Archiwa tagu: pet

DLACZEGO I Z JAKICH LUDZI W ŚRODOWISKU DOGO ARGENTINO SIĘ ŚMIEJĘ ORAZ PARĘ SŁÓW O ETYCE (”PO CO NOSIĆ MASKĘ, KIEDY NIE MA SIĘ JUŻ TWARZY?”)

prawo stanowione

Doskonale zdaję sobie sprawę, że treść słów Frédéric’a Bastiat’a może być dla niektórych niezrozumiała, ale uznałam, że jeżeli powyższe będzie dla kogoś zbyt skomplikowane i trudno będzie odnieść mu tę prawdę do aktualnej sytuacji w polskim ”dogo-grajdole”, to odpuści poniższy tekst i wszyscy będą zadowoleni 🙂

Ten wpis czeka od ponad miesiąca. Zamieszczam go dziś, wzbogacając go niestety o kolejną aktualizację, bo uważam, że nie wolno zamiatać pod dywan tego całego syfu, można to robić na fejsbukowej grupie, ale nie na moim blogu. Sądziłam, że szczyty hipokryzji, które osiągają ”mentorzy” z fejsbukowej grupy ‚‚Dogo Argentino Polska (Poland)” będą mieć swój kres. Bardzo się pomyliłam. Kolejna aferka, ta po ”szarpaninie podczas Mołdawskiej światówki” zniesmaczyła mnie do granic. W końcu ile syfu ci ludzie zdolni są wykreować? I czy jest sens o tym pisać? Około dwa tygodnie temu zamieściłam wpis https://zuzpasjaodogoargentino.wordpress.com/2015/05/12/jak-to-zrobic-na-legalu-czyli-pseudohodowle-w-zkwp-a-moze-tylko-zwyczajny-brak-jaj-u-czesci-posiadaczy-dogo-argentino-ktorym-na-sercu-lezy-dobro-rasy/ o ”trendzie”, który mnie osobiście bardzo niepokoi, gdyż wydał mi się znacznie istotniejszy od ”podsumowywania” ”całokształtu pracy twórczej” ”gwiazd” i ”gwiazdeczek” grupy. Ale wczoraj, 22 maja 2015 pojawiło się nagranie, które w tej chwili ma już ponad 8 tysięcy wejść…

m 01

Raczej nie mieliście okazji zobaczyć tego video na grupie Dogo Argetnio Polska (Poland), ale np. na grupie ”Wystawy ZKwP / FCI – wyjazdy, informacje” ”cenzura” go nie dosięgnęła (jeszcze?). Co niewłaściwego jest w pozostawieniu psów samym sobie, w kojcach, bez bud i stałego dostępu do wody, na jakiejś siatką ogrodzonej działce, nieżależnie od ewentualnej ”przejściowości” takiej sytuacji ? Kilka rzeczy. Po pierwsze automatyczne poidła do wody nie są żadną fanaberią. Po drugie Dogo Argentino jest psem z ”Listy Ras Niebezpiecznych”, a to jego właścicieli, a tym bardziej hodowców, zobowiązuje do odpowiedzialności na takim zupełnie bazowym poziomie. Psy z LRN w świetle prawa, formalności, praktycznie są ‚zameldowane’ tam gdzie właściciel, przypisane do adresu zamieszkania swojego właściciela. Nie dziwi mnie, że ”środowisko”, ludzie ”związani z rasą” nie dostrzegają nieprawidłowości. Oni generalnie mają problem związany ze sprawami ”administracyjnymi”, więc psy same ”mieszkające na zadupiu” nie zajmują ich uwagi. Dalej, psy z nagrania są w kojcach, nie chodzi więc o to czy one zrobią komuś krzywdę, ale o to czy ktoś nie zrobi krzywdy im. Skąd pewność, że nie będą ”przeszkadzać” jakiemuś zwyrodnialcowi, który nakarmi je karmą z trutką albo ”tylko” taką ”zanieczyszczoną”, np szkłem? Skąd ten brak wyobraźni? Na wystawach wszyscy mają obsesje, żeby ”byle kto” nie karmił, czasem nawet nie dotykał ich psów, ”żeby to psom nie zaszkodziło”, a tu raptem psy same, bez opieki? I jest git? wszystko ok? Skoro tak, to dlaczego pod nagraniem znalazły się głosy ”adwokatów” tej hodowli, ‚grupowiczów’ z Kółeczka Wzajemnej Adoracji, ale ”przedstawiciel hodowli” imiennie nie zabrał głosu? -no comment.

Osoba, która zrobiła nagranie, była w stanie podejść do psów naprawdę blisko. ”Pierwsza zasada biznesu: chroń swoją inwestycję”. A jak chronione są te psy? Jak można pozostawić bez opieki/nadzoru psy warte podobno tysiące euro? Które dodatkowo się ”kocha”… Ludzie bywają podli i okrutni. Jedni kradną małe pieski na maszynki do produkowania szczeniąt, do swoich pseudo hodowli, a innych kręcą walki psów. Jak widać na filmie rudera obok siatki, za którą stoją kenele, znana jest okolicznej ”menelowni”… Tylko pozornie wydaje się niedorzeczne, że w tamtym miejscu mogłoby zjawić się paru łebków, którym przyszłoby do głowy ”O jakie fajne, białe pieski. W sam raz na ‚zabawy game’ gdzieś pod Łodzią”. Walki psów się odbywają. Obrzydliwe, moralnie naganne, ale odbywają się i nie zmieni tego fakt, że nie lubimy o tym myśleć. Jak więc można narażać psy na to, że padną ofiara jakiegoś przestępczego procederu? To w ramach ”mnie się to na pewno nie zdarzy”? WTF?

Odblokowałam sobie nawet na fejsbuku ”autorytet”, żeby móc przeczytać ”szacowną” wypowiedź na wystawowej grupie pod tym filmem… ”Przeprowadzka”… Naprawdę dobre. Może i tak, może się przeprowadzają? Ale serio? Nie obawiają się pozostawić psów bez opieki na co najmniej godzinę, godziny? Dwie? Trzy? Pięć? Osiem? Ile? Właściwie już mnie nic nie zdziwi. Najmniej dziwi mnie bezczelność, to aroganckie ”tłumaczenie rzeczywistości”, to ”należy o tym myśleć właśnie tak, jak ja to tłumaczę”. Dla mnie te ”adwokackie” wypowiedź są kompletnie niewiarygodne. Wiarygodne są tylko miłość, opieka, czas, rehabilitacja psów i pieniądze właścicieli psów z przydomkiem ”adwokatującego autorytetu”.

Wielu z was NAIWNIE uważa, że do ”nieprawidłowości”, czy ”zaniedbań” może dojść tylko w pseudo hodowli. Tak nie jest. Jeżeli chcecie wiedzieć więcej na temat tego dlaczego do pewnych osób należy mieć zaufanie szczególnie ograniczone, to poczytajcie sobie o aferze z ”pośredniczką”, ”włoskim reproduktorem w tle”, ”hodowlą ze stowarzyszenia’ i pokojarzcie fakty. Wczytajcie si. Warto.

https://zuzpasjaodogoargentino.wordpress.com/2014/01/27/uwaga-na-zarejestrowana-w-skwipr-hodowle-white-angel-dogo-argentino-czyli-bo-to-mezalians-bylby-dla-psa/ -warto wiedzieć, która hodowla przyczyniła się do rozmnażania psów poza strukturami Związku Kynologicznego w Polsce.

Przykre, że jedyną reakcją hodowli na szum, który wywołał film, było zamieszczenie przez ”osobę związaną z hodowlą” video na fejsbukowym profilu. Właściciel/ hodowca przyjechał i nakręcił filmik o pieskach uradowanych przybyciem człowieka, biegających po posesji. Reakcja typowa ”Wszystko jest ok, a wy się oszołomy, czepiacie”. To bardzo typowo. Jak zwykle ”nic się nie stało”.

m 02

Z tego co widziałam hodowla jednak ”wpadła w oko” osobom, które oburzyły się, słusznie zresztą, że psy są same, pozostawione bez opieki, na terenie, który nie do końca wiadomo czym ma być. Z mojego punktu widzenia to bardzo dobrze, że ktoś ma czas i ochotę dowiedzieć się gdzie, na kogo, w którym oddziale ZKwP psy są zarejestrowane, kto jest IMIENNIE odpowiedzialny za każde z tych zwierząt z osobna. Porządek w papierach to nic złego. Przyda się. Może przy okazji wyjaśnią się inne sprawy, które do dziś nie wiadomo jak zostały i czy w ogóle rozwiązane…

zagadka

Film trafił jednak na grupę ”Dogo Argentino Polska (Poland)”… Utrzyma się? Zostanie ”wybroniony”, czy może jednak osoby oburzone brakiem wyobraźni ‚opiekunów’ psów, zostaną dopuszczone do głosu?

Skoro mamy już za sobą wzmiankę o kolejnym ”nic się nie stało, wszystko jest super, tacy jesteśmy fajni”, to przejdę do wątków, które jeszcze wczoraj uważałam za szczyty hipokryzji i manipulacji.

