczekiwania, za radą tzw hodowcy, że ”samo przejdzie” i szczenię, po prostu, nie uzyskawszy specjalistycznej pomocy, umarłoby -to można ”dostać” od tzw hodowcy w ciągu kilku dni.

Także w przypadku, jak ww, po zakończeniu leczenia i podliczeniu wszystkich faktur, nabywca ma pełne prawo zgłosić się do tzw hodowcy z żądaniem zwrotu przez niego kosztów leczenia, w tym kosztów dotyczących specjalnej karmy, jako że ”towar nie był zgodny z umową”.

Zwrot tzw hodowcy ciężko chorego szczenięcia, najpewniej zakończyłby się śmiercią psiny, bo przecież ”hodowca” czekałby aż ”samo przejdzie”. Ile szczeniąt umiera w tzw hodowlach, bo tzw hodowcy czekają aż coś ”samo przejdzie”? Tego, drogi czytelniku, najpewniej nigdy się nie dowiemy.

”Hodowcy” nie są wszechwiedzący i często im się nie chce robić rzeczy, które wydawałoby się ”powinno im się chcieć robić”. Trzeba pamiętać, że zwyczajowo tzw hodowcy trzymają swoje psy i prowadzą hodowle z dala od tzw dużych ośrodków miejskich, w których to mieszczą się, jeżeli nie uniwersyteckie kliniki, to przynajmniej kliniki 24/7, z profesjonalnym sprzętem pozwalającym szybko diagnozować przypadki. Być może właśnie w związku z tym, że dla sporej części tzw hodowców, kliniki uniwersyteckie są nie mniej egzotycznymi miejscami niż Seszele, ich podejście do DIAGNOZOWANIA i leczenia psów jest, jakie jest.

Niewygodna prawda

Na stronach tzw hodowli standardowo, jeżeli już widnieją jakiekolwiek wyniki, to zazwyczaj są to tylko takie, których tzw hodowca nie wstydzi się pokazać innym tzw hodowcom. Ze świecą szukać PRAWDZIWYCH HODOWCÓW, otwarcie mówiących o wynikach rozmnażanych przez siebie szczeniąt i doskonałym przykładem może tu być otwartość vs ”nabieranie wody w usta” w przypadku wyników BAER TEST, określającego jakość słyszenia u psów ras genetycznie predysponowanych do jednostronnej i całkowitej głuchoty, szczeniąt rasy Dogo Argentino, które przychodzą na świat w Polsce.

Odwaga w mówieniu o wynikach kolejnych przebadanych miotów cechuje jedynie profesjonalnych i uczciwych względem samych siebie, psów i ich nabywców, HODOWCÓW, dla których hodowla jest pasją, a nie sposobem na kompensowanie kompleksów lub podstawowym źródłem dochodu. Głuchotę z dysplazją łączy to, że można z nimi walczyć, jedynie poprzez eliminowanie z programów hodowlanych zwierząt nią obciążonych. HODOWCY muszą mieć dostęp do wyników nie tylko ”dobrych”, ale i ”złych”, po to, aby nie łączyć swoich linii z liniami, w których najwięcej jest psów kalekich. Głosy o ”zawężaniu puli genetycznej”, oburzają szczególnie, kiedy uświadomimy sobie, że coraz częściej schorzenia nie występują już pojedynczo, ale że np. jednostronna głuchota łączy się z dysplazją…

Utrzymywanie fikcji, że ”wszyscy przodkowie psów używanych dziś do rozrodu są absolutnie zdrowi” SZKODZI PSOM i przede wszystkim nie jest prawdą.

Zachować dystans

Istotne jest jakiej rasy psa kupujemy, jakie dla tej konkretnej rasy są typowe schorzenia i czy kupujemy psa ”na kolanka” czyli tzw peta, czy psa, z którym chcemy jeździć na wystawy i który (być może) w przyszłości miałby zostać włączony do hodowli. ”Dobre kontakty” i ”przyjaźnie” sprzedających, tzw hodowców z nabywcami szczeniąt zazwyczaj kończą się albo z powodu tego, że ”hodowca” zaskoczony tym, ”jak dobrze wyrósł” szczeniak, po którym nie spodziewał się zbyt wiele lub, co do którego ”zabrakło mu oka” (czyli umiejętności i doświadczenia w ocenie), odczuwa złość w związku z tym, że go sprzedał. Albo np. dlatego, że to, co tzw hodowca określił jako np. ”niegroźną kulawiznę” okazało się być ciężką dysplazją. A kiedy nabywca ”ośmieli się” pokazać ”złe” wyniki swojego psa na którejś z tematycznych grup, tzw ”hodowca” zaczyna ”ziać jadem”

”Na przykład na co uważać?”

Najczęstsze schorzenia (oczywiście, nie jest to pełna lista) rasowych psów to w zależności od rasy;

dysplazja (także stawu barkowego i kolanowego, a nie tylko stawów biodrowych i łokciowych),

zaburzenia kostnienia na podłożu chrzęstnym w stawach,

osteochondroza głowy kości ramiennej (OSTEOCHONDROZA-OCD [odwarstwiająca martwica chrzęstno-kostna] głowy kości ramiennej),

zwichnięcie rzepki kolanowej (skrót PL -od PATELLAR LUXATION),

martwica głowy kości udowej (skrót LCP -od leg clave parthesa),

głuchota (całkowita lub jednostronna) diagnozowana za pomocą BAER TEST,

przewlekła niewydolność nerek (skrót PNN),

wady serca, które wykrywa się za pomocą badań USG, ECHO i EKG

ataksja,

mielopatia zwyrodnieniowa,

rozczep podniebienia,

zapaść wysiłkowa (skrót EIC -od exersise induced collapse),

CERF to kliniczne badanie oczu wykonywane przez weterynarza okulistę, pozwala na wykluczenie lub potwierdzenie występowania u danego psa poniższych schorzeń (litery w nawiasach oznaczają skrót nazwy badania);

zaćma (C od cataract),

dwurzędowość rzęs (D od distuchiasis),

ektropium (EK),

entropium (EN),

jaskra (GL od glaucoma),

zespół suchego oka (KCS),

zwichnięcie soczewki (PLL PRIMARY LENS LUXATION), oznaczenie ”N” oznacza psa zdrowego, ”C” nosiciela, a ”A” psa chorego,

przerwana błona źreniczna (PPM),

postępujący zanik siatkówki (PRA, prcd PRA, to badanie z krwi, w którym oznaczenie ”N” oznacza psa zdrowego, ”C” nosiciela, a ”A” psa chorego),

dysplazja siatkówki (RD),

degeneracja ciała szklistego (VD)

Dodać należy, że wnętrostwo, też jest istotnym sygnałem dla HODOWCY.

Jest tego trochę, więc jest o co pytać HODOWCÓW i tzw hodowców. Trzeba wiedzieć jakie schorzenia typowe są dla rasy, którą się wybiera, bo czy zdecydujemy się na psa duuużej rasy, średniego czy miniaturkę, hodowanie w ”czystości rasy” nieodłącznie wiąże się z przypisanymi do ”rasowości” schorzeniami wrodzonymi.

Też uważam, że jest perfidią traktowanie nabywcy, jak idioty i w ”sytuacjach spornych”, obieranie stanowiska ”Trzeba było sobie poczytać o chorobach, nikt ci tego psa nie kazał kupować”, ale tak właśnie wygląda ”hodowla” psów w Polsce.

Zmiany są powolne, ale zauważalne

Kiedy w 2010 r. zaczęłam rozważać czy ”Być może w moim domu powinien pojawić się pies” i kiedy zdecydowałam, że chciałabym, aby ewentualnie był to Dog Argentyński, wiedziałam, że jak każda rasa, także ta ma swoje TYPOWE PROBLEMY ZDROWOTNE. Moja znajoma miała białą sukę rasy Bullterrier i to ona, opowiadając mi o tym, jakie problemy zdrowotne typowe są Bullków, uczuliła mnie, że wybierając określoną rasę, ”trzeba wiedzieć no co trzeba uważać i kupować szczenię po przebadanych rodzicach”. Opowiedziała mi o typowych dla Bullów problemach z nerkami i głuchotą, częstą u ”białych” ras, jak właśnie Bulle czy Dalmatyńczyki. Było dla mnie jasne, że skoro Dogo Argentino jest ”białą” rasą, to i u nich głuchota jest istotnym problemem. Usiłowałam dowiedzieć się jak faktycznie wygląda sprawa głuchoty u argentynów, szukając w internecie stosownych artykułów. W tamtym czasie, o ”białych” najwięcej było na (popularnym w tamtym wtedy) ”Forum Molosy”. Wczytywałam się w tematy w dziale ”Dogo Argentino”, ale o głuchocie, choć było to w tamtym momencie najbardziej popularne dla tzw hodowców i posiadaczy psów tej rasy, forum (era Serwisu Facebook, jako głównego źródła promocji tzw hodowców nastała niedługo potem) niczego się nie dowiedziałam. Nie istniały w ‚polskojęzycznym internecie kynologicznym’ artykuły dotyczące problemu głuchoty u rasy Dogo Argentino ani jego ewentualnego „monitorowania” przez tzw hodowców.

Temat tabu

Zaczęłam zadawać pytania na temat głuchoty na Forum Molosy, ale mnie zbywano. Szybko okazało się, że w szeroko pojętej „hodowli” argentynów, o niektórych sprawach się nie mówi, bo to psuje ”łatwość sprzedaży szczeniąt przez internetowe forum”, Reakcje forumowiczów były o tyle niedorzeczne i oburzające wręcz, że zadawałam pytania jako potencjalny NABYWCA. Usiłowałam uzyskać informacje od źródła czyli tzw hodowców, którzy są, a w każdym razie przynajmniej w teorii powinni być, najwłaściwszymi osobami do udzielania informacji na temat tego, czy mają w swoich hodowlach psy przebadane i czy zanim sprzedadzą nabywcy szczenię, poddają je BAER TEST, czy nie. Kogo, jak nie tzw hodowców pytać? Jednak pytania o, jak się okazało, „wstydliwy problem”, bardzo były nie na rękę tzw hodowcom. Zaczęto nazywać mnie ”trollem”, za to że pytałam czy tzw hodowcy mają jakiekolwiek dane dotyczące głuchoty w ich liniach, czy mają dowody na to, że używają w hodowli psów obustronnie słyszących i po prostu, czy wykonują BAER TEST, tak, jak już wtedy, robiła to znacząca część hodowców np. Bullterrierów. Zdumiewające było, że ci ludzie uważali się za ”wnoszących coś do rasy” i usiłowali przekonać mnie, że ”kiedy zostanę hodowcą, to mi się inaczej w głowie poukłada”, że przestanę być ”idealistką”, a ja przecież pytałam jako potencjalny nabywca o to, czy sprzedają szczenięta z w pełni sprawnym zmysłem słuchu, normalnie słyszące, pytałam jako klient czy ich ‚towar’ jest wolny od wady GŁUCHOTY. Moje pytania traktowano jako ”atak konkurencji” tak, jakbym miała być jakimś „hodowcą”, który usiłuje ”zniszczyć dobre imię” tych, którzy rozmnażają Dogi Argentyńskie, pytając o BAER TEST. Hejt, z którym się spotkałam, szkalowanie, pomawianie, były i śmieszne, i straszne zarazem. Jednak ”klasa” tzw hodowców w najmniejszym stopniu nie zniechęciła mnie do znalezienia odpowiedzi na pytania, które im zadawałam, osobom uchodzącym wtedy za ”autorytety” dla „szerokich mas” czytających FM.