Jak głosi popularna legenda, ”top mit” właściwie, żeby w kynologii być ”kimś”, trzeba ”coś” osiągnąć. Problem z tym, że kiepsko jest z definiowaniem owego mitycznego ”czegoś”.. Generalnie tak to już jest, że w każdej dziedzinie liczą się rzeczywiste (możliwe do zweryfikowania) osiągnięcia (te na plus, jak i te na minus…), a nie samo kłapanie dziobem, ale to w końcu blog o Dogach Argentyńskich, więc pozwólcie, że zostanę przy kynologii. Najpopularniejsi dziś fejsbukowi ”zabieracze głosu” w sprawach związanych z argentynami, mieli kiedyś fioła na punkcie tekstu o ”wnoszeniu czegoś do rasy”…

No, to jedziemy

”Coś”, co się do rasy ”wnosi” (także moim zdaniem) musi być pozytywne = nie może nieść szkody. Najbardziej idealnym, WYMARZONYM przykładem ”wnoszeniem czegoś do rasy” jest UCZCIWA PRACA HODOWLANA, zainicjowanie nowego DOBREGO zwyczaju/ wyrobienie pozytywnego w skutkach nawyku u miłośników rasy np. KUPOWANIA PSÓW TYLKO OD HODOWCÓW, KTÓRYCH PSY POSIADAJĄ AUTENTYCZNE -MOŻLIWE DO ZWERYFIKOWANIA- RODOWODY, INTERESOWANIE SIĘ WYNIKAMI BADAŃ BAER ORAZ TYMI DOTYCZĄCYMI DYSPLAZJI i kupowanie psiaków tylko od hodowców, którzy mają tradycję badania osobników, które rozmnażają oraz szczeniąt, które oferują nabywcom, działanie na rzecz poszerzenia wiedzy osób zainteresowanych daną rasą, czy kynologią w bardziej ogólnym sensie i podobne dokonania, mające w sobie niejednokrotnie coś z ”rewolucyjności”, takiego ”wstrzymywania słońca i poruszania Ziemi”. Tym samym jasne jest, że ”wnieść coś do rasy” może tylko osoba o ŚCIŚLE OKREŚLONYCH PREDYSPOZYCJACH (ETYKA się kłania), ktoś kto FAKTYCZNIE działa i może pochwalić się dorobkiem spełniającym kryteria UCZCIWEJ PRACY HODOWLANEJ, czy tego ‚WSTRZYMANIA SŁOŃCA I RUSZENIA ZIEMI’. Ktoś w swoich działaniach KONSEKWENTNY i nie uginający się pod naciskiem/ wpływem otoczenia albo słabości swojego własnego charakteru.

Podkreślam tę uczciwą pracę hodowlaną, bo ostatnio promuje się w niektórych miejscach na fejsbuku tzw hodowców [w tym ‚przedstawicieli’ zagranicznych hodowli] znanych z afer, których finał do dziś nie ujrzał światła dziennego, choć wszyscy pamiętamy ich wybuch i to błoto, którym dziś frendsi z fejsika się -w tamtym czasie- publicznie fejsbukowo obrzucali… Oficjalnie wszyscy tępią pseudo, czyli ludzi, którzy rozmnażają psy, jak leci, takie, o pochodzeniu których niczego nie wiadomo, ”dogo” z ”rodowodami” ”z księżyca wziętymi”. Potępia się tych, poprzez nieetyczne działania, których coraz więcej głuchych psów w typie dogo ląduje w schroniskach, ”wiesza się psy” na ludziach, którym nie starczyło rozumu, by ”upilnować sukę w cieczce”’ i cwaniakach rozmnażających psy ”dla kasy”, ale nieoficjalnie ‚robi się’ różne rzeczy…

Osobiście uważam, że hodowca, który nie dotrzymuje umowy hodowlanej z drugim hodowcą, nie rozlicza się z ”partnerem”, publicznie pomawia go i szkaluje wszystkich ”konkurentów”, i nieuczciwie postępuje w stosunku do nabywców sprzedawanych przez siebie szczeniąt, jest niegodny tego, by mu rękę podawać, o promowaniu jego ”osiągnięć” nie wspominając. Ale to jest mój punkt widzenia (choć przekonana jestem, że ”klient” chciałby wiedzieć, że ”oferent” znany jest z nieuczciwości, braku wiedzy oraz skrajnego chamstwa). Najwyraźniej jednak cel, czyli to ”promowanie polskich psów na świecie”, jak to niektórzy nazywają- uświęca środki.

Śmieję się więc (ale, żeby było jasne: przez łzy) z przebłysków ”etyki w praktyce” u osób związanych ze środowiskiem Dogo Argentino, w tym niektórych hodowców popularnych na fejsikowych grupach, kiedy czytam co publicznie (i nie tylko) wypisują pod postami i zdjęciami zamieszczanymi przez oszustów, chamów albo aferzystów. Śmieję się z ludzi, którzy brylują na fejsbukowych salonach jako ”autorytety”, ”mentorzy”, wręcz, choć sami znani są tylko i wyłącznie z tego, że posiadają psa wyhodowanego przez kogoś innego. Posiadają psa wyhodowanego przez kogoś innego, kogoś, kto za nich ”odwalił robotę”, a lansują się z tym psem w necie jako specjaliści od -tu można wstawić dowolną ”specjalizację”, ale ze szczególną lubością ten typ ludzi lubi ”rozliczać” hodowców, którzy realizują swoje plany hodowlane. Na wszelki wypadek wyraźnie podkreślę: hodowców, nie osoby, które nie umieją upilnować pary psów, producentów, którzy chcą mieć szczeniaczki, bo ”tak kochają swoją suczkę”, ale PRAWDZIWYCH hodowców. Śmieję się nie tylko dlatego, że śmiech to zdrowie, ale ponieważ prawda jest taka, że osoby z ”wybitnymi psami”, jak i każdy kto kiedykolwiek posiadał psa, szczególnie psa ”rasy trudnej”, radzić mogą jedynie w przypadkach, które dotyczą prowadzenia psa; jego charakteru (w kierunku tzw specyfiki rasy), wychowywania, żywienia itp. Bo tylko w tym zakresie mają autentyczną wiedzę i doświadczenie. Zawsze uważałam za zupełnie logiczne, że dokąd uczeń nie przerośnie mistrza, nie ma prawa mielić ozorem, więc totalnie nie ogarniam tej pretęchy u Członków Fejsbukowego Towarzystwa Wzajemnej Adoracji.

Śmieję się z ”zawieszek”, czyli ludzi, którzy od lat powtarzają to samo i kompletnie się nie rozwijają. Śmieję się, bo to nie jest ”konsekwencja”. To jest zwyczajne ”zawieszenie się” w stanie, w którym ciągłe powtarzanie kalek z tego, co kiedyś mówiły inne osoby, jest śmieszne. Nie można rościć sobie prawa do bycia postrzeganym za autorytet, jeżeli jedynym co się ”wnosi do rasy” jest powtarzanie słów, których trochę uszczknęło się od kogoś, kto wie znacznie więcej i w swoim czasie był kimś, z kim się liczono oraz posiadanie znanego na fejsbuku psa. Tak samo śmieszne jest ”uwiarygadnianie własnego wizerunku” ciągłym wspominaniem o ”kontaktach”, które się (podobno) ma. Śmieję się z wszystkich tych ”plot i ploteczek” z dopiskiem ”mówię to tylko tobie”, za każdym razem, kiedy słyszę od kogoś, że też jest na liście ”mówię to tylko tobie”.

Śmieję się z ludzi, którzy mając wyjątkowe psy, nie zabezpieczają ich materiału genetycznego, bo plenność z wiekiem przechodzi do historii, a psy po prostu UMIERAJĄ, a z tego, że żyły dla rasy praktycznie wynika: NIC.

Śmieję się ze ”specjalistów”, którzy wybierają szczenię, a potem pytają ”Co o nim myślisz?”. I obrażają się, kiedy w odpowiedzi słyszą ”To nic wyjątkowego”. Śmieję się, bo agresywny fejsbukowy marketing nie uczyni z przeciętnego szczenięcia zwierzęcia ponadprzeciętnego. (Taka ”rada” na przyszłość: nie zabiera się w roli ”konsultantKI” i ”doradcy” przy wyborze szczenięcia, z którego ma wyrosnąć ‚zwierzak wartościowy w hodowlanym sensie’, kogoś, kto znany jest z tego, że wielokrotnie, publicznie powtarzałA, że NIGDY NIE UMIAŁA WYBIERAĆ SZCZENIĄT ZE SWOICH MIOTÓW).