Cecha „hodowcy”: „załóż klapki na oczy, a zagrożenie samo zniknie”

Reakcja ”środowiska” „hodowców”, „autorytetów” i „znawców rasy”, uzmysłowiła mi jedno, gdyby ci ludzie badali swoje psy pod kątem wykluczenia z hodowli osobników jednostronnie głuchych i faktycznie dbali w ten sposób o ”dobro rasy”, wnosząc do niej to mityczne COŚ, np. wyjątkową dbałość o to, by rodziło się jak najmniej głuchych i półgłuchych Dogów Argentyńskich, po prostu odpowiedzieliby na pytania, zamieściliby wyniki BAER TEST psów, które w swoich hodowlach rozmnażają i nie byłoby problemu. Jednak na pytania o głuchotę i BAER TEST, odpowiedzią była fala hejtu, co oznaczało, że nie dbano o jakość słuchu rozmnażanych w Polsce Dogo Argentino.

Nie mając innego wyjścia, przetłumaczyłam kilka dużych tekstów dotyczących genetyki umaszczeń i w oparciu o nie, o dostępne w sieci opracowania naukowców amerykańskich i brytyjskich uniwersytetów, mówiące o genetyce psich umaszczeń i wpływie min.”koloru sierści” na upośledzenia zmysłów oraz schorzenia o podłożu genetycznym, napisałam pierwszy polskojęzyczny artykuł poświęcony konkretnie umaszczeniu u rasy Dogo Argentino. Tekst pisany z myślą nie tylko o innych potencjalnych przyszłych właścicielach DA, ale także z nadzieją, że pretensjonalni handlarze mający czelność określać siebie hodowcami, a handel psami bez badań „planową hodowlą”, spuszczą z tonu, przestaną udawać, że rodzących się w Polsce Dogo Argentino nie dotyczy problem, który dotyczy wszystkich psów o genotypie sw sw, czyli ryzyko uszczerbku słuchu (całkowitej bądź jednostronnej głuchoty) i zaczną badać hodowlane stada oraz mioty szczeniąt. Tekst łamał tabu, wyjaśniając skąd u Dogo Argentino ten ”biały kolor” sierści i dlaczego jest to rasa SZCZEGÓLNIE PREDYSPONOWANA DO WYSTĄPIENIA GŁUCHOTY oraz jaki jest prosty sposób na to, by zmniejszać liczbę kalekich z powodu uszkodzenia zmysłu słuchu, szczeniąt. Artykuł ten dziś, tak samo, jak i tuż po publikacji, dostępny jest (za darmo) dla praktycznie wszystkich użytkowników internetu, Wystarczy wpisać frazę ”Dlaczego pigment jest taki ważny dla Dogo Argentino”. Jego treść, pod nieco innym tytułem, zamieściłam też na ”Forum Molosy” i ”Dogomania Forum”. Tzw hodowcom ”popękały żyłki”.

(https://zuzpasjaodogoargentino.wordpress.com/2013/07/05/dlaczego-pigment-jest-taki-wazny-dla-dogo-argentino-podsumowanie/)

Udowodniłam, że lansowanie na forach i używanie do rozrodu psów, praktycznie różowych, jak prosięta, z poważnymi brakami pigmentacyjnymi i bez badań określających jakość ich słuchu, jest drogą donikąd i praktyką szalenie szkodliwą. Dziś, po sześciu latach systematycznej pracy w kierunku podnoszenia świadomości polskich „kynologów” i walki o wzrost świadomości nabywców, od których tak naprawdę zależy jakość kynologicznej kultury w Polsce, (bo na ”hodowców” raczej nie ma co liczyć), wiem, że było warto, a dowodzi tego każdy przypadek rezygnacji z zakupu nieprzebadanego szczenięcia, po nieprzebadanych rodzicach, na rzecz szczeniaka, którego oboje rodzice obustronnie słyszą i które samo zostało poddane BAER TEST.

Nabywcy nie są głupcami za jakich biorą ich ”hodowcy”

Uważam też, że było warto, „wałkując” temat głuchoty i BAER TEST, w odniesieniu do Dogo Argentino, „utracić przyjaźń” tzw polskich hodowców i „sympatyków rasy”, lubujących się wraz z tzw hodowcami w oberżniętych, ale nieprzebadanych uszach czołowych, znanych z FB, polskich Dogo Argentino, będących bliskimi przodkami kupowanych dziś przez tych jeszcze niezorientowanych w temacie, nabywców. Czy wciąż sprzedaje się nabywcom nieprzebadane BAER TEST szczenięta? Oczywiście, że tak. Czy rozmnażane są półgłuche osobniki? Tak. Czy ”hodowcy” zwracają uwagę na to, że suka, którą kryją jakimś tam ”reproduktorem” (który może obustronnie słyszy, a może nie), jest córką samca, który w każdym kryciu dawał średnio dwa zupełnie głuche szczenięta oraz szczeniaki jednostronnie głuche, włącznie z jej miotową siostrą, która także dała, w jedynym miocie, który urodziła, przynajmniej jedno kompletnie głuche szczenię? Czy szczeniaki z takich kojarzeń są poddawane BAER TEST? Nie, bo ”hodowców” nie stać na badanie miotu. ”Hodowcom” nie przeszkadza to, że rozmnażają osobniki z wyjątkowym genetycznym obciążeniem, nawet, kiedy rodzą się im szczeniaki z rozszczepem podniebienia, dziedziczonym po ”babci” z ”lanserskiej” linii… Czy wśród ”hodowców” są tacy, którzy oszukują nabywców, opowiadając im, że rodzice szczeniąt obustronnie słyszą? Tak. I ciągle niestety bardzo wielu nabywców to osoby ślepo ufające ”hodowcom”.

Oczywiście, jak dowodzi problem dysplazji, nie tylko w tej rasie, w Dogo Argentino PRAWDZIWY HODOWCA jest wielką rzadkością, ale dysponując podstawową wiedzą, można wybrać, kupić za normalną, znacząco niższą, niż ta którą każą sobie płacić handlarze udający hodowców, kwotę, szczenię po przebadanych rodzicach. Szczeniak bez BAER TEST, po rodzicach, którego wyników BAER TEST nie widzisz, po rodzicach bez wyników RTG stawów łokciowych i biodrowych, nie jest wart 5 tysięcy złotych. Jest wart dokładnie tyle samo co psy z pseudohodowli, a szczeniaka dowolnej rasy od pseudohodowcy spoza Związku Kynologicznego w Polsce, można kupić już za kilkaset złotych.

Cieszy mnie, że lata mojej systematycznej pracy owocują 🙂 i mam nadzieję, że moje artykuły na temat dysplazji wniosą do polskiej kynologii -SZCZEGÓLNIE Z PUNKTU WIDZENIA NABYWCÓW- tyle samo, co te, w których łamałam tabu głuchoty u argentynów. Wszystkim tym, którzy dziś zaczynają coś tam o głuchocie w Dogo Argentino pisać, jest łatwo, bo nie muszą wykonywać żadnej pracy, na tacy podane mają to, co jeszcze 6-5 lat temu ja musiałam wyłowić z „odmętów internetu”, uporządkować i w miarę jasno przedstawić, nie oglądając się na hejt ze strony osób handlujących szczeniakami. Dziś, inaczej niż jeszcze 3-4 lata temu temat nie budzi tak wielkich negatywnych emocji i poruszanie problemu głuchoty i BAER TEST nie jest już traktowane, jak herezja. Teraz namawianie do BAER TEST nikogo nie dziwi, można nawet powiedzieć, że jest w dobrym tonie i nie grozi już „ostracyzmem społecznym”. Dziś także część tzw hodowców zmuszona jest do tego aby szczeniaki BAER TEST poddawać, zanim zaoferuje je klientom. Uważam to za znaczący sukces.

Drodzy potencjalni przyszli nabywcy psów, korzystajcie z tego, że na temat bardzo wielu schorzeń wrodzonych (jak i nabytych), z którymi szczególnie często borykają się (przede wszystkim) rasowe psy, można znaleźć informacje nawet w Wikipedii. Uzbrojeni w wiedzę, nie będziecie przeżywać szoku, dowiadując się, jak brzmi diagnoza dotycząca waszego psa i unikniecie tego „pogubienia” w sprzecznych informacjach, które dotyczy tak wielu z was, jeżeli, mimo wszystko, waszemu psu przydarzy się nieszczęście „cech dysplazji”. Powtórzę jeszcze raz, że szczeniak po rodzicach bez wyników RTG stawów łokciowych i biodrowych, nie jest wart 5 tysięcy złotych. Jest wart dokładnie tyle samo, co psy z pseudohodowli, a szczeniaka dowolnej rasy od pseudohodowcy spoza Związku Kynologicznego w Polsce, można kupić już za kilkaset złotych.

”Sole trzeźwiące”

”Hodowców” przybywa, bo życie z psów jest proste i wygodne. Aby zarabiać średnio -ceny się wahają, ale nie dziwi kwota i- 5.000 złotych (pięć tysięcy) na sprzedaży jednego szczenięcia Dogo Argentino, nie jest potrzebne żadne wykształcenie. ”Hodowcą” może zostać byle prostak i byle ‚tępa dzida’. Nie trzeba ”prowadzić firmy” i być płatnikiem VAT, mieć ”męczącego szefa”. ”Hodowca” może całymi dniami, mówiąc brzydko, ”pierdzieć w kanapę”, wystarczy, że ma jakąś sukę i/lub jakiegoś psa i zgłosi Urzędowi Skarbowemu dochody z DZIAŁÓW SPECJALNYCH PRODUKCJI ROLNEJ, nie mając nawet jednej skrzynki pelargonii, o ziemi rolnej, uprawach ani hodowli np. owiec, nie wspominając. Po prostu hulaj dusza (czasem tylko gówno z kojców trzeba wynieść). Poczytajcie, drodzy moi, jakiej wysokości i na jakiej zasadzie tzw podatki płacą tzw hodowcy. Obliczcie sobie jaki procent podatku i czy w ogóle, płaci ”hodowca”, który sprzeda np. 8 szczeniąt, każde za 5 tysięcy złotych… Ile i CZY W OGÓLE ”hodowca” musi ”oddać” Urzędowi Skarbowemu z tych przykładowych 40 tysięcy złotych, które zainkasował na sprzedaży szczeniąt? Tylko weźcie sobie coś na uspokojenie, bo szok może być naprawę poważny… I z dystansem podchodźcie także do lamentów o ”wydatkach na hodowlę”, które zawsze w tych ludziach uruchamiają rozmowy o pieniądzach, które inkasują za sprzedawane psy. Serio, gdyby to zajęcie nie przynosiło zysków tym tzw hodowcom, nie paraliby się nim. Zwłaszcza, że ”Nabywcy rasowych psów są tacy roszczeniowi i bez wyobraźni. I ciągle tylko wymagają. Powinni sobie pluszaki kupować.