Fantazje w zderzeniu z rzeczywistością (+ ”popularne frazy ułatwiają wyszukiwanie”)

Moi drodzy samo ”posiadanie pieska” nie czyni z was osób, które mają prawo wystawiać oceny hodowcom, którzy, podczas gdy wy ‚dużo się na fejsubku cieszycie ze swoich piesków’ i zamieszczacie ”dużo foteczek”, nabierają realnego doświadczenia, jako hodowcy; odchowują kolejne mioty, uczą się, że każdy z nich jest inny, uczą się wybierać szczenięta, typować, które zostawią do dalszej pracy hodowlanej, a które trafią do domów zaufanych, wcześniej wybranych opiekunów (Albo się nie uczą, ale to inna sprawa i na inną okazję ją sobie zostawimy). Bo, kiedy wy teoretyzujecie, oni min OGLĄDAJĄ DUŻO DOGO ARGENTINO NA ŻYWO, poznają kolejne osoby, którym decydują się (bądź nie) przekazać wyhodowanie przez siebie szczenięta, nawiązują kontakty z innymi hodowcami, planują w oparciu i realne wyniki/ efekty, a nie teoretyzowanie ze znajomymi przez telefon ”jakby to mogło być” itp. Ci, ludzie, w przeciwieństwie do was, uczą się na błędach (No, albo nie…). I to nie tylko swoich, ale i waszych. Jakkolwiek nieprzyjemna, PRAWDA/ RZECZYWISTOŚĆ jest taka, że w przypadku powoływania inicjatyw typu ”Klub Rasy” najgorszy, najbardziej tępy i niedouczony tzw hodowca rasy, której klub ma dotyczyć, ma do powiedzenia więcej od pani, która fotografuje psy w śmiesznych czapkach albo pana, który dużo pisze na fejsbuku, bo ten tzw hodowca rozmnaża psy TEJ rasy.

Nie ma większej przyjemności od jeżdżenia na wystawy, albo odwiedzania hodowców i oglądania psów. Różnych psów. W różnych typach. W różnym wieku. PODRÓŻE KSZTAŁCĄ. Trzeba tylko umieć patrzeć. Oczywiście można patrzeć i nie widzieć, ale takim osobom nic nie pomoże.

Śmieję się z pannic, które ‚kupiły sobie suczkę’, pojeździły z nią po wystawach (z różnym skutkiem) i w końcu (wreszcie) udało im się zaliczyć (co zrobić, sędziowie są różni…) uprawnienia hodowlane i kryją te swoje suki lub kryć je będą ”za chwilę”, BO MOGĄ. Jedne ”musiały”, no, dobra: chciały chlasnąć ucho, by zlikwidować drugie znaczenie i suka przestała być -w polskich warunkach- ‚petem ze względu na kolor’ (Ale oliwa sprawiedliwa, zawsze na wierzch wypływa, stąd tyle kolorowych znaczeń u szczeniąt kolorowych rodziców -> pety dają pety). Inne kupiły sobie sunię, ”bo się lubią przytulać do zwierzątek”, a potem ”jakoś tak wyszło, że wkręciły się w wystawy”. Jeszcze inne pojechały do ”sympatycznego kolegi hodowcy”, który im TANIO pokrył suczkę petem z jednym jajem – ups! WNĘTREM z implantem, powinnam była napisać (ładniej brzmi). To jest przerażający trend. Teraz praktycznie każdy hodowca musi być świadom tego, że sprzedając komuś sukę, którą ten ktoś potem na kilku wystawach pokaże, może przyczynić się do powstania jakiejś nowej ”hodowli” -brrr… Ok, gdyby te suki były naprawdę warte rozmnażania, a pannice miały coś we łbach i umiały wybrać dla nich reproduktora, ale… Nie jestem przekonana czy warto jest rozmnażać sukę, która np. rzuca się na małe dzieci i to podczas wystaw… Szczególnie słabe jest to, że to gównie kobiety mają jakąś taką dziwną manię rozmnażać te nieszczęsne suczyny, które wcale nie są takie specjalne, jak im znajomi na fejsbuku pod ”foteczkami” wypisują. W przeważającej większości te zwierzęta są tylko przeciętne. Nie ma w nich nic wyjątkowego i świat naprawdę nie straciłby, gdyby je wysterylizować. Przeciwnie, mniej nieszczęsnych wyrzutków byłoby w schroniskach, ale lajcik, nie? Przecież to zagęszczenie białymi w schronach, wciąż jeszcze przed nami… Cóż, wśród ślepców jednooki jest królem, więc średnie suczyny, robią za ”wyjątkowe”, ich właścicielki lubią ”udowadniać innym”, że ”są takie ekstra” i to jest priorytet. Sporo cienkich facecików (tzw cieniasów) wkręca się w ”rasy niebezpieczne”, ale coraz częściej kobiety leczą swoje kompleksy ”wystawowymi osiągnięciami”. To ciśnienie, te zaciśnięte szczęki, te smycze ponapinane do granic… Brrr… Przy czym wszystkie oczywiście ”taraktują wystawy jako dobrą zabawę” -boszzzz…

Co tym wszystkim ludziom stało się w głowę? A może nie w głowę tylko w portfel? Kiedyś spora część posiadaczy rasowych psów pokazywała je na wystawach ”z ciekawości”, żeby poznać zdanie sędziów” (te czasy, kiedy sędziowie umieli oceniać, znali wzorce ras, anatomię psów…), ”przekonać się jak to jest na wystawach”, ”dla zabawy”, ”poznać inne osoby, która mają psa tej samej rasy”. Albo psy pokazywali hodowcy… Teraz w dobie internetu i fejsbuka w ”znajomych” ma się nawet nieznajomych, a na wystawach nie mówi się ”dzień dobry” ”znajomym”, bo się ich zwyczajnie nie kojarzy. Odpada powód pt. ”poznawanie innych”, a ”jak bywa na wystawie” można dowiedzieć się popijając kawkę, czytając na ww fejsbuku opis najnowszej awantury. W dużym skrócie, panuje ciężki lans na ”musimy zrobić hodowlankę”, bo ”chcemy chcemy ją pokryć” -po ki ”uj”? Stawiam, że 8 na 10 osób nie umiałoby podać powodu innego niż ”się sprzeda, się zarobi”. Jest taka DOSKONAŁA strona http://www.swiatctr.pl/, BAZA wielu INFORMACJI. Drogie dziewczęta zróbcie coś dla tej rasy i zadajcie sobie pytanie czy wasze suki naprawdę warto jest rozmnażać…

Na serio i z szacunkiem, jako do ‚znawców rasy’ można -tj ja OSOBIŚCIE mogę i to podejście polecam innym- podchodzić do ludzi, którzy ‚coś robią’ dla tej rasy i jej nie szkodzą, ‚coś wnoszą’ np. AUTENTYCZNIE SWOJE DOŚWIADCZENIE. Nie wystarczy mieć popularnego w Polsce psa/suki WYHODOWANYCH PRZEZ KOGOŚ INNEGO, by być ”mentorem” i na popularności wynikającej z tego, że ma się psa, którego WYHODOWAŁ KTOŚ INNY, budować swojego EGO. Na szacunek trzeba sobie zasłużyć. Coś ŚWIADOMIE BUDOWAĆ, zbierać doświadczenia, rozwijać się, wyciągać wnioski. Bo samo ”manie ładnego pieska/ suczki” nie jest żadną zasługą. To co najwyżej szczęście, że nie spieprzyło się psa, który od początku miał potencjał. I TRZBA MIEĆ OCZY. I odwagę przyznać, że pies/ suka na którego wybuliło się trochę kasy jest TYLKO PRZECIĘTNY i PR robiony mu na fejsbuku przez kogoś ”popularnego”, tego nie zmieni. Zdjęcia mogą sporo ukryć, ale rozczarowania na żywo nie ”ukoi” nawet najlepsze zdjęcie wrzucone na fejsbukową grupę. Sorry, ale FACE IT. Bardzo niefajnie jest zobaczyć na żywo psa, którego zna się tylko z niezłych zdjęć, kogoś, kto nieźle fotografuje psy, i przekonać się, że wraz ze wszystkimi oglądającymi fotki, zostało się nieźle nabranym… (Miejsce no 1: szok z klubówki 2014… )

Piszę tu o tym, bo ku memu ogromnemu rozczarowaniu największa polskojęzyczna fejsubokwa grupa (która w początkach swojego istnienia zapowiadała się całkiem sensownie) poświęcona rasie, czyli ”Dogo Argentino Polska (Poland)”, stała się miejscem, w którym dziś ”edukacja” nt. rasy dotyczy tego, jak zrobić ”cool” fotkę argentynowi w zimowej czapce albo w ”ładnej kolorowej obróżce”. Doszło do tego, że wśród wywodów sfrustrowanych ”panów myśliwych” z mega ciśnieniem na wylansowanie się na powyższej grupie jako ”hodowca” (w końcu ma jakieś psy, to w swoim mniemaniu jest ”hodowcą”) i ‚super mądrych’ pań, które ‚tyle wiedzą o hodowli, bo puściły jeden miot’ (na bardzo słabym materiale, ale to już tak tylko na marginesie) i teraz pouczają innych, ogłoszenia nt. kolejnych białych (głównie jeszcze ciągle ”w typie”) do adopcji, są jedynym co dobrego z tej grupy wynika, bo może niektórzy sobie skojarzą, że trzaskanie miotów i sprzedawanie szczeniąt byle komu, źle się dla psów kończy. Smutne, bo kiedyś tak nie było…

Jakimś PR’owym ratunkiem dla zużytych gwiazdorzeniem na fejsbuku posiadaczy Dogo Argentino (”W końcu zrobimy coś znaczącego i na poważnie”) miał/ma być chyba pomysł powstania Klubu Rasy, bo tylko to mogłoby tłumaczyć tempo, no, nie powiem ”prac”, bo to o ”komentarze” na fejsie się rozchodzi, jak zawsze i zaskoczenie postaci kluczowych, czyli HODOWCÓW PSÓW RASY DOGO ARGENTINO, oderwanymi od realiów pomysłami ‚grupowiczów’ z grupy ”Dogo Argentino Polska (Poland)”.

Wymiksowałam się stamtąd, z grupy, którą kiedyś postrzegałam jako ”światło w tunelu” dla rasy Dogo Argentino, pod koniec zeszłego roku, bo było mi po prostu przykro patrzeć na to co dziś firmują sobą osoby, które długo miałam za no niestety, to jest to słowo: AUTORYTETY. Ludzie, z których zdaniem kiedyś bardzo się liczyłam i którzy, w swoim czasie były moimi ”nauczycielami”. Ma dla mnie duże znaczenie ile świetnych rzeczy udało się kiedyś razem zrobić dla rasy, jej pasjonatów, ale i hodowców. Mam ”sentyment” do tego wspólnego działania, które zaowocowało ogromem pracy, z której dziś, każdy, kto umie korzystać z internetowej wyszukiwarki, może ZA DARMO skorzystać i po prostu było mi wstyd za niektóre z wypowiedzi ”autorytetów”, za to co dziś sobą POWTÓRZĘ: firmują. Mnie było wstyd, za to ich ”co innego piszę na fejsbuku, a co inneg robię realnie”. Ja zwyczajnie i po ludzku jestem dumna z tej naszej, a czasem tylko mojej pracy, jak i tej części materiałów o rasie Dogo Argentino, która powstała niezależnie ode mnie i po prostu nie chcę mieć nic wspólnego z ludźmi, którzy ten dorobek ostatnich lat, swoim aktualnym postępowaniem, niszczą, których drugie imię to HIPOKRYZJA, mówiąc najdelikatniej.

Kiedy zrezygnowałam z przynależności do grupy ”Dogo Argentino Polska (Poland)”, rozmawiałam z jedną z bardziej w nią zaangażowanych osób. Znowu zapowiedzi były szumne. Miało być bardzo ”poważnie”, ”o psychice rasy, żywieniu, utrzymywaniu psów w formie fizycznej i psychicznej” -prawdziwy ”powrót do przeszłości”, do ”założeń”. Przez pierwsze tygodnie nowego roku pojawiały się fotki niezłych psów, znaczących, w pewnym sensie, dla rasy w Polsce i takich ”ze świata”, a potem… Zrobiło się po prostu tragikomicznie, ale o tym za chwilę.

W styczniu napisałam do znajomego, dzieląc się z nim swoimi uwagami. Że miło, że wreszcie, przynajmniej co poniektórzy, zorientowali się, że ”natura nie lubi próżni” i że oddanie pola ludziom bez wiedzy (a NIC NIE ROBIENIE JEST ODDANIEM POLA) ma fatalne skutki. Że trzymam kciuki i że fajnie, że coś mają zamiar robić, że zamieszczają trochę zdjęć dobrze wyglądających psów, bombardują oglądających tymi WIZERUNKAMI. Tylko, że samo zamieszczanie fotek to zbyt mało. Nie omawiali ich, nie zwracali uwagi na to, dlaczego te psy są ”dobre”. Fakt, to jest ”złożony” temat, bo należałoby wprost mówić zarówno o wadach, jak i zaletach prezentowanych psów. Ale NALEŻY poświęcić czas na opowiedzenie dlaczego w danym kryciu, CZYIMŚ ZDANIEM warto było użyć repa z krowią postawą -to jest poważna wada funkcjonalna, która wpływa na motorykę, użytkowość itd. itp. (Chciałabym dowiedzieć się jakie mogą być zalety krycia krowiarzem -serio.) Należy tłumaczyć ludziom takie rzeczy, (no, chyba, że ”tak wyszło”, że się sukę cielakiem kryło i by to przy ”tłumaczeniu” wyszło i poszło, w świat..), budzić ich świadomość, uczyć ich, wyjaśniać znaczenie linii w hodowli, pisać o wadach w liniach występujących. To jest bardzo ważne, żeby znaleźć sposób na czytelne wytłumaczenie oglądającym/ czytającym dlaczego raz warto było(?) użyć psa o wadliwej anatomii, a dlaczego innym razem nie. Rzecz jasna, ma to sens POD WARUNKIEM, ŻE a) WIESZ DLACZEGO b) NAPRAWDĘ BYŁO WARTO. Z samego przerzucania się fotkami znanymi z dawnego Forum Molosy (które w okolicach 2011 roku przestało mieć znaczenie) itp. i urządzania ”konkursów” typu ”A to co to jest za piesek?” na dłuższą metę wynika słownie NIC.

(Rzecz jasna ”wszyscy chcą się edukować”, ale równocześnie jakoś im do tego charakterów brak [”Mój piesek jest śliczny i mam was w d’e”/ ”Nie po to tyle bulę za psa, żeby mi go tu ktoś rozkładał” itp. itd…])

Ignorancja Level Hard (w ”sensie globalnym” )

Jeszcze należąc do ww grupy, zwracałam uwagę na kwestię niebezpieczeństwa zawężenia puli genetycznej u polskich psów, rozmnażanych przez Gwiazdy Jednego Krycia, od których to psy wędrują potem do kolejnych Chcę Mieć Szczeniaczki (i kasiorkę) i tak dalej, i tak dalej… Że to jest temat, na który należy uwrażliwić czytających grupę. Jak to się mówi, wszystko mi opadło, kiedy zwróciłam uwagę ”autorytetowi”, że wystarczy spojrzeć ile tych bardzo cienkich psów w Polsce ma w sobie x-factor w postaci mega słabego przedstawiciela DA z miotu ”X” (szczęśliwie nie istniejącej już hodowli, rozmnażane były cztery osobniki z tego miotu na B) i że ignoranci rozmnażają psy, nie ogarniając ‚mapy’, nie rozumiejąc co jest w rodowodach i co to na dłuższą metę oznacza. I, że wypadałoby, by ktoś im to wyjaśnił. Ale ”autorytet” orzekł, że ”to nie jest problem”, że ”liczy się pula w sensie globalnym” -większej głupoty dawno nie czytałam (Ale też pozbawił mnie resztek złudzeń na temat tej pani, tej jej tkest). Tym bardziej, że u nas mało kto robi ”ambitne krycia” (jeździ za granicę, ściąga nasienie/ breeding stock z Drugiego Końca Świata itp.). U nas im bliżej i TANIEJ, przede wszystkim, tym lepiej -tak kombinują ci, którzy produkują białe psy dla kasy. Nie ma powodu, żeby nie edukować potencjalnych nabywców o tym, że ważne jest to, co w rodowodzie i że należy czytać rodowody. A przynajmniej powinni robić to, czyli CZYTAĆ RODOWODY, ci, którzy zainteresowani są wystawami, chcieliby pokazywać swoje psy i nie narażać się przy tym na śmieszność. W skrajnych sytuacjach ważne jest to ze względu na to, że poszczególne linie i mocno zimbredowane osobniki nie są ”zdrowe”. Zawsze, każda linia ma charakterystyczne wady/ problemy. Czasem są to drobiazgi niewpływające na komfort życia psów, w rodzaju koloru przebijającego przez sierść w niedozwolonym przez wzorzec miejscu (Zazwyczaj pamiątka po przodku, który tego koloru też miał zbyt dużo…). Czasem charakterystyczne, obwisłe, jak u Doga Niemieckiego fafle, które psują zupełnie wyraz u Doga Argentyńskiego albo odstające łokcie, czy spionowane łopatki -a to już wpływa na funkcjonalność i tzw użytkowość argentynów. Czasem są to kłopoty z gabarytami, czyli DA ”wielkie, jak konie” – a Dogo Argentino to jednak pies. Bywają też problemy z pigmentacją, generalnie, słaba pigmentacja osobników oraz częsty niedosłuch związany z tymi brakami, to już jest poważny problem. Podobnie, jak poważnym problemem są dysplazja i nowotwory, które wciąż są w tej rasie tematem tabu -bo praktycznie się o tym nie mówi. Czasem wystarczy spojrzeć w rodowód, by zrozumieć dlaczego suka nie rozwija się poprawnie i nie dostaje cieczki, dlaczego pies jest różowy, jak prosiak (prawie zupełnie niewybawiony) albo wielki jak koń…

[Mój ulubiony motyw, w każdym razie w mojej prywatnej TOP czołówce, to ”Ja mam dziecko outcorssu” ”Dziecko outcorossu” –uśmiałam się serdecznie i ciepło uśmiecham się [sarkazm] na myśl o znajomości przez tego pana metod hodowlanych. Nie zdążyłam zapytać jak było z rodzicami tego ”dziecka outcrossu”, to pewnie też interbreeding był? I ich rodzice także? Jak tak z cztery pokolenia interbreedingu w rodowodzie u rodziców tego ”dziecka outcrossu” są, to gość łapie plusik za oryginalność.]