”Hodowcy” żerują na naiwnych osobach, z które, mówiąc brzydko, doją. Doją i śmieją się z ”idiotów”, których naciągają. Środowisko tych tak zwanych ”hodowców psów” pełne jest zakompleksionych, leniwych nieudaczników, którzy nie mając dość inteligencji, siły przebicia ani pracowitej natury, zabrali się za rozmnażanie psów, bo ”pykać miot za miotem” jest łatwo. PRAWDZIWA HODOWLA I PRAWDZIWI HODOWCY z ”pykaniem miotów” nie mają nic wspólnego.  

Zuza Petrykowska

Kopiowanie i wykorzystywanie całości lub fragmentów tekstu oraz grafiki bez zgody autora jest zabronione.

DOG ARGENTYŃSKI: USZY CIĘTE/KORYGOWANE/KOPIOWANE/PODDANE PLASTYCE -SZCZERE WYZNANIA.

a p257

Szczere wyznanie, osoby, która w 2011 roku była właścicielką suki rasy Dog Argentyński, a dziś jest -jak to się mówi- hodowcą.a p243

 

a p245

a p246

a p249

a p251

a p253

a p257

a dziś:

wczoraj i dziś

Winter is Coming 😉

Zuza Petrykowska

Kopiowanie i wykorzystywanie całości lub fragmentów tekstu oraz zdjęć bez zgody autora jest zabronione.

PRZYKŁAD ”ZAŚWIADCZENIA” O ”LECZNICZYM KOPIOWANIU”, KONKRETNIE ”KOREKCIE USZU PO POGRYZIENIU PRZEZ INNE ZWIERZĘTA” I IGNORANCJA LEVEL HARD W PEŁNEJ ODSŁONIE CZYLI CO O KOPIOWANIU PSICH USZU MÓWI SIĘ ”W ŚRODOWISKU” -NA FACEBOOKOWYCH GRUPACH LICZĄCYCH PONAD 5 TYSIECY OSÓB, W KTÓRYCH WYPOWIADAJĄ SIĘ HODOWCY I POSIADACZE PSÓW, BĘDĄCY CZŁONKAMI ZWIĄZKU KYNOLOGICZNEGO W POLSCE.

”Święta to czas zadumy” – ok, dlaczego więc nie wykorzystać tych paru, tak innym trybem płynących, dni na podumanie także o psich sprawach? Tym bardziej, iż chcąc upewnić się jakie i czy w ogóle reakcje członków ZKwP wywołała uchwała Zarządu Głównego ich stowarzyszenia, z dnia 25 listopada 2015, planowałam poczytać sobie co w fejsbukowych grupach kynologicznych piszczy…

A piszczy jak na obrazku:WPIS

Tak, wciąż jesteśmy -i jeszcze jakiś czas pobędziemy, w ‚klimacie’ ”WINTER IS COMING”:

winter-is-coming

Ale zanim zaproszę was do Matrixa tzw miłośników psów, raz jeszcze rzućcie okiem na ściągę z rzeczywistości (Ustawa o Ochronie Zwierząt) i na treść tzw zaświadczenia, nie mającego jakiejkolwiek podstawy prawej, a wymyślonego tylko i wyłącznie na potrzeby wewnętrznych procedur Związku Kynologicznego w Polsce:

WTFI wstęp do Matrixa, czyli uchwały ZKwP dotyczące kopiowania/ cięcia/ korekty/ plastyki/ skracania, po prostu obcinania psom fragmentów małżowin usznych ze względów estetycznych (”Zabieg” zmienia kształt, wielkość i sposób noszenia ucha u psa)komunikat z 07.11.2011komunikat z 16.09.2015

Dziś ”dyska” o ”ulotkach pseudohodowców” -najciekawsze zaczyna się od grafiki nr. 15. Moim zdaniem macie prawo wiedzieć, jak ”miłośnicy psów” odnoszą się do kwestii związanych z łamaniem praw zwierząt i znęcaniem się nad nimi. [W wolnej chwili zaproszę was na kolejną wycieczkę do Matrixa/świata równoległego -nie wiem jak określić to, w czym żyją niektórzy członkowie ZKwP- i zaprezentuję wam dyskusję, z której dowiecie się jak niesamowicie wielkie mniemanie mają o sobie niektórzy z członków ZKwP, którzy osoby zrzeszone w innych stowarzyszeniach nazywają pseudohodowcami, nie bacząc przy tym na syf z własnego podwórka…]. Uważam, że moi czytelnicy potrafią czytać ze zrozumieniem.s01s02

 

s03s04

s05s05'

s06s07

s07's08

s09s09a

s10s11

s12s13

s14

s15

s16s17

s18s19

s20s21

s22

s23s25

s27

Zuza Petrykowska

Kopiowanie i wykorzystywanie całości lub fragmentów tekstu oraz zdjęć bez zgody autora jest zabronione.

BADANIA, OD KTÓRYCH ZALEŻEĆ POWINNY UPRAWNIENIA HODOWLANE, CZYLI KOMPLETNIE GŁUCHY DOGO ARGENTINO I SKANDALICZNE REAKCJE ŚRODOWISKA HODOWCÓW NA AKCJĘ UŚWIADAMIANIA POTENCJALNYCH I OBECNYCH WŁAŚCICIELI PSÓW TYPU PRESA O ZNACZENIU TYCH BADAŃ.

Iral White Angel BAER test wynik 1na2

Iral White Angel BAER test wynik 2na2

Zawsze ogromnie zniesmaczało mnie (i rozczarowywało), kiedy przychodziło do pytań o BAER test i słyszałam, że ‚szkoda ryzykować, życiem szczeniaka, bo to zabieg, który wykonuje się w pełnej narkozie i nigdy nie wiadomo czy szczenię się wybudzi’ (badanie wykluczające jednostronną głuchotę można wykonywać już u ośmiotygodniowych szczeniąt). Ale nikomu z tych, którzy wygłaszali takie mUNdrościnigdy nie było szkoda ryzykować życiem, nawet starszych szczeniąt, kiedy chodziło o cięcie uszu, w przypadku którego chodziło jedynie o to, by pies miał bardziej ”kozacki” wygląd. (No, bo ile mamy w Polsce ciętych, ”UŻYTKOWYCH” Dogów Argentyńskich?) Czasem szczeniaki umierały (i pewnie dalej umierają) podczas obcinania uszu: nie wybudzały się z narkozy. Ale nie pamiętam, żebym słyszała, że ktoś, gdzieś, kiedyś płakał po tym, jak ‚stracił szczenię podczas wykonywania badania BAER test’, potwierdzającego normalny słuch. (Nic dziwnego, bo to się nie dzieje.) Natomiast przeżycie przez szczeniaka zabiegu obcinania fragmentu ucha (małżowiny usznej) często komentowane jest uwagami o ”silnym sercu” (”Wybudził się bez problemu, więc ma ma mocną pompę”).

Zazwyczaj, jeżeli -chciałabym móc użyć słowa ”kiedy”, ale to sugerowałaby, że publikowanie w internecie przez hodowców DA wyników BAER test potwierdzających, że używają w hodowli psów obustronnie słyszących, wolnych od głuchoty jednostronnej, jest u nas jakimś popularnym zwyczajem/standardem, a tak niestety nie jest, więc słowo ”jeżeli” jest znacznie właściwszym- ktoś pokazuje w internecie wyniki badania BAER test, to pokazuje wyniki psów normalnie słyszących. Wyników Dogo Argentino zupełnie głuchych nie mamy okazji oglądać.

Zazwyczaj dzieje się tak dlatego, że szczenięta niesłyszące są usypiane natychmiast po wykonaniu BAER test, który w takich sytuacjach jedynie potwierdza przypuszczenia i obawy hodowcy.

Zazwyczaj tak jest. Ale od czasu do czasu ten zwyczaj jest łamany i zupełnie głuche szczenię nie zostaje uśpione. Była taka AFERA jakiś czas temu: https://zuzpasjaodogoargentino.wordpress.com/2013/11/26/adopcje-dogo-argentino/. Nie zostaje uśpione dlatego, że hodowca przekazał je/sprzedał nowym właścicielom, nie zdając sobie zupełnie sprawy z tego, że zwierzę jest inwalidą (Możemy wierzyć w taką ewentualność, w końcu coraz bardziej przypadkowi (i tępi) ludzie biorą się za rozmnażanie Dogów Argentyńskich i wszystko jest możliwe. Aczkolwiek takie przypadki mówiłyby o tzw hodowcy wystarczająco dużo, aby skreślić go z listy ”godny zaufania”.) Albo zupełnie głuche Dogi Argentyńskie nie są usypiane dlatego, że tzw hodowca z pełną premedytacją postanowił je sprzedać i odpowiedzialnością za szczenię oraz decyzje, które będą dotyczyć jego dalszego losu, obciążyć nowego opiekuna. Co tym bardziej skreśla takiego tzw hodowcę z listy osób ”godnych zaufania”.

Niewiedza albo podłość -żadna z tych cech nie jest/nie powinna być właściwą dla hodowcy. ”Zdjęcie wpisu” to zdjęcie/wynik BAER test takiego właśnie obustronnie/zupełnie głuchego Doga Argentyńskiego pochodzącego z hodowli zarejestrowanej w Stowarzyszeniu Właścicieli Kotów i Psów Rasowych. Właściciele psa poinformowali mnie, iż ich prawnik skontaktował się już z hodowlą.

Są sytuacje, w których to czy pies pochodzi z hodowli zarejestrowanej w organizacji kynologicznej podlegającej FCI czy nie, właściwie nie ma znaczenia. Szczególnie dobrze ten fakt obrazuje dysplastyczny skandal w środowisku hodowców psów rasy Dogo Canario/Presa Canario działających pod egidą Związku Kynologicznego w Polsce, który to został już oficjalnie poinformowany o delikatnie mówiąc ‚nieprawidłowościach’, których dopuszczają się hodowcy (i ich tzw sympatycy) korzystający z zaufania, jakim większość osób pragnących zakupić rasowego psa darzy tę najstarszą w Polsce organizację kynologiczną. (Poinformowane o tych ”nieprawidłowościach” zostało już także Towarzystwo Przyjaciół Zwierząt w Polsce oraz, co najistotniejsze, kiedy dochodzi do popełnienia przestępstw z Kodeksu Karnego (jak groźby i zastraszanie), polska policja). Nie ma znaczenia ”renoma” jaką cieszy się dana organizacja kynologiczna, kiedy jej członkowie zaczynają stosować bandycki terror w stosunku do innych osób. Coś jest bardzo nie w porządku, delikatnie mówiąc, kiedy tzw hodowcy rasowych psów zaczynają stosować mafijne metody do kneblowania ust tym, dla których dobrostan zwierząt jest ważniejszy niż dla tzw hodowców.