W odpowiedzi na moje ”refleksje” znajomy ”działacz” z grupy DAP(P), oświecił mnie, że (w tamtym czasie, tak ze cztery miesiące temu), był luźny pomysł, by ”omawiać planowane mioty”. W pierwszej chwili pomyślałam, że może to nawet niegłupie, takie ”omawianie planowanych kojarzeń”, ale po chwili dotarło do mnie, że sorka, jakie ”omawianie planowanych kojarzeń,” skoro one na grupie będą ogłaszane jako kojarzenia, które już miały miejsce? Omawiać, czyli dyskutować plusy & minusy projektu na krycie, które już się odbyło? Proszę… Jaki miałby to mieć cel? Rozgrzeszać? Kamienować? I z drugiej strony -to brzydko zabrzmi, więc sorry- kim są osoby, które dziś ”brylują na salonach” coraz śmieszniejszej fejsbukowej grupy DAP(P), że komuś przyszło do głowy, by spróbować stadnie pełnić role jakichś ”weryfikatorów”? Skąd ta pretęcha? Przyznam wprost, że z większością ludzi mających dziś czelność gwiazdorzyć na fejsbukowej grupie, parafrazując postać Cezarego Pazury z filmu ”Chłopaki nie płaczą”, NIE CHCIAŁABYM MUCHY W KIBLU UBIĆ, o ”radzeniu się ich”/ ”kupowaniu od nich psów”, nie mówiąc, bo zbyt dobrze znam ich ”dorobek artystyczny”. Dodatkowo, co się zmieniło na przestrzeni trzech ostatnich lat? Pamiętam rozmowy na dawnym Forum Molosy (dziś ”Pupileo” albo cholera wie, jak i czy w ogóle to jeszcze istnieje) i to, jak mnie ”naprostowywano”, że ”strategie hodowlane” to coś w rodzaju ”tajemnicy biznesowej” i nikt nie ma prawa od hodowcy ”żądać wyjaśnień”. Więc? Jakie podstawy miałby mieć pomysł powstania takiej swoistej ”centralnej rady opiniująco-aprobującej” na fejsbuku? Jak to jest, że jednym ”wpadkowiczom” się szczeniaków gratuluje -i robią to tzw ”autorytety”, osoby, których zdaniu ludzie zainteresowani DA ufają- i wciska się ”lajki” pod informacją ”mamy szczeniaki”, a na innych się ”wiesza psy”?. Co kieruje ”autorytetem” zmiennym jak horagiweka na wietrze? Jest coś po za ”prywatą”? Serio. ”Nie ogarniam bazy”. Tym bardziej, że z Fejsbukowego Kółeczka Wzajemnej Adoracji coraz częściej i coraz bardziej otwarcie, śmieją się HODOWCY. A no właśnie 🙂

”Dysplastyczny autorytet” & Co.

Kilka tygodni temu ponownie napisałam do tego samego znajomego działającego w DAP(P), bo ”mają tam teraz bardzo fajnie”. Przez kilka miesięcy Pan Pytajnik Zamęczacz Fejsbukowo-telefonicznie-mejlowy, długo hodowany w cieplarnianych warunkach, kontynuował, jako metodę na zaistnienie atakowanie ‚gwiazdeczek’ grupy (chachachacha). Szkoda, że tyle czasu, co na pisanie postów na grupie, nie poświęcał swoim słabiutkim, limfatycznie-bylejakim sukom. Typ g…o wie, ale duuużo komentuje, choć prawda! Ostatnio zniknął… Czyżby nawet on doszedł do wniosku, że nie ma mowy, żeby ktokolwiek brał go na serio, jeżeli dalej będzie męczył kota wśród ‚grupowiczów’? Zaznaczyłam znajomemu, że, jak to tak z boku obserwuję, to coraz mniej wiarygodne się to wszystko staje. ”Śmietanką”/ głównymi udzielającymi się są tam teraz Pani o Wątpliwej Uczciwości, od wału z ”hodowlą ze stowarzyszenia” (która już oficjalnie nie jest tylko w stowarzyszeniu, bo ”TAJFUN” dotarł już do ZKwP, więc to ”taka sama” HODOWLA jak te PRAWDZIWE), facet, który przyznał, że nie umie wypracować sobie autorytetu u yorka, który się go po prostu nie słucha, ale pisze ”bardzo poważnie” -gdybym z tym gościem nigdy nie rozmawiała, to bym mu pewnie uwierzyła. Pani, która za każdym razem, kiedy zabiera głos, zachowuje się jak słoń w składzie porcelany i ma niezwykłą zdolność do kreowania sytuacji typu ”pocztówki znad krawędzi”. Inna pani która, gdyby nie wada suki, też już by ‚hodowcą’ była, ale ją albo zgryz powstrzymuje, albo coś innego… Tu edit, no, jednak się okazało, że COŚ już powstrzymywać ją przestało… (Ale ”wejście w wielkim stylu” nie wyszło… Ten nędzny pomysł z ”klubem”… a taki mógł być OSTRY ”LANS na speca”… (peciki wyszły śliczne). No i ”autorytet” i historie prześwietleń w kierunku dysplazji psów, które od lat rozmnażała… ”Autorytet” publicznie zwyzywana od najgorszych przez pana hodowcę znanego z ”ROZMIARU” (edit 2018: i programu interwencyjnego jednej z telewizji, chyba Polsat…), szaleństwa w oczach i ”problemów” z dotrzymywaniem umów współwłasności, teraz uprawiający samoośmieszanie się, łasząc się do ”rozmiarowego”… (Za co już zebrała po tyłku…) .”Autorytet” w swoim czasie piszący JAK JA, o tym, jak ważny jest BAER TEST i badania w kierunku dysplazji u Dogo Argentino, wywołany do tablicy przez posiadaczy kilku psów z jego przydomkiem, jak piskorz wił się, nie mogąc JEDNOZNACZNIE odpowiedzieć na pytanie czy prześwietla swoje psy… Osoba, która kiedyś, JAK JA oburzała się na ”robienie z petów championów”, dziś robi to samo z psami z własnym przydomkiem. To są aktualni ”mentorzy” grupy DAP(P). Parę osób o coś tam się stara, STARE foty psów, które KIEDYŚ wyhodowała tzw Ważna Hodowczyni wrzucają, ale to bez znaczenia, bo nikt, z żadnym z tych psów niczego istotnego dla rasy nie zrobił, więc to są tylko jakieś zdjęcia, jakichś psów. Fajnie, że są, bo wkrótce te psy popadają i nikt, by nawet nie wiedział, że kiedykolwiek żyły, że ktoś miał jaja (pomysł+plan+czas+upór), by je WYHODOWAĆ… Ale foty Dogo Argentino w kolorowych czapkach to było coś MEGA… Naprawdę masę ”wartości” to wniosło… Nurtuje mnie czy lans w kolorowych obróżkach od Czy Możemy Porozmawiać o Tym Czy Prześwietlasz w Kierunku Dysplazji Psy, Które Rozmnażasz jest już na grupie pasee, odkąd Czy Możemy Porozmawiać o Tym Czy Prześwietlasz w Kierunku Dysplazji Psy, Które Rozmnażasz zapytała jak to jest z dysplazją u psów ”autoryteru”? Tyle fajowych fotek w tych obróżkach było… No, tak, ale jak Alfa i Omega pytania o prześwietlenia swoich psów, zbywa idiotycznym ubieraniem ich w ”wątki osobiste”, to potem tak jest, że obróżkę trzeba wziąć na cenzurowane, żeby na grupie nie podpaść…

Wracając do pomysłu ”omawiania miotów” przez Ludzi Robiących Zdjęcia Dogom Argentyńskim w Śmiesznych Czapkach: jak to jest, na jakiej podstawie w ich głowach urodził się pomysł roszczenia sobie praw do decydowania co wolno, a czego nie wolno hodowcom? Kiedy patrzę na całe to ”nasze” dogoargentynowe ”towarzycho”, myślę sobie tak: ”Brak mi ”mania psa” w czasie teraźniejszym-ciągłym, 24/7”, bo z psem ”pod ręką”, jest łatwiej. Coś czytasz, coś tam sobie myślisz, wołasz psa i go oglądasz, dotykasz, macasz, wyczuwasz pod palcami strukturę, zagłębienia, wszelkie nierówności i od razu masz proste przełożenie. CZUJESZ jego rzeźbę. To bardzo ułatwia ”aktualizowanie systemu = wyciąganie wniosków z przyswajanej wiedzy. Mając psa ”pod ręką”, możesz dokładnie dokumentować jego rozwój; przygotowywać się do ”bycia hodowcą”; ważyć go raz w tygodniu, mierzyć, możesz go -teraz zabawię się w słowotwórstwo: ”obfotografowywać” non stop, jak naukowy przedmiot badań i na bieżąco porównywać, jak się zmienia. Możesz dokładnie analizować jego rozwój, to jak reaguje na dany pokarm itp. Możesz go ciągle obserwować i uczyć się każdego dnia, by być lepszym. Patrzeć jak się rusza, jak nabiera świadomości własnego ciała, jak się ”wiąże” i ”wypełnia”, co daje mu właściwie zaplanowany i dostosowany do fazy rozwoju, trening. Możesz swojego psa BUDOWAĆ. Łatwiej absorbujesz teorię, którą praktyka ”wdrukowuje ci na dysk twardy w głowie” z tymi wszystkimi extras’ami, na które nie masz szansy bez psa ”pod ręką”.

To jest moja pięta achillesowa: nie mogę uczyć się każdego dnia, aż tyle ile bym chciała, bo z własnego wyboru nie mam psa ”pod ręką”. Psy muszę sobie ”pożyczać” od znajomych. Ale, mimo to, ciągle się uczę. A ja nie jestem hodowcą. Nie mam planów by nim być. Nie mam ciśnienia na ”wygrywanie wystaw” i udowadnianie ”koleżankom” jaka zaj…a jest moja suka. Nie mam suki, której za chwilę zafunduję szczeniaki. Ja się uczyć nie muszę… Ja chcę.

Dlaczego ludzie, posiadający psy, czasem więcej niż przeciętne, nie wykorzystują tego, że je mają po to, by stawać się bardziej świadomymi? Chcą swoje psy rozmnażać, a nie umieją na nie patrzeć, nie umieją zobaczyć ich niedostatków, więc jak chcą cokolwiek poprawić? Przecież planowa hodowla rasowego psa ma na celu to, by każde kolejne pokolenie było lepsze od poprzedniego. Szczenięta mają być lepsze od rodziców. Jak jakiś pan z nadmuchanym ego albo pannica, którzy patrzą i nie widzą, mogą wyhodować cokolwiek wartościowego? ”Przypadkiem”? Może ”będą mieć szczęście”? No może tak…

Ale raczej nie

To było takie żenujące, kiedy podczas wystawy w Łodzi, pani, która na wystawę przyszła z panem, który wystawiał sukę ‚bez kolan’, usłyszawszy mój komentarz, oburzona syczała na mnie ”Czy pani ma pojęcie o ten rasie?” SMUTECZEK. Anatomia jest kwestią kluczową. Ktoś jej nie rozumiejący, nie ma prawa głosu. Nie widzisz jak zbudowany jest twój pies, nie wiesz tego, to stul dziób i idź się uczyć.

Wnioski

Paru hodowców wciąż jeszcze do tej grupy należy(?), ostatnio zadali nawet pytania pod notatkami dotyczącym pomysłu o powołaniu ”Klubu Rasy”. Pytania rzeczowe, bardzo konkretne, odpowiedzi? Były jak zwykle… Ale hodowcy nie wygłupiają się, wdając się w pozbawione sensu dyskusje z roszczącymi sobie prawa do tego, by uchodzić za kogoś kim nie są, aroganckimi ignorantami, jak to ma w zwyczaju większość wiodących prym ‚grupowiczów’… I myślę, że przykro im, że grupa na której mogli kiedyś pokazać swoje hodowlane osiągnięcia hodowcom spoza Polski, zmieniła się w śmietnik skolonizowany przez amatorów ”śmiesznych fotek”, którzy od czasu do czasu awanturują się między sobą, jak to było np. ostatnio 3 maja, po wystawie w Mołdawii…

Konkludując dziecinadę z ”Klubem Rasy” w tle, podpadłam znajomemu, dzieląc się z nim spostrzeżeniem (”poczynionym na bazie obserwacji tematów poruszanych przez ‚grupowiczów’, jak i ”stylu” ich wypowiedzi), że o ile do jakiegokolwiek zebrania związanego z inicjatywą ”Klub Rasy” w drugi majowy weekend dojdzie, to jedynym wątkiem, który mogą rzeczowo ogarnąć najaktywniejsi ‚grupowicze’, jest ten dotyczący fotek w kolorowych obrożach, które mogą drażnić oczy ”autorytetu”. W końcu ”konflikt interesów” to bardzo poważne zagadnienie. Edit: spotkanie się odbyło, było kameralnie i miło, ale nikogo znaczącego na nim nie było… (SMUTECZEK no. 2) #PlanktonNieRządzi

Skoro na największej grupie głównie się miziają albo opluwają i mało tam ‚merytoryki’, to na ziemię proponuje wrócić dzięki temu:

http://www.tybrushe-boxers.com/20_principles_of_breeding.htm linkowi 🙂

Chcę wam jeszcze zwrócić uwagę na temat ”reklamowania miotów”: żadna poważna grupa nie może być miejscem zbywania szczeniaków. Od tego są strony internetowe poszczególnych hodowli i fejsbukowe profile hodowców. Tyle. Zero tolerancji. Pamiętajcie o tym.

Kopiowanie i wykorzystywanie całości lub fragmentów tekstu bez zgody autora jest zabronione.

www.facebook.com/zuzpasjaodogoargentino

https://twitter.com/odogoargentino

Ps. Usunęłam z fejsbuka strony ”Baer dla Dogo Argentino” i ”Dysplasia results of Dogo Argentino” ponieważ nie cieszyły się zainteresowaniem polskich hodowców. Jedynie Pani Justyna Olech z hodowli Sulimer (FCI) udostępniła na tych stronach wyniki swoich hodowlanych Dogo Argentino. Wnioski wyciągnijcie sami.

JAK TO ZROBIĆ ”NA LEGALU”? CZYLI ”PSEUDOHODOWLE W ZKWP”? A MOŻE TYLKO ZWYCZAJNY BRAK JAJ U CZĘŚCI POSIADACZY DOGO ARGENTINO, KTÓRYM ”NA SERCU LEŻY DOBRO RASY”(?)…

capture-20150512-105402

Miałam dziś dać inny wpis, ale tamten może poczekać, w końcu tyle się dzieje, że najwyżej go zaktualizuję o nowe ”afery” i ”aferki”… Od jakiegoś czasu obserwuję -rzecz jasna nie tylko ja, ale najwyraźniej tylko ja mam dość przyzwoitości, by pisać o tym wprost i nazywać rzeczy po imieniu- BARDZO NIEPOKOJĄCA TENDENCJĘ W ŚRODOWISKU POSIADACZY DOGO ARGENTINO.

Otóż jest taki ”TREND”, żeby ”na jednym dogo nie kończyć”… Choć jest się zwyczajnym ”ziutkiem”, który chce ”pieska na kolanka”, bo go ”wystawy zupełnie nie interesują” i ”śmieszą” go ludzie ”biegający kółeczka po trawnikach”. ”Ziutkiem”, nie hodowcą… Przy czym, od razu ZAZNACZĘ, że ”ziutek” tyczy się bardzo konkretnego typu ludzi, a nie tych z państwa, którzy po prostu chcieli mieć rasowego psa i nie są zainteresowani wystawowym ”błyskiem fleszy”.

Bardzo fajnie jest, mając odpowiednie* warunki, mieć więcej niż jednego psa. Bardzo fajnie jest, mając odpowiednie* warunki, sobie kupić drugie dogo, mając już jedno.

Bardzo fajnie jest zaadoptować, przy odpowiednich warunkach, dogo… Generlanie, zacna sprawa pomóc zwierzęciu, które ktoś inny zawiódł… Dać dom zwierzakowi w typie rasy albo rasowemu -w tym przypadku- dogo.

Ale okazuję się, że ”najfajniej” jest wtedy, jak się ma w domu niewysterylizowaną sukę Dogo Argentino i bierze się do niej samca albo, kiedy do niewykastrowanego psa, dobiera się, również zdolną do rozrodu sukę.

Przez jakiś czas jest ”fun na fejsbuku”, że ”pieski się tak ślicznie razem bawią”.

A potem ”mamusia” pieseczków albo ich ”tatuś” nagle doznają olśnienia, że ”tak fajnie byłoby mieć szczeniaczki”. Bo ”pieski tak się lubią”.

I bum! Już nawet nie chodzi o to, że najczęściej jest tak, że psy, które mają ci ludzie nie przedstawiają żadnej hodowlanej wartości, że zostały kupione/przekazane im jako psy bez potencjału wystawowo-hodowlanego. Skupmy się na tym, że ponieważ pieski całe swoje psie życie spędzały w ”domkach na kanapkach”, jak to pety na kolanka i nawet na jednej wystawie nie były, NIE MAJĄ UPRAWNIEŃ HODOWLANYCH I ROZMNAŻANIE ICH JEST PRZEZ ZWIĄZEK KYNOLOGICZNY W POLSCE (i FCI) ZABRONIONE, I JEST NICZYM INNYM, JAK PRAKTYKĄ PSEUDOHODOWLANĄ. Tyle, że NIESTETY: zawsze ZKwP może WARUNKOWO ‚zalegalizować’ miot.