W dzisiejszym tekście posłużymy się jednak wynikiem BAER test psa spoza Związku Kynologicznego w Polsce, pochodzącgo z zarejestrowanej w Stowarzyszeniu Właścicieli Kotów i Psów Rasowych, hodowli ”White Angel”. Dziś, by przypomnieć jak niezwykle ważne są badania słuchu dla psów rasy Dogo Argentino kilka słów o przypadku kompletnie głuchego psa o imieniu Iral White Angel, którego ojcem jest Demon White Angel, a matką Hexa White Angel -ponieważ rodowody wydawane przez organizacje, których członkowie rozmnażają zwierzęta w powstałych po nowelizacji ustawy o ochronie zwierząt (po 1 stycznia 2012 roku) są dosyć ”specyficzne”, jest to cała wiedza dotycząca przodków głuchego Irala White Angel, którą dysponują jego właściciele.

(Edit 2015: Uwaga na hodowlę lub raczej ”pana hodowcę”, który kiedyś był członkiem SWKiPR i psy rozmnażał pod przydomkiem ”White Angel” a dziś jest członkiem stowarzyszenia Związek Kynologiczny w Polsce i jego hodowla (FCI) nazywa się ”Quebrada Del Toro- Dogo Argentino Kennel”. Najwyraźniej ZKwP jest bardziej przyjazne od Stowarzyszenia Właścicieli Kotów i Psów Rasowych. Już w lipcu 2015 r., suka Dogo Argentino o rodowodowym imieniu Totora De La Pampita (ta całkowicie biała: https://www.youtube.com/watch?v=dpkuE7hiC0A), należąca do tej osoby, pokazywana była na warszawskiej wystawie. Link do tekstu:

https://zuzpasjaodogoargentino.wordpress.com/2014/01/27/uwaga-na-zarejestrowana-w-skwipr-hodowle-white-angel-dogo-argentino-czyli-bo-to-mezalians-bylby-dla-psa/). Oto informacje na temat Irala:

rodowód

Emocje na bok

Wiele z osób, które ”chcą mieć psa konkretnej rasy”, przyjeżdżając do hodowcy, odebrać szczeniaka, zupełnie traci głowę. Zapominając o najistotniejszych kwestiach praktycznych, o których część z nich pamiętała jeszcze, kiedy rozmawiali z hodowcą przez telefon i ustalali, że szczegóły ”dogadają przy odbiorze szczeniaka”. W końcu hodowca ”wydawał/a się taki/a miły/a i kompetentny/a, tak ciekawie opowiadał/a o rasie i swoich psach”… Wciąż sporo osób wybiera daną hodowlę, bo: ”Było blisko i nie musieliśmy jechać na drugi koniec Polski”. Albo: ”I tak mnie/nas kompletnie nie interesowały całe te wystawy, więc jakie to ma znaczenie gdzie jest zarejestrowana hodowla?”. (Potem okazuje się, że kiedy przychodzi do starania się o praktyczną pomoc, to w jakiej organizacji kynologicznej pies jest zarejestrowany może mieć znaczenie.) I kiedy przychodzi dzień, w którym jedzie się po psiaka, na którego tak bardzo się czekało, niektórym emocje kompletnie przysłaniają rzeczywistość i wystarczy pokazać im szczeniaka, żeby o bożym świecie zapomnieli. Od chwili, w której zobaczą ”ślicznego małego pieska” można och urabiać jak się chce, bo nie mają już kontaktu z rzeczywistością; biorą na ręce, całują pieska, bawią się z nim tarzając po podłodze i w kółko powtarzają: ”Jaki on śliczny!”. W tym momencie wystarczy im tylko podać do podpisania umowę i zainkasować kwotę. Nie dziwi mnie, że ”zwykłemu Kowalskiemu” nawet się nie śni, jak bardzo sprzedający psy potrafią być perfidni w stosunku do ich nabywców, czyli swoich klientów. Przeciętny człowiek, który nigdy nie interesował się ”hodowlą rasowych psów” nie jest sobie w stanie wyobrazić jakimi pokładami zdolności handlowych i często hipokryzji dysponują ludzie żyjący ze sprzedawania psów, więc kiedy okazuje się, że padł ofiarą kogoś nieuczciwego albo nieprofesjonalnego, największą pretensję -i słusznie- ma do siebie. ”Gdybym nie był/a tak podekscytowany/a widokiem szczeniaka i tym jaki był w tamtym momencie słodki, zapytałbym/a o te badania”.

Kilka faktów

Hodowca, który nie orientuje się, że szczeniak jest KOMPLETNIE GŁUCHY nie nadaje się do rozmnażania psów rasy, wyjątkowo na problemy z prawidłowym słyszeniem narażonej, niezależnie czy ”nie zauważa” problemu ”niechcący”, czy robi to z pełną świadomością, gdyż naraża i właścicieli psa, i samo zwierzę, a takie postępowanie poddaje w wątpliwość etyczność hodowcy i jest zaprzeczeniem idei hodowli rasowych psów.

Drodzy przyszli nabywcy zwierząt, w sensie generalnym, pamiętajcie o takich ”uroczych smaczkach”, jak np. kawałek z umowy, którą podpisała osoba będąca właścicielem Irala White Angel;

Hodowca oświadcza, że u rodziców psa będącego przedmiotem umowy, nie stwierdzono występowania schorzeń dziedzicznych” – TO BARDZO WYGODNE! I W PRAKTYCE NALEŻY TO TŁUMACZYĆ: NIE STWIERDZONO, BO NIE STARANO SIĘ ICH WYKLUCZYĆ, BĄDŹ POTWIERDZIĆ. Jeżeli rodzice danego zwierzęcia nie zostali poddani badaniu BAER test, o którego wynik każdy świadomy nabywca Dogo Argentino powinien pytać hodowcę, to nie wiadomo czy są osobnikami obustronnie słyszącymi, czy nie. Nie wiadomo czy są jednostronnie głuche czy nie, a może tylko jedno z nich? Gdyby z dwójki rodziców obustronnie słyszących, urodziło się zupełnie głuche szczenię, nie byłoby to winą hodowcy, ale takiego szczenięcia hodowca nie sprzedaje. Kompletnie głuche szczenię hodowca usypia jako obciążone genetycznym kalectwem.

Nie będę państwu przepisywać całej tej umowy, po prostu zamieszczę jej screen-fragment (z pominięciem danych personalnych), żebyście mogli się przekonać, jak wyglądać może umowa między Sprzedającym i Kupującym.

Na przyszłość: w umowie zwracajcie uwagę na punkt poruszający kwestię jakości słyszenia psa, kiedy kupujecie psa z ”wielką białą łatą” albo o umaszczeniu typu merle i wymagajcie jasnego określenia warunków! I nie podpisujcie umów, w których problem głuchoty w żaden sposób nie jest zdefiniowany. Musicie wiedzieć czy kupujecie psa, który przeszedł BAER test, no co macie dokument poświadczający to, jak wasz pies słyszy(?), czy takiego, o którego jakości słyszenia nie wiecie niczego pewnego. Musicie wiedzieć czy kupujecie psa wolnego od zmory rasy: jednostronnej głuchoty, czyli psa, który słyszy normalnie na oboje uszu i od głuchoty jest kompletnie wolny. Wymagajcie w umowach zapisów jednoznacznie definiujących termin w jakim wasz pies ma przejść BAER test, jeżeli kupujecie szczeniaka bez certyfikatu oraz to jakiego zadośćuczynienia będziecie żądać od hodowcy/jaką rekompensatę przewidział dla was hodowca, jeżeli pies okaże się kaleki. Jednostronna głuchota jest kalectwem, z którym odpowiednio prowadzony pies, chroniony przed alergiami i ”zawiewaniem sobie uszu”, może żyć zupełnie normalnie pod warunkiem, że jego właściciel jest w stanie zapewnić mu odpowiednią opiekę. Aby to zrobić, świadomie chronić psa przed NABYTĄ utratą słuchu, czyli np. nawracającymi zapaleniami uszu, właściciel musi wiedzieć, że jego pies sprawne ma tylko jedno ucho.

umowa frag 1

umowa frag 2

umowa frag 3

Nieco inaczej rzecz ma się z dysplazją

Kupując psa rasy, w której dysplazja jest powszechna, należy przede wszystkim rozumieć czym ona jest. A znając aktualne stanowisko np. ZKwP, na temat szczeniąt obarczonych schorzeniami, wiedzieć o dysplazji po prostu WSZYSTKO.

Aby w ogóle serio traktować danego hodowcę i brać go pod uwagę jako kogoś, komu zapłaci się kilka tysięcy złotych za psa, z którym będzie żyło się kolejną dekadę, należy takiego hodowcę najpierw zapytać o wyniki badań w kierunku dysplazji jego breeding stock, czyli psów, które w swojej hodowli rozmnaża. I każde ”kręcenie” na temat wyników dotyczących dysplazji, podobnie jak wyników BAER test, traktować jako znak, że czas zakończyć rozmowę i znaleźć hodowcę, który nie kręci. (Proście o informacje na temat wyników HD, a także ED miotowego rodzeństwa psów, które mają być rodzicami waszego szczeniaka. Szukajcie kontaktu z posiadaczami psów z wybranej przez siebie hodowli. Sami sprawdźcie ”czy na pewno jest tak ”spoko” i ”fajnie”, bo może się okazać, że połowa dorosłych osobników z danego krycia jest kalekami… Genetyka jest bezlitosna). Należy wiedzieć, że dysplazji z wynikiem D lub E posiadacz psa nie może mu sam ”zafundować”, trzymając psa na zbyt śliskiej podłodze, jak to często starają się opiekunom nieszczęsnych genetycznych kalek wmówić ”uczciwi hodowcy”. Zwłaszcza, gdy psiak poważnie zaawansowane cechy dysplazji ma, będąc w wieku 7 lub 8miesięcy(!)

Wolne od dysplazji stawów biodrowych są osobniki z wynikiem A.

B to wynik stawów biodrowych prawie normalnych, C to dysplazja nieznaczna.

W dysplazji łokciowej 0/0 oznacza, że stawy są wolne od dysplazji, a 1/1, 0/1, 1/0 to dysplazja lekka.