I potem mamy ciąganie peciszczy po wystawach… Rodziców szczeniąt trzeba ”pokazać”, trzeba im na chybcika ”zrobić uprawnienia”, żeby szczeniaki mogły dostać metryki. I potem powtórzyć los rodziców. (Bo nabywcy szczeniąt z tego rodzaju ”kojarzeń”, nie mają pojęcia o ”miłosnej historii” rodziców swojego psa czy suki. Albo też ludzie ci okazują się być tej samej ”klasy”, co właściciele pary pseudohodowlanej i też sobie nic z wzorca rasy i całego tego ”zawracania głowy” nie robią…)

Zaje…e słaba ta moda na ”wpadkę”, na ”nie upilnowaliśmy” etc… Moda panosząca się w środowisku ludzi, którzy ”kochają tę rasę” (PODOBNO)… Moda w ”jedynie słusznym” Związku Kynologicznym w Polsce, który należy do jeszcze bardziej jedynie słusznej Fédération Cynologique Internationale (FCI)…

No… Fajnie tak sobie ”pokochać rasę” za… Ile? No, niech będzie, że tak z 8x po 3 tysie… To daje 24 tysie…

Małe koszty własne, bo ”ziutki” góFno o prowadzeniu szczeniąt wiedzą, więc mocno po kosztach lecą. W końcu w domu mają parkę, to odpada im wyjazd na krycie, opłata za reproduktora, ale o czym ja tu w ogóle piszę… Przecież ci ludzie to nie hodowcy, Przecież chcą zarobić i tylko o to chodzi w tych ”wpadkach”. O karmieniu, odchowie szczeniaków też pojęcie mają blade (często wystarczy popatrzeć, jak wyglądają ich dorosłe osobniki dogo, żeby być pewnym, że o kluczowych sprawach niczego nie wiedzą), więc na badaniach oszczędzają, bo kto im zabroni? W końcu ci ludzie nie są hodowcami, nie przestrzegają ŻADNYCH standardów, a bilans domowego budżetu poprawiają, bo ciągle są jeszcze na świecie frajerzy, kupujący ”psy z ogłoszenia”..Przypadkowi ludzie, kupujący przypadkowe psy.

Zadanie dla ‚bojownikw o Klub Rasy’: SKOŃCZYĆ Z LEGALIZOWANIEM ”WPADEK”. ZACZĄĆ TĘPIĆ GNOJÓW, KTÓRYCH NIEODPOWIEDZIALNOŚĆ ZAPROWADZI DO TEGO, ŻE CORAZ WIĘCEJ BIAŁYCH LĄDOWAĆ BĘDZIE W SCHRONISKACH, A REPUTACJA RASY ZACZNIE LECIEĆ NA ŁEB NA SZYJĘ.

Jak to robić? Proste: przypominać im, że mają psy, które kupowali jako psy, których nie będą rozmnażać, że przez rok/kilka lat cieszyli się ”pieskami na kolanka”, czasem nawet szydzili z ”wystawowych ciśnień” innych posadaczy dogo, że psy które adpotowali mieli pozbawić możliwości rozmnażania się, a dziś, jak potłuczeni, piszą: ”Może pieski chcą mieć szczeniaczki?” To samo dotyczy wszystkich ”uczciwych posiadaczy Dogo Argentino”, którzy wystawiają swoje psy, mają pary albo więcej niż jedną zdolną do rozrodu sukę i niewykastrowanego samca. I którym też się ”wypadki zdarzają”. Do jasnej cholery! Ludzie ,sorka, ale jesteście osobami myślącymi czy zwyczajnymi ćwokami? Związek Kynologiczny w Polsce jest organizacją, która pod wieloma względami, mówiąc delitaknie ”KULEJE”, ale ZASADY WPROWADZONE PRZEZ ZKWP, TE DOTYCZĄCE ROZRODU SĄ JEDNOZNACZNE I NAPRAWDĘ NIE MA ŻADNEGO POWODU, ŻEBYŚCIE MIELI BYĆ ZWOLNIENI Z ICH PRZESTRZEGANIA.

Kochani, nie może być tak, że ludzie, którzy najmniej mają wspólnego z etyką, są tą częścią środowiska Dogo Argentino, która PRODUKUJE najwięcej szczeniąt, bo to się naprawdę tragicznie skończy. Każda sytuacja, w której ktoś bezczelnie ciąga po ringu EWIDENTNEGO PETA, którego WADA DYSKWALIFIKUJĄCA jest tak oczywista, że dostrzega ją każdy laik, jest OBRAZĄ DLA KAŻDEGO WYSTAWCY BIORĄCEGO UDZIAŁ W WYSTAWIE. To jak pluć komuś w twarz i mówić, że deszcz pada. Prawo w ZKwP też nie działa wstecz, dlatego należy działać na bieżąco.

Nie można wymagać, żeby np. hodowcy, każdy z osobna, sami walczyli z ludźmi, którym zaufali i którym w związku z tym sprzedali/przekazali swoje psy -w oparciu o umowy, które niejednokrotnie ZABRANIAJĄ ROZMNAŻANIA tych zwierząt bez zgody hodowcy. CAŁE ŚRODOWISKO MUSI TĘPIĆ TEN PROCEDER, TYLKO W TEN SPOSÓB UDA SIĘ POWSTRZYMAĆ DOSŁOWNE LEGALIZOWANIE PSEUDOHODOLWANYCH PRAKTYK W ZKWP. WYSTARCZY, ŻE KTOś. KTO DO NIEDAWNA SPRZEDAWAŁ ‚DOGO’ Z ”RODOWODAMI” Z KSIĘŻYCA WZIĘTYMI, TERAZ JEST JUŻ CZŁONKIEM ZKWP.

https://zuzpasjaodogoargentino.wordpress.com/2014/01/27/uwaga-na-zarejestrowana-w-skwipr-hodowle-white-angel-dogo-argentino-czyli-bo-to-mezalians-bylby-dla-psa/

Zuza Petrykowska

*Nie jest jakaś wybitną sztuką oddzielić sukę w cieczce od samca i nie wymaga to także jakiegoś ponad przeciętnego ilorazu inteligencji. Od tego są kojce (klatkę kennelową samiec, chcący przedostać się do suki w cieczce ”zje”). Kojec, taki do złożenia (”prowizoryczny”), można kupić już za ok tysiąc złotych. Można też kojec/kojce wybudować i to już jest znacznie wyższy koszt, ale jest oczywiste, że jeżeli nie masz gdzie/za co postawić kojca, to NIE BIERZESZ SOBIE DRUGIEGO DOGO ARGENTINO.

Kopiowanie i wykorzystywanie całości lub fragmentów tekstu oraz zdjęć bez zgody autora jest zabronione.

”SPROWADZANIE”, ”PRZYCIERANIE NOSA”, TYSIĄCE EURO I CZARY MARY ”Z ZAGRANICZNEJ HODOWLI” VS KILKA NAPRAWDĘ ZNACZĄCYCH DLA DOGO ARGENTINO W POLSCE IMPORTÓW -PORADNIK DLA KUPUJĄCEGO PSA RASOWEGO

success kid little boy fist on beach

Dzisiejszy wpis to kolejna część ”cyklu” ”Dogo Argentino/ Dogi Argentyńskie/ szczeniaki/ sprzedam/ kupię”, w którym staram się odpowiadać na pytania, które podsyłają mi państwo w prywatnych wiadomościach (FB, DGM, GMAIL). Ten tekst to równocześnie CZĘŚĆ ”PORADNIKA DLA KUPUJĄCYCH PSA RASOWEGO” – nie tylko DA, ale generalnie rasowego psa. Zaczniemy od tematu, który zajmuje wielu z Państwa; od ”importowania” psów z zagranicznych hodowli.

Z treści privów wnioskuję, że pytacie o kennele z poza Polski z dwóch powodów.

Powód pierwszy: ROZCZAROWANIE

Widzieliście niektóre polskie psy i się wam one nie podobały. Zniesmaczają was swoim postępowaniem hodoFcy, a część z was ma poczucie, że ”Wszyscy są tacy sami, czyli nic nie warci” i ”każdy coś kombinuje”. Ok, macie prawo tak myśleć. Ale gdybyście widzieli INNE psy, INNE DOGO, Z INNYCH HODOWLI, wiedzielibyście, że nie wszystko co mają do zaoferowania polskie przydomki, to rozczarowujące was białe wypłosze. Gdybyście naprawdę poszukali, znaleźlibyście zachwycające psy i mielibyście okazję poznać uczciwych hodoWców, nie krętaczy. To oczywiste, że nie chcecie się sparzyć, ale nie popadajcie w przesadę, wrzucając wszystkich do jednego worka! Jeżeli wydaje się wam, że na naciągaczy wpaść możecie tylko w Polsce, to gruuubo się mylicie. Wrócę do tego jeszcze nie raz, ale już teraz powiem wam, że najpewniejszą metodą na to, aby nie dać się oszukać jest ROZMAWIAĆ Z POSIADACZAMI DOGO; PYTAĆ ICH JAK UKŁADAJĄ SIĘ ICH KONTAKTY Z HODOWCAMI, JAK WYGLĄDAŁY ONE PRZED ZAKUPEM PSA I JAK WYGLĄDAJĄ TERAZ. PAMIĘTAJCIE: NIE OBIETNICE SIĘ LICZĄ, A FAKTY.

Druga grupa rozczarowanych to wy; wyrolowani przez polskich hodoFców, od których macie swoje pierwsze dogo. Argentyny, które albo ”słabo słyszą”, albo mają inne zdrowotne problemy. Albo najzwyczajniej w świecie zabuliliście za ”urodzonego championa po wybitnych rodzicach”, a psiak wyrósł na przeurocze, bardzo kochane peciszcze. Empirycznie przekonaliście się jakie skutki niesie za sobą naiwna wiara w każdy kit serwowany przez kogoś z ogromnym tupetem. O nic nie pytaliście, ślepo wierzyliście, śmialiście się z ”awantur” na forach… Cóż, prawdę mówiąc sami jesteście sobie winni; skoro łykaliście kit, grzechem byłoby wam go nie sprzedać 🙂 Taki lajf.