Poniżej zamieszczam linki do ”ściąg” na temat dysplazji stawów biodrowych i łokciowych;

https://www.facebook.com/media/set/?set=a.831743246880945.1073741830.828616347193635&type=3, https://www.facebook.com/media/set/?set=a.831746043547332.1073741831.828616347193635&type=3

Krucjata przeciwko budzeniu świadomości o roli obciążeń genetycznych w hodowli psów rasowych

Dysplastyczny skandal, który wybuchł na ”sąsiednim podwórku”, czyli w środowisku Dogo Canario/Presa Canario związanych z ZKwP i obrzydliwa nagonka skierowana na osoby, które postanowiły nie dopuścić do jego zamilczenia, tworząc stronę: www.facebook.com/dysplazjawdogocanariopresacanari,o to swego rodzaju ”powtórka z rozrywki” z dawnego Forum Molosy (dziś Pupileo), sprzed czterech lat, kiedy to na FM podjęty został temat roli pigmentu, jego znaczenia, a także BAER test i pytań o wyniki BAER rozmnażanych w tamtym czasie (zarejestrowanych z ZKwP) i popularnych na FM Dogów Argentyńskich. Wtedy ”fejsbuk” nie był tak popularny i ”szczucie” niepokornych, zadających niewygodne pytania i poruszających niewygodne dla ”hodowlanego biznesu” kwestie, odbywało się na/poprzez Forum Molosy. Różne dziwne osoby zakładały tzw lewe konta i spod lewych nicków rozpoczynały tematy szkalujące osoby, które domagały się odpowiedzi na pytania o jakość słyszenia rozmnażanych w tamtym czasie Dogo Argentino. Dziś do grożenia i szkalowania służy fejsbuk. Tyle, że środowisko tzw hodowców i ”sympatyków” tych tzw hodowców, przechodzi wszelkie granice w swej obłąkańczej krucjacie przeciw ‚psującym biznes’, szkalując i pomawiając. Wprost, posługując się własnymi imionami i nazwiskami, czyli używając w tych celach swoich oryginalnych kont na Serwisie FACEBOOK, opluwając tych, którzy edukują przyszłych i być może obecnych posiadaczy psów o tym, czym jest dysplazja i jak nie należy traktować nabywców psów z ”najlepszych hodowli”, psów genetycznie obciążonych dysplazją. Dobrostan psów, ich zdrowie i komfort życia w ogóle nie interesuje ”adwokatów” tych ”najlepszych” hodowców, za nic mają cierpienie zwierząt i straty moralne (i finansowe) ich właścicieli.

Świat staje na głowie, kiedy ludzie pozbawieni empatii i etyki zaczynają nazywać się ”miłośnikami rasy”. Polski Kodeks Karny przewiduje określone konsekwencje zarówno w stosunku do osób dopuszczających się kierowania gróźb karalnych i zastraszania, jak i tych, którzy ”tylko” dopuszczają się przestępstw przeciwko dobremu imieniu, ale co równie istotne nasz Kodeks Karny ma także określone rozwiązania dla osób, które znęcają się nad zwierzętami. Korzystajmy z prawa, które pozwala nam piętnować przestępstwa, tak jak właściciele głuchego dogo, którego wyniki posłużyły za ”zdjęcie wpisu”.

Dysplazja? Co ci proponuje Związek Kynologiczny w Polsce? To proste: zytanie ze zrozumieniem

dys 02

(http://www.zkwp.pl/zg/index.php?n=kom_zg)

Rękojmia -czyli zwierzę towarem konsumpcyjnym. Wyciągnijcie wnioski.dys 03

(http://www.prawakonsumenta.uokik.gov.pl/reklamacje/rekojmia)

Reasumując

Każdy Dogo Argentino, który nie posiada certyfikatu, ‚wbitego’ do rodowodu przez uprawnionego do tego lekarza weterynarii, wyniku badania BAER test potwierdzającego, że zwierzak słyszy normalnie, w praktyce jest petem.

Mamy XXI wiek, żyjemy w Unii Europejskiej a nie w zapyziałym trzecim świecie i to, że Związek Kynologiczny w Polsce, czy nawet jakakolwiek inna organizacja na świecie nie wymaga jeszcze (najwyższy czas to zmienić), aby u ras zagrożonych głuchotą, czyli psów o umaszczeniu typu ”biała łata”, szczególnie sw sw, czy merle, BAER test był badaniem obowiązkowym, tym od którego min. także zależeć będzie czy dane zwierzę otrzyma uprawnienia hodowlane, czy nie, nie oznacza, że problem głuchoty oraz innych schorzeń o podłożu genetycznym, nękających psy rasowe, wolno jest lekceważyć i ignorować! Faktem jest to, że wszyscy hodowcy Dogo Argentino doskonale zdają sobie sprawę, że jest to rasa, u której jednostronna głuchota, której nie można wykluczyć ”domowymi testami” (z dzwoneczkami i upuszczeniem garnków na podłogę), sieje największe spustoszenie. A problemem to, że jedynie garstka z ludzi dogo rozmnażających bada swoje psy i z programów hodowlanych eliminuje osobniki dotknięte kalectwem/kalectwami.

Kupowanie ”do hodowli”, niejednokrotnie za naprawdę poważne pieniądze (5 tysięcy złotych to sporo za psa), Dogów Argentyńskich, o których jakości słyszenia niczego się nie wie, jest tym samym co nabywanie ”dzieła sztuki” od jakiegoś ‚pana Czesia’, który ”przysięgał że to oryginalny Kossak”. Falsyfikaty mogą wyglądać jak oryginały, ale na aukcjach dzieł sztuki nie wystawia się przedmiotów, których autentyczność nie jest potwierdzona. Z tego samego powodu żaden poważny hodowca Dogów Argentyńskich, Dalmatyńczyków, Bulterierów, Catahoula Leopard Dog, etc., nie może używać w hodowli zwierząt, które nie posiadają certyfikatu poświadczającego, że są wolne od jednostronnej głuchoty, a tę pewność daje tylko wykonanie BAER test!

W związku z tym czego uczy skandaliczne zachowanie hodowców Dogo Canario/Presa Canario, należy przyjąć, że to już najwyższy czas wymagać od hodowców Dogów Argentyńskich nie tylko wyników BAER test rodziców szczeniąt, które są nam oferowane, ale także żądać od nich certyfikowanych wyników określających stan ich aparatu ruchu, czy rodzice szczeniąt są wolni od dysplazji, czy może ich wynik to w najgorszym przypadku B lub C- choć z punktu widzenia nabywcy kwalifikowanie przez lekarzy specjalistów wyniku C jako dysplazji, powinno dawać do myślenia.

Nie ma obowiązku być ”hodowcą rasowych psów”. Jeżeli wybiera się do hodowli rasę wybitnie trudną, a taką z wielu przyczyn jest Dogo Argentino, robi się to dobrowolnie. Nie masz przebadanego breeding stock? To co z ciebie za ”hodowca”? Jesteś pseuduchem najzwyczajniejszym w świecie! Tym bardziej obmierzłym, że chowasz się w strukturach Związku Kynologicznego w Polsce!

250 złotych za pewność, że psiak jest wolny od jednostronnej głuchoty i z czystym sumieniem możesz sprzedać go innemu hodowcy albo przekazać nabywcy, który będzie hodowcą chciał zostać w przyszłości? To bardzo niewiele. A zysk jest ogromny: reputacja uczciwego hodowcy. Hodowca Dogo Argentino może nowego posiadacza psa zapewnić o dwóch rzeczach; że w chwili, w której dochodzi do transakcji i/albo podpisania umowy pomiędzy hodowcą, a nowym właścicielem, pies normalnie słyszy i że jego rodzice także słyszą obustronnie i są wolni (co najmniej) od dysplazji -to ogromnie dużo. Hodowca Dogo Canario/Presa Canario ma ”łatwiej”: słyszące tylko na jedno ucho osobniki nie są zmorą w tej rasie, więc może po prostu zapewnić nowego posiadacza Dogo Kanaryjskiego, że rodzice szczenięcia są wolni od dysplazji, ale same zapewnienia nie wystarczą. Potrzebne są wyniki badań, które potwierdzają zapewnienia hodowców.

Edit:

Dodaję do tekstu treść będącą odpowiedzią na bardzo krótki komentarz jednej z czytelniczek:

Pani Ewelino dlaczego ”Jak zwykle WA”? Po pierwsze dokumenty, tj. wyniki badania psa, umowę jego zakupu i rodowód przesłała mi osoba będąca opiekunem psa. Zrobiła to, prosząc mnie, abym na blogu poruszyła temat tego, ‚jak nie należy kupować psa‚. Chciała przestrzec innych, potencjalnych przyszłych właścicieli, by nie emocjonowali się szczeniakami, ale trzeźwo myśleli, podpisując umowę. Ta osoba ZDECYDOWAŁA SIĘ opowiedzieć o swoim doświadczeniu osobom trzecim, aby inni mogli wyciągnąć wnioski z jej błędu. Tak się złożyło, że ten ktoś kupił psa z tej, a nie innej hodowli, czyli z hodowli spoza Związku Kynologicznego w Polsce, ale to nie jest tak, że wszyscy hodowcy prowadzący hodowle zarejestrowane w ZKwP są ideałami i że taka sama historia nie mogłaby się zdarzyć w hodowli działającej jako zarejestrowana w najstarszej polskiej organizacji kynologicznej. Nabywcy psów sądzą się ze Sprzedającymi z ZKwP, tylko o tym nie mówią publicznie, bo albo nie mają siły opisywać tego, jak zostali przez hodowcę potraktowani albo są zastraszani, albo po prostu NIE CHCĄ, dlatego nie czyta Pani o zbyt wielu takich przypadkach. Tematyka powyższego tekstu jasno pokazuje, że to nie jest tak, że hodowle zarejestrowane w Związku Kynologicznym w Polsce są w JAKIKOLWIEK SPOSÓB ”lepsze” od hodowli spoza ZKwP, np. z Stowarzyszenia Właścicieli Kotów i Psów Rasowych. Na przestrzeni ostatnich lat hodowcy zrzeszeni w ZKwP nie zrobili NIC, aby pozytywny wynik BAER test stał się kryterium niezbędnym przy uzyskiwaniu uprawnień hodowlanych dla psów ras genetycznie zagrożonych głuchotą. Powszechnie przyjęło się uważać, że ZKwP jest jakimś ”gwarantem jakości”, ale dysplastyczny skandal wybuchł w środowisku Dogo Canario/Presa Canario zarejestrowanych w ZKwP i to hodowcy rozmnażający psy pod egidą Związku Kynologicznego w Polsce zareagowali w sposób agresywny, bandycki wręcz na powstanie strony, która zwraca uwagę na to, jak poważnym, genetycznym schorzeniem jest dysplazja u psów trafiających do Nabywców i narażających ich na ogromne straty moralne i finansowe, a same zwierzęta na życie w kalectwie. Hodowcy zrzeszeni w Związku Kynologicznym w Polsce nie zrobili NIC, by badania w kierunku wykluczenia dysplazji stawów były kryterium niezbędnym przy uzyskiwaniu hodowlanych uprawnień dla psów, które rozmnażają. Najwyższy czas skończyć z mitem, że Związek Kynologiczny w Polsce jest w jakikolwiek sposób ”lepszy” od innych organizacji kynologicznych w naszym kraju. W końcu hodowcy spoza ZKwP działają w Stowarzyszeniach -legalnie działających, w ramach obowiązującego prawa- a wciąż są przez hodowców z ZKwP nazywani ”pseudohodowcami”. Pojęcia nie mam na jakiej podstawie, gdyż to ci, którzy nazywają ludzi rozmnażających psy poza strukturami ZKwP, ”pseudohodowcami”, w praktyce sami uprawiają praktyki pseudohodowlane. Podkreślam raz jeszcze: NIE MA ZNACZENIA w jakiej organizacji kynologicznej działa hodowca, LICZY SIĘ TYLKO DOBROSTAN ZWIERZĄT → KOMFORT ICH ŻYCIA. Żaden hodowca, który ŚWIADOMIE przyczynia się do powoływania kalekich zwierząt nie powinien zwierząt rozmnażać.

Ten komentarz dodam do tekstu jako ”rozwinięcie” i ”podsumowanie”, Pani komentarz do tekstu przekonał mnie, że jest to konieczne. Pozdrawiam

Edit: pamiętajcie o Aferze, suczce rasy Dogo Argentino, którą ”pani hodowczyni” ukryła przed przeglądem miotu, suczce, której nie zaczipowała i którą, zamiast uspić, przekazała fundacji, by ta znalazła jej właścicieli

https://zuzpasjaodogoargentino.wordpress.com/2013/11/26/adopcje-dogo-argentino-jaka-piekna-katastrofa/

Zuza Petrykowska

Kopiowanie i wykorzystywanie całości lub fragmentów tekstu oraz zdjęć bez zgody autora jest zabronione.

DOGO ARGENTINO: UWAGA NA AUTORYTETY.

Obrazek

Niedawno ktoś zapytał mnie dlaczego zachwycił mnie Jakiś-Tam-Pies. Odpowiedziałam najprościej jak to tylko możliwe: jeżeli patrzysz i nie widzisz, to ja nie mogę ci pomóc.

Mam ogromną satysfakcję z tego, że coraz więcej osób zainteresowanych Dogo Argentino, nie kupuje szczeniąt ‚na pałę’. Cieszy mnie, że coraz większa liczba nabywców, zanim zdecyduje się zrobić hodowcy przelew, robi ”przeszper” w necie.(PRZY OKAZJI: NIGDY NIKOMU NIE PRZELEWAJCIE CAŁEJ SUMY Z GÓRY! SZCZENIĘTA SIĘ ZALICZKUJE, A RESZTĘ KWOTY PRZELEWA SIĘ HODOWCY NA KONTO DOPIERO WTEDY, GDY WIDZIMY CZY TO ZA CO PŁACIMY TO. TO NA CO SIĘ UMAWIALIŚMY. NIE KUPUJCIE KOTA W WORKU, MOI DRODZY! A jak już, to pamiętajcie, że za głupotę się płaci). Że jesteście w kontakcie z hodowcami na długo przed urodzeniem się waszego pieska, poznajecie innych pasjonatów rasy, oglądacie psy, słuchacie co mówią posiadacze białych, i o swoich psach, ewentualnych problemach z nimi, i o hodowcach, o tym jaką drogą podejmowali decyzję o tym, że zaufają temu konkretnemu hodowcy, co ich do tego skłoniło, a co odstraszyło ich od kogoś innego. To bardzo ważne, bo od was zależy tzw ”dobro rasy”. To wasze wybory i decyzje będą dyktowały kondycję rasy w Polsce. To czy nasze białe presy będą liczyć się w skali co najmniej Europy, czy będziemy takim śmiesznym krajem, w którym większość hodoFców produkuje jakieś białe wypłosze, z którymi wstyd się jest pokazać na jakiejkolwiek większej zagranicznej wystawie, o tych klubowych nie wspominając…

”Best briding indełord, top kłaliti papis”

Jest to o tyle ważne, że niestety w białych mamy już pełną gębą ten sam problem co w Cane Corso: każda panienka, ale i pan z suczką argentyna chce być teraz ”hodowcą”, więc nowych przydomków jest od cholery. Przy okazji muszę przyznać, że się nie mogę zdecydować, która z tych pecic -suk pozbawionych jakiejkolwiek wartości hodowlanej- jest najbrzydsza. Nie umiem wybrać, są od siebie tak różne, a każda z nich ma wpisane w papierach, że jest ”Dogo Argentno… Nie wiem więc czy bardziej przeraża mnie ”linia hodowlana” oparta na ”bulterierzycy”, ”sarence”, ”rozwielitce” czy ewentualnie ”trawce”… Mam nadzieję, że nie macie złudzeń i dokładnie zdajecie sobie sprawę z tego, że jeżeli kupicie szczeniaka po ”bulterierzy”, ”sarence”, ”rozwielitce” czy jakieś ”trawce”, to nie wyrośnie wam nic o czym chociaż można byłoby powiedzieć, że leżało obok DA (na kopię Talisman’a -żadnego- nie liczcie). W dwóch przypadkach możecie już ”podziwiać” efekty ”pracy” pań hodowczyń. Jest naprawdę ”klęskowo”… A rozmowa z nabywcami szczeniąt z jednej z tych tzw hodowli, ostatecznie przekona was dlaczego najpierw trzeba zobaczyć jak wygląda Dog Argentyński, poszperać w sieci, a dopiero potem decydować się na zakup szczenięcia. Okropnie jest zderzyć się podczas pierwszej wystawy z rzeczywistością ”Zabuliłem tysiąc euro za… Coś białego”… I spotkać osobę, która coś nam obiecała, a teraz udaje, że nas nie zna. Jest to szczególnie przykre, kiedy wystawy chcieliśmy traktować jako przyjemność…

Recz jasna nie tylko panie się nie popisują… Tzn źle się wyraziłam: nie popisują się hodowlanymi osiągnięciami, za to mają niesamowitą zdolność do inkasowania po kilka tysięcy za pecika od naiwniaków, którzy sami się im nadstawiają. Z drugiej strony, głupich nie sieją… Z panów niewydarzonych ”hodowców” jest paru… Co mogę powiedzieć o nich ? Przyda się wam pamiętać, że w Dogo Argentino nazwa ”argentinian mastiff” nie przyjęła się, bo argentyn nie ma być zwalistą kluchą, a szczególnie jeden, dwaj, trzej z tych panów ”hodowców” wydaje się zupełnie ten fakt ignorować. Najlepiej będzie polecić wam zrobić ”riserczyk” na temat tego kto ma opinię ”wciskacza na siłę” i problemy z emocjami (Uwaga: nagranie jest bogate w wyrazy powszechnie uznawane za wulgarne i nie należy słuchać go jeżeli w pobliżu przebywają dzieci, pochodzi z poczty głosowej jednego z posiadaczy dogo, którego nagrywający się na poczcie głosowej ”pan hodowca” ”nie lubi” ? https://www.youtube.com/watch?v=sXXjue_VBtw ).

Świetnie, że podglądacie osiągnięcia poszczególnych hodowców na fejsbuku i nie mam tu na myśli ”osiągnięć” taniego lansu w stylu ”tacy jesteśmy zajebiści i mamy jakiś-tam-tytuł”, a PSY i to czy one wyglądają jak Dogo Argentino, czy tylko jak białe popłuczyny po Dogach Argentyńskich z jakiejś pseudo hodowli… Oglądacie psy na zdjęciach, filmach, ale przede wszystkim JEŹDZICIE NA WYSTAWY I W WIĘKSZOŚCI SAMI JESTEŚCIE JUŻ W STANIE OCENIĆ TO CO NA TYCH WYSTAWACH WIDZICIE. Coraz więcej z was rozumie już znaczenie powiedzenia, że PRAWDZIWA SZTUKA BRONI SIĘ SAMA i najagresywniejszy pijar naciśnieniowanych na wciśnięcie wam za wszelką cenę swojego szczeniaka tzw hodowców, nie działa już na was, bo wiecie jak wygląda Dogo Argentino i jak nie wygląda… Dlatego też unikacie rozmnażaczy ze stowarzyszeń.

Ale: uwaga na ‚autorytety’.

Najgorsze co może przytrafić się początkującym pasjonatom rasy to ślepa wiara w ‚swojego hodowcę’, w jego ‚świętą rację i nieomylność’, w to że cokolwiek powie X czy Y jest prawdą objawioną i niepodważalną. To paskudna pułapka, która zabija zdolność obiektywnego patrzenia, skrzywia i powoduje, że w poczuciu dziwacznej lojalności do ‚nauk’ iXa czy Ygrekowskiej ktoś taki nie jest w stanie obiektywnie spojrzeć na dane zwierzę i powiedzieć: tak, to jest to (albo: tak, to jest to, a nawet jeżeli troszkę brakuje do tego ”to TO” , to TO jest z pięć razy bardziej TO niż to co osiągnął dziś Iksiński albo Kowalska). Każdy hodowca ma swoją ‚zatrybkę’, swojego zajoba, mówiąc brzydko, swoje skrzywienie, ”manierę”, którą infekuje ”ucznia” i każdy, kto temu zaprzecza po prostu kłamie.

W HODOWLI RASOWYCH PSÓW NIE MA AUTORYTETÓW

Jest tylko wzorzec i zdrowie psów.

Każde kolejne posunięcie każdego hodowcy podlega weryfikacji. Psy dorastają i WIDAĆ czy pomysł na kojarzenie miał sens. ”Widać” to także, kiedy przychodzi do kwestii zdrowia zwierząt; jakością ich słyszenia, czy występowaniem problem dysplazji stawów u już dorosłych osobników, jak z alergiami i JAK Z ICH TEMPERAMENTEM ? To są kwestie istotne niezależnie od tego jaką stosuje się metodę hodowlaną http://klubdoga.pl/pl/memo_inbred.html (Mój ulubiony nonsens: ”dziecko outcrossu”), bo co z tego, że pies niby ”wygląda super”, jeżeli jest dysplastyczny, półgłuchy albo skrajnie wylękniony czy agresywny ? (Przy okazji: odradzam zakup szczeniąt po rodzicach/ rodzicu z kojarzeń krewniaczych kazirodczych; ojciec-córka, matka-syn.

Dopytujcie o szczegóły tych ”świeżych hodowców” ; http://www.dogomania.pl/forum/threads/226287-Polskie-hodowle-Dogo-Argentino?p=19179391#post19179391 -strona 4 wątku ”Polskie hodowle Dogo Argentino” na Dogomania Forum, od post 27 -ale warto przeczytać cały).

Każdy hodowca ma określone zamierzenie, konkretny cel (a przynajmniej udaje, że tak jet). Aby go zrealizować dobiera konkretne zwierzęta, a że nie istnieją psy idealne, stara się wybrać te najbardziej zbliżone do ideału. PRZYNAJMNIEJ W TEORII i niestety niejednokrotnie tylko w teorii. To naturalne, że szukając określonych zalet, przymyka się oko na jedną-dwie wady -BO NIE MA DOGO IDEALNEGO. Ale zdarzyło mi się widzieć psa z wybitnym przydomkiem, który na pierwszy rzut oka z Dogo Argentino ma tyle wspólnego, że… W papiery ma wpisane, że jest Dogo Argentino, a jest psem wielkim, ciężkim, o charakterystyce ruchu bardziej przypominającej mastino niż DA, okrągłej jak u buldoga głowie i -przy całym szacunku- osobiście nie wierzę, że jego tył jest wolny od dysplazji i ja kupując szczenię po nim, chciałabym zobaczyć nie tylko wyniki badań na dysplazję tego repa, ale i pierwsze prześwietlenie szczenięcia (Choć tak naprawdę, w życiu bym nie kupiła szczeniaka, który miałby w swoim rodowodzie tego psa)… To jest pies, którego Martinez nigdy w życiu nie użyłby jako reproduktora, bo jest zaprzeczeniem cech, które chciał u Dogo Argentino -i mówię to z pełną stanowczością. Ale są hodowcy, którzy użyją wszystkiego ze względu na papier. Pytani dlaczego, po co im coś takiego w hodowli/linii, odpowiadają, że ‚jest zrobiony z takich fajnych przodków, że na pewno coś super da’ (Czasem też chodzi o to, że współpraca hodowlana polega na tym, że ktoś coś od kogoś bierze i coś z tym robi, po to, żeby w przyszłości mieć dostęp do tego, co go naprawdę interesuje).