Trzecia część rozczarowanych to ci bardziej UPRZEDZENI rozczarowaniem znajomych. Wy dowiedzieliście się od znajomych psiarzy o zagrywkach pani Ikśińskiej albo pana Ygrekowskiego i jesteście porażeni tym, co ludzie (tzw ”hodowcy”) potrafią nagrać na poczcie głosowej innym ludziom albo ile można wyciągnąć za psa, który nie ma nawet najbardziej podstawowego z badań, a sprzedawany jest jako pies ”z potencjałem”… Tu faktycznie muszę przyznać, sama byłam zaskoczona i tymi ”dwudziestoma pięcioma centymetrami” (ale, żeby facet facetowi coś takiego nagrywał?!), i poziomem ignorancji nabywców dających się robić w balona…

Powód drugi: ASPIRACJE – i to jest temat, którym zajmiemy się w tej części ”PORADNIKA DLA KUPUJĄCYCH RASOWEGO PSA”.

Niektórzy z was mają aspiracje hodować, ”coś wnieść do rasy”, sprowadzić ”nową krew” – zacnie, naprawdę bardzo ładnie. Chcecie psy z zagranicy, bo -słusznie- postanowiliście przeczesać dogo-net i znaleźliście ciekawe hodowle, albo też hodowle, o których wy myślicie, że są ciekawe. (Zagraniczne hodowle Dogów Argentyńskich bardzo kręcą pretensjonalnych pasjonatów rasy, którym wydaje się, że ”jednym importem przytrą nosa wszystkim ważniakom”.)

Pobieżnie o ”importach”

Zacznę od tego, że NIE CHODZI O TO, ABY KOGOKOLWIEK ZNIECHĘCIĆ DO KUPOWANIA DOGO ZA GRANICĄ, DO SPROWADZANIA DO POLSKI ”ŚWIEŻEJ KRWI” itp. itd. Rzecz w tym, że zazwyczaj pytanie, a właściwie zagajanie o te inne, zagraniczne hodowle, w większości daleeekooooo na wschód (czasem nawet północny) od Włoch, Francji, Węgier (Bałkany to też jest ciekawy rejon) oraz Hiszpanii (która od niedawna ma fajne dogo), o Argentynie nie wspominając, pytacie o hodowle z krajów dla tej rasy tak samo egzotycznych jak Polska. Sprowadza się to wasze pytanie do tego, że podrzucacie przydomki, zagajając w stylu: ”A może warto od nich coś wziąć?” Drodzy państwo, teoretycznie, jasne że warto 🙂 Tylko, że wam się wydaje, że zlepek wyrazów ”może”, ”warto” i ”coś” oznacza, że macie ”POMYSŁ” i że jak zapłacicie –zazwyczaj przynajmniej dwa razy tyle ile płacilibyście za psa z polskiej hodowli (i to będę bardzo mocno podkreślać)- to dostaniecie nie wiadomo co, że przywieziecie sobie albo ktoś wam wyśle cargo, ”super szczeniaka”, a to tak nie działa.

Zwykły ”statystyczny Kowalski” nie ma szansy na zakup wartościowego psa ze znanej, powszechnie szanowanej, zagranicznej hodowli, z bardzo prestiżowym przydomkiem, niezależnie od tego ile zapłaci (Szczególnie, kiedy ten Kowalski ma już dogo, które jest bardzo ”takie sobie” -to zawsze negatywnie rzutuje na takiego potencjalnego nabywcę, bo od razu widać, że ”skoro raz dał zrobić się w balona, to nie jest wart, żeby dać mu coś naprawdę dobrego, bo i tak nie zauważy różnicy”. Sorry, brutalnie i nieprzyjemnie to brzmi, ale tak jest, tak postrzegają tę kwestię profesjonaliści. Świat hodowców rasowych psów przypomina ekskluzywny klub, do którego wstęp mają tylko nieliczni i jakkolwiek zabawnie może się to wydawać komuś, kto słyszy/czyta o tym pierwszy raz, to w istocie wygląda to tak, że nawet tzw hodowca często nie ma możliwości dobić się do słynnej z osiągnięć –wyhodowanych, wybitnych psów– zagranicznej np. włoskiej hodowli, o ile nie poleci go ktoś, kogo ten oblegany hodowca sam -jako hodowcę dogo- szanuje. Nie ma mowy o tym, żeby jakiemuś ”pierwszemu lepszemu Kowalskiemu z ulicy” sprzedać naprawdę dobrego psa.

Prawdziwi hodowcy, ci którzy wysoko stawiają poprzeczkę i ”nie pykają” tych ”całych miotów wystawowych”, u których na 8 szczeniąt 2-3 są coś warte, a reszta to pety (takich ludzi stać na ostrą selekcję), psy z potencjałem -tak samo, jak każdy mądry hodowca- zostawiają do swojej dyspozycji; nie tracą ich z oczu, zostawiają je w swoich kennelach, przekazują zaufanym ludziom na umowy typu ”współwłasność, ”warunek hodowlany”, a kiedy decydują się je sprzedać żądają tysięcy euro. (A i tak niechętnie te wyjątkowe psy zbywają.)

Dobre psy ma się szansę ”wyrwać”, jeżeli hodowcy się to opłaca = jeżeli widzi w tym sens/cel → współpracę z kimś twardo stąpającym po ziemi (kimś merytorycznie przygotowanym) i autentyczną reklamę. Dlatego ”no name” nie ma szans na dobrego psa, niezależnie od tego, co hodowcy będzie obiecywał/nawijał na temat tego, jakie ma ”wizje” i ”plany”, i gdzie będzie psa wystawiał. (Szczególnie, kiedy robi to przez FB, maile czy telefonicznie! Bo do hodowcy trzeba pojechać). Ktoś taki nie dostanie psa, który przeznaczony jest dla kogoś pewniejszego. Klienci hodowców, czyli nabywcy psów zbyt często ”ściemniają” albo wydaje im się, że zaliczenie dwóch krajówek i jakiejś międzynarodówki w nieistotnym dla rasy kraju, to będzie ”reklama dla hodowcy”.

Polacy, ludzie z kraju w którym na wystawach champion of champions ten -teoretycznie- najbardziej prestiżowy tytuł ”biorą” psy, które na zagranicznych, specjalistycznych wystawach, w stawce kilkudziesięciu (powyżej 70u) dogo wywołują śmiech, kraju w którym niektórzy sędziowie nie wiedzą, że psy z niebieskimi trójkątami na tęczówce to pety niepodlegające ocenie, pety które wyprasza się z ringu albo nie wyrzucają z ringu wnętrów, ludzie z kraju, w którym jako dogo sprzedaje się wszystko co białe (Ostatnio jedna hodowla dogo wyspecjalizowała się w dogo-charcikach, takich chucherkach na delikatnym szkielecie, coraz suchszych, coraz wyższych i coraz węższych -brr…), nie są brani serio przez zagranicznych hodowców (żeby było smętniej ani tych naprawdę wielkich, ani nawet tych przeciętnych czy byle jakich…). Nasi hodoWcy osiągają sukcesy, ale na Polskę wciąż patrzy się przez pryzmat poczynań hodoFców i tych smętnych ”kup na sznurkach”, które niektórzy potrafią z uporem maniaka wozić po większości ważnych wystaw… ”Statystyczni Kowalscy z ulicy”, którzy sami nawiązują kontakt, zgłaszają się do zagranicznych hodowli, jako nabywcy dogo, to dla wielu zagranicznych hodowców klienci na ”odpady hodowlane” (pety).

Polakom w większości wydaje się, że to, że ktoś każe im płacić 2-2,5 tysiąca euro za szczeniaka oznacza, że nabywają nie wiadomo jakiej klasy psa, a tak nie jest. Nabywcy z Polski często traktowani są jak jelenie, którym można sprzedać i wmówić wszystko, bo niestety wciąż jest łatwo wszystko niektórym z nas wmówić i sprzedać… Tym bardziej, że są ludzie, którzy w ciemno bulą przynajmniej dwa razy tyle, ile płaciliby w Polsce. I to dalej bulą za psa pozbawionego badań! Powtórzę: płacą dwa razy więcej za psa bez badań, choć psa bez badań można za połowę tej kasy kupić w Polsce. Oczywiście, jak ktoś lubi przepłacać, puszczać kasę, a nie kręci go hazard, to proszę bardzo, why not? Wolnoć Tomku w swoim domku.

Czasem bywa i tak, że hodowcy nie chcą sobie tworzyć konkurencji i dlatego nie wypuszczają wartościowych zwierząt za granicę. Ale zdarzają się wyjątki -jak wszędzie. Zdarza się, że ktoś nawiązuje kontakt z hodowcą, że ludzie się porozumiewają i udaje się z zagranicznej hodowli sprowadzić jakiemuś ”żuczkowi” naprawdę przyzwoitego zwierzaka, ale to są wyjątki i na tę chwilę nie znam takiego przypadku. Dodatkowo też zaznaczę, że nie są to aż ”taaakieeeee hodowle”…

Rzecz sprowadza się do tego, że ktoś, kto dokładnie wie co chce zrobić i jak ma zamiar to zrobić, nie ściąga w ciemno psa z zagranicy, tylko dlatego