I tak jedni hodowcy nie zwracają uwagi na pigment i BAER test, inni typowość; sylwetka wymoczka, słabiutki kościec (alibi: ”celuję w użytkowość, więc muszą być lekkie”), inni robią konie (wzrost i waga), albo biorą na repy ociężałe hipopotamy, jest też problem z głową; zbyt okrągłą, ze zbyt krótką kufą (co się wtedy dzieje ze zgryzami ?), inni przymykają oko na braki w uzębieniu. I każdy, powtarzam ABSOLUTNIE KAŻDY ma jakąś narrację usprawiedliwiającą (Ja wybaczam tylko jedną: zdroworozsądkowe przełożenie wady, na którą ”przymykamy oko” na funkcjonowanie psa na co dzień, oraz jego potencjalną użytkowość, o której w Polsce należy zapomnieć, więc znowu mamy: życiową sprawność. Zajmowałam się tym zagadnieniem w tekście ”O snuciu pod publiczkę opowieści o użytkowości Dogo Argentino”). Oczywiście są tacy, którzy na dany problem przymkną oko raz, nie powielając wad i nie narażając swojej linii na ”demage”. Przykładowo, mając sukę z HD B nie odważą się kryć jej psem innym niż HD A -czyli rozsądnie nie powielą nieidealnego stawu biodrowego, tylko dobiorą dla tej suki partnera, który zniweluje jej ”nieidealność”. Ale są też i tacy, którzy nie będą mieć problemu z parą HD C x 2… W końcu są też tacy, którzy w swoim odpłynięciu od rzeczywistości -czytaj wytycznych WZORCA- idą tak daleko, że ich hodowle/linie tworzą praktycznie nową rasę, albo co najmniej typ ”polskie nie-wiadomo-co-fiksacja a’la dogo” (za to białeee, że heeeeej !!!).

Samodzielność

Pamiętajcie z ”odrabianiem pracy domowej” na temat psów rasy, którą sobie wymarzyliście jest dokładnie tak samo, jak wybieraniem mieszkania, samochodu, albo pierścionka zaręczynowego; nie robi się tego w ciemno. Kto z was zdecydował się na kupno np. mieszkania bez ”wstępnego wywiadu”? Ile mieszkań/domów obejrzeliście zanim podjęliście decyzję? Przecież zwracaliście uwagę na to ”jak?” mieszkają wasi znajomi i rodzina, gdzie mieszkają, patrzyliście na rozkład mieszkania, sąsiedztwo -przyłożyliście się do tego, dużo OGLĄDALIŚCIE. Zanim wybierzecie sobie hodowlę NAOGLĄDAJCIE SIĘ PSÓW, NAPATRZCIE SIĘ. Wystawy są do tego świetną okazją, ale najlepiej jest odwiedzić hodowlę i zobaczyć, jak psy prezentują się w najbardziej dla nich naturalnym otoczeniu.

Zuza Petrykowska

Kopiowanie i wykorzystywanie całości lub fragmentów tekstu oraz zdjęć bez zgody autora jest zabronione.

”SPROWADZANIE”, ”PRZYCIERANIE NOSA”, TYSIĄCE EURO I CZARY MARY ”Z ZAGRANICZNEJ HODOWLI” VS KILKA NAPRAWDĘ ZNACZĄCYCH DLA DOGO ARGENTINO W POLSCE IMPORTÓW -PORADNIK DLA KUPUJĄCEGO PSA RASOWEGO

success kid little boy fist on beach

Dzisiejszy wpis to kolejna część ”cyklu” ”Dogo Argentino/ Dogi Argentyńskie/ szczeniaki/ sprzedam/ kupię”, w którym staram się odpowiadać na pytania, które podsyłają mi państwo w prywatnych wiadomościach (FB, DGM, GMAIL). Ten tekst to równocześnie CZĘŚĆ ”PORADNIKA DLA KUPUJĄCYCH PSA RASOWEGO” – nie tylko DA, ale generalnie rasowego psa. Zaczniemy od tematu, który zajmuje wielu z Państwa; od ”importowania” psów z zagranicznych hodowli.

Z treści privów wnioskuję, że pytacie o kennele z poza Polski z dwóch powodów.

Powód pierwszy: ROZCZAROWANIE

Widzieliście niektóre polskie psy i się wam one nie podobały. Zniesmaczają was swoim postępowaniem hodoFcy, a część z was ma poczucie, że ”Wszyscy są tacy sami, czyli nic nie warci” i ”każdy coś kombinuje”. Ok, macie prawo tak myśleć. Ale gdybyście widzieli INNE psy, INNE DOGO, Z INNYCH HODOWLI, wiedzielibyście, że nie wszystko co mają do zaoferowania polskie przydomki, to rozczarowujące was białe wypłosze. Gdybyście naprawdę poszukali, znaleźlibyście zachwycające psy i mielibyście okazję poznać uczciwych hodoWców, nie krętaczy. To oczywiste, że nie chcecie się sparzyć, ale nie popadajcie w przesadę, wrzucając wszystkich do jednego worka! Jeżeli wydaje się wam, że na naciągaczy wpaść możecie tylko w Polsce, to gruuubo się mylicie. Wrócę do tego jeszcze nie raz, ale już teraz powiem wam, że najpewniejszą metodą na to, aby nie dać się oszukać jest ROZMAWIAĆ Z POSIADACZAMI DOGO; PYTAĆ ICH JAK UKŁADAJĄ SIĘ ICH KONTAKTY Z HODOWCAMI, JAK WYGLĄDAŁY ONE PRZED ZAKUPEM PSA I JAK WYGLĄDAJĄ TERAZ. PAMIĘTAJCIE: NIE OBIETNICE SIĘ LICZĄ, A FAKTY.

Druga grupa rozczarowanych to wy; wyrolowani przez polskich hodoFców, od których macie swoje pierwsze dogo. Argentyny, które albo ”słabo słyszą”, albo mają inne zdrowotne problemy. Albo najzwyczajniej w świecie zabuliliście za ”urodzonego championa po wybitnych rodzicach”, a psiak wyrósł na przeurocze, bardzo kochane peciszcze. Empirycznie przekonaliście się jakie skutki niesie za sobą naiwna wiara w każdy kit serwowany przez kogoś z ogromnym tupetem. O nic nie pytaliście, ślepo wierzyliście, śmialiście się z ”awantur” na forach… Cóż, prawdę mówiąc sami jesteście sobie winni; skoro łykaliście kit, grzechem byłoby wam go nie sprzedać 🙂 Taki lajf.

Trzecia część rozczarowanych to ci bardziej UPRZEDZENI rozczarowaniem znajomych. Wy dowiedzieliście się od znajomych psiarzy o zagrywkach pani Ikśińskiej albo pana Ygrekowskiego i jesteście porażeni tym, co ludzie (tzw ”hodowcy”) potrafią nagrać na poczcie głosowej innym ludziom albo ile można wyciągnąć za psa, który nie ma nawet najbardziej podstawowego z badań, a sprzedawany jest jako pies ”z potencjałem”… Tu faktycznie muszę przyznać, sama byłam zaskoczona i tymi ”dwudziestoma pięcioma centymetrami” (ale, żeby facet facetowi coś takiego nagrywał?!), i poziomem ignorancji nabywców dających się robić w balona…

Powód drugi: ASPIRACJE – i to jest temat, którym zajmiemy się w tej części ”PORADNIKA DLA KUPUJĄCYCH RASOWEGO PSA”.

Niektórzy z was mają aspiracje hodować, ”coś wnieść do rasy”, sprowadzić ”nową krew” – zacnie, naprawdę bardzo ładnie. Chcecie psy z zagranicy, bo -słusznie- postanowiliście przeczesać dogo-net i znaleźliście ciekawe hodowle, albo też hodowle, o których wy myślicie, że są ciekawe. (Zagraniczne hodowle Dogów Argentyńskich bardzo kręcą pretensjonalnych pasjonatów rasy, którym wydaje się, że ”jednym importem przytrą nosa wszystkim ważniakom”.)

Pobieżnie o ”importach”

Zacznę od tego, że NIE CHODZI O TO, ABY KOGOKOLWIEK ZNIECHĘCIĆ DO KUPOWANIA DOGO ZA GRANICĄ, DO SPROWADZANIA DO POLSKI ”ŚWIEŻEJ KRWI” itp. itd. Rzecz w tym, że zazwyczaj pytanie, a właściwie zagajanie o te inne, zagraniczne hodowle, w większości daleeekooooo na wschód (czasem nawet północny) od Włoch, Francji, Węgier (Bałkany to też jest ciekawy rejon) oraz Hiszpanii (która od niedawna ma fajne dogo), o Argentynie nie wspominając, pytacie o hodowle z krajów dla tej rasy tak samo egzotycznych jak Polska. Sprowadza się to wasze pytanie do tego, że podrzucacie przydomki, zagajając w stylu: ”A może warto od nich coś wziąć?” Drodzy państwo, teoretycznie, jasne że warto 🙂 Tylko, że wam się wydaje, że zlepek wyrazów ”może”, ”warto” i ”coś” oznacza, że macie ”POMYSŁ” i że jak zapłacicie –zazwyczaj przynajmniej dwa razy tyle ile płacilibyście za psa z polskiej hodowli (i to będę bardzo mocno podkreślać)- to dostaniecie nie wiadomo co, że przywieziecie sobie albo ktoś wam wyśle cargo, ”super szczeniaka”, a to tak nie działa.

Zwykły ”statystyczny Kowalski” nie ma szansy na zakup wartościowego psa ze znanej, powszechnie szanowanej, zagranicznej hodowli, z bardzo prestiżowym przydomkiem, niezależnie od tego ile zapłaci (Szczególnie, kiedy ten Kowalski ma już dogo, które jest bardzo ”takie sobie” -to zawsze negatywnie rzutuje na takiego potencjalnego nabywcę, bo od razu widać, że ”skoro raz dał zrobić się w balona, to nie jest wart, żeby dać mu coś naprawdę dobrego, bo i tak nie zauważy różnicy”. Sorry, brutalnie i nieprzyjemnie to brzmi, ale tak jest, tak postrzegają tę kwestię profesjonaliści. Świat hodowców rasowych psów przypomina ekskluzywny klub, do którego wstęp mają tylko nieliczni i jakkolwiek zabawnie może się to wydawać komuś, kto słyszy/czyta o tym pierwszy raz, to w istocie wygląda to tak, że nawet tzw hodowca często nie ma możliwości dobić się do słynnej z osiągnięć –wyhodowanych, wybitnych psów– zagranicznej np. włoskiej hodowli, o ile nie poleci go ktoś, kogo ten oblegany hodowca sam -jako hodowcę dogo- szanuje. Nie ma mowy o tym, żeby jakiemuś ”pierwszemu lepszemu Kowalskiemu z ulicy” sprzedać naprawdę dobrego psa.

Prawdziwi hodowcy, ci którzy wysoko stawiają poprzeczkę i ”nie pykają” tych ”całych miotów wystawowych”, u których na 8 szczeniąt 2-3 są coś warte, a reszta to pety (takich ludzi stać na ostrą selekcję), psy z potencjałem -tak samo, jak każdy mądry hodowca- zostawiają do swojej dyspozycji; nie tracą ich z oczu, zostawiają je w swoich kennelach, przekazują zaufanym ludziom na umowy typu ”współwłasność, ”warunek hodowlany”, a kiedy decydują się je sprzedać żądają tysięcy euro. (A i tak niechętnie te wyjątkowe psy zbywają.)

Dobre psy ma się szansę ”wyrwać”, jeżeli hodowcy się to opłaca = jeżeli widzi w tym sens/cel → współpracę z kimś twardo stąpającym po ziemi (kimś merytorycznie przygotowanym) i autentyczną reklamę. Dlatego ”no name” nie ma szans na dobrego psa, niezależnie od tego, co hodowcy będzie obiecywał/nawijał na temat tego, jakie ma ”wizje” i ”plany”, i gdzie będzie psa wystawiał. (Szczególnie, kiedy robi to przez FB, maile czy telefonicznie! Bo do hodowcy trzeba pojechać). Ktoś taki nie dostanie psa, który przeznaczony jest dla kogoś pewniejszego. Klienci hodowców, czyli nabywcy psów zbyt często ”ściemniają” albo wydaje im się, że zaliczenie dwóch krajówek i jakiejś międzynarodówki w nieistotnym dla rasy kraju, to będzie ”reklama dla hodowcy”.

Polacy, ludzie z kraju w którym na wystawach champion of champions ten -teoretycznie- najbardziej prestiżowy tytuł ”biorą” psy, które na zagranicznych, specjalistycznych wystawach, w stawce kilkudziesięciu (powyżej 70u) dogo wywołują śmiech, kraju w którym niektórzy sędziowie nie wiedzą, że psy z niebieskimi trójkątami na tęczówce to pety niepodlegające ocenie, pety które wyprasza się z ringu albo nie wyrzucają z ringu wnętrów, ludzie z kraju, w którym jako dogo sprzedaje się wszystko co białe (Ostatnio jedna hodowla dogo wyspecjalizowała się w dogo-charcikach, takich chucherkach na delikatnym szkielecie, coraz suchszych, coraz wyższych i coraz węższych -brr…), nie są brani serio przez zagranicznych hodowców (żeby było smętniej ani tych naprawdę wielkich, ani nawet tych przeciętnych czy byle jakich…). Nasi hodoWcy osiągają sukcesy, ale na Polskę wciąż patrzy się przez pryzmat poczynań hodoFców i tych smętnych ”kup na sznurkach”, które niektórzy potrafią z uporem maniaka wozić po większości ważnych wystaw… ”Statystyczni Kowalscy z ulicy”, którzy sami nawiązują kontakt, zgłaszają się do zagranicznych hodowli, jako nabywcy dogo, to dla wielu zagranicznych hodowców klienci na ”odpady hodowlane” (pety).

Polakom w większości wydaje się, że to, że ktoś każe im płacić 2-2,5 tysiąca euro za szczeniaka oznacza, że nabywają nie wiadomo jakiej klasy psa, a tak nie jest. Nabywcy z Polski często traktowani są jak jelenie, którym można sprzedać i wmówić wszystko, bo niestety wciąż jest łatwo wszystko niektórym z nas wmówić i sprzedać… Tym bardziej, że są ludzie, którzy w ciemno bulą przynajmniej dwa razy tyle, ile płaciliby w Polsce. I to dalej bulą za psa pozbawionego badań! Powtórzę: płacą dwa razy więcej za psa bez badań, choć psa bez badań można za połowę tej kasy kupić w Polsce. Oczywiście, jak ktoś lubi przepłacać, puszczać kasę, a nie kręci go hazard, to proszę bardzo, why not? Wolnoć Tomku w swoim domku.

Czasem bywa i tak, że hodowcy nie chcą sobie tworzyć konkurencji i dlatego nie wypuszczają wartościowych zwierząt za granicę. Ale zdarzają się wyjątki -jak wszędzie. Zdarza się, że ktoś nawiązuje kontakt z hodowcą, że ludzie się porozumiewają i udaje się z zagranicznej hodowli sprowadzić jakiemuś ”żuczkowi” naprawdę przyzwoitego zwierzaka, ale to są wyjątki i na tę chwilę nie znam takiego przypadku. Dodatkowo też zaznaczę, że nie są to aż ”taaakieeeee hodowle”…

Rzecz sprowadza się do tego, że ktoś, kto dokładnie wie co chce zrobić i jak ma zamiar to zrobić, nie ściąga w ciemno psa z zagranicy, tylko dlatego, że wydaje mu się, że przydomek jest atrakcyjny (albo wystarczy, że jest zagraniczny), a miot jest ”po championach” (płacąc za tego psa x 2 w stosunku do ceny, jaką płaciłby za psa polskiego), tylko po to, by po roku, kiedy ten podrośnie, zobaczyć albo nie daj Boże nie, że wybulił ciężkie pieniądze na peciszcze (Bez podstawowych wyników badań -sic!). A taki właśnie efekt w ogromnej większości ma to importowanie przypadków z przypadkowych kenneli przez ”ambitnych żuczków”.

To jest tak -z profesjonalnego, rzetelnego punktu widzenia- że jeżeli ktoś chce kupić psa i prosi o ‚porady’ przy sprowadzaniu zwierzaka importowanego, to niech od razu sobie odpuści. Jeżeli prosi o ”porady”, podrzucając przydomki na zasadzie ”może ten, a może tamten”, to znaczy, że nie ma wystarczającej wiedzy na temat tego GDZIE WARTO KUPIĆ PSA. My tu nie mówimy o sytuacji, gdy hodowcy między sobą rozmawiają o tym, że ”taka, a taka krew by się nam przydała”, tylko o ciśnienia zielonego żuczka, który stwierdza ”Oł yeah! Importuję coś! Kopary im opadną”, po czym rzuca się jak piskorz, miota trochę tu, trochę tam i w końcu: jest ”import”. Nieważne, że przypadkowy = bezużyteczny.

Kupowanie psa od zagranicznego hodowcy (jeżeli ma mieć sens), właściwie najpierw dobicie się do tego hodowcy, wymaga oparcia się o kontakty kogoś, kto nas ”zaanonsuje”, przedstawi i dosłownie poręczy za nas. Wciąż wiele osób ma problem ze zrozumieniem, że w hodowli rasowych psów ciężko jest coś osiągnąć lansując się na Zosię Samosię.

Idealną byłaby sytuacja -w Utopijnej rzeczywistości- w której na długo zanim zdecydujemy się na zakup/sprowadzenie psa, nawiązujemy kontakt’y z wybranym’i polskim’i hodowcą’ami i z nim’mi zastanawiamy się jaki import miałby sens. On’i pomaga’ją nam w wyborze psa, a my pomagamy jemu/im wnieść coś wartościowego do programów hodowlanych. Naprawdę, drodzy państwo pomyślcie odrobinkę dalej niż czubek własnego nosa. Tu nie chodzi o to, żeby komuś coś narzucać, nakazywać albo czegoś bronić, ale aby uczulić was na fakty + myślenie perspektywiczne; chcecie ”sprowadzić wyjątkowego psa”, chcecie ”zrobić coś wyjątkowego”? Macie duuużo forsy i ochotę ”zaznaczyć swój udział w hodowli”? Nic prostszego: nawiązujcie kontakty z hodoWcami. Czasem hodowcy mają pomysły, których nie realizują z bardzo prozaicznych powodów np. nie mają nikogo godnego zaufania dla kolejnego samca, a sami nie chcą w swojej hodowli kolejnego psa itp. itd. W takich sytuacjach ideałem może być ktoś, kto za tego ”dodatkowego” psa bierze odpowiedzialność na siebie, kto jest jego właścicielem, ma go u siebie, dba o niego i dodatkowo przyczynia się do wniesienia czegoś wartościowego do rozwoju polskich argentynów. Myślę, że większość z was pamięta ”Ulicę Sezamkową” i hasło ”współpraca” 🙂

Wiara w magię ”importów” i całego tego ”sprowadzania” a’la Zosia Samosia, to taka sama naiwność jak ufność w to, że hodowca da komuś, kto nabywa od niego psa ”prawo wyboru najlepszego szczeniaka z miotu” – ludzie, błagam! Jasne, jeżeli pani X albo pan Y chcą coś takiego usłyszeć, to sprzedający szczeniaki to wyłapie i powie im coś w tym stylu, ale prawda jest taka, że to zawsze hodowca wybiera najlepszego szczeniaka i wybiera go dla siebie (ewentualnie dla kogoś z kim omówił już warunki przekazania szczeniaka/psa ”wybitnego”). Jak ktoś ”daje wam wybrać najlepszego szczeniaka z miotu”, to robi was w balona.

Łatwiej jest Polakowi kupić dobrej klasy psa w Polsce niż za granicą; nie ma bariery językowej, więc wszystko można dogadać osobiście, bez zdawania się na znajomych i tłumaczy, można zrobić wywiad wśród posiadaczy psów z danym przydomkiem i dowiedzieć się, jak psy się chowają, jak układała się współpraca z hodowcą, pojechać do hodowli, poznać rodziców szczeniąt, a przede wszystkim, jeżeli wiemy jak to zrobić, w Polsce -i w całej Europie zachodniej- za te tysiące euro dostaniemy psa z autentycznym potencjałem hodowlanym, z pełnym, potwierdzonym kompletem badań, ale o tym kiedy indziej.

Macie ochotę kupować psy za granicą? Lusss. Nikt na siłę was od tego odwodził nie będzie. Po prostu zastanówcie się czy jest sens wydawać kupę forsy na -w 95% przypadków- peta. Tylko dlatego, żeby wasz pies miał zagraniczny przydomek, skoro możecie za te same pieniądze albo mniejsze (to zależy…) nabyć psa z potencjałem w polskiej hodowli…

Zastanówcie się nad powyższym.

Zuza Petrykowska

Kopiowanie i wykorzystywanie całości lub fragmentów tekstu oraz zdjęć bez zgody autora jest zabronione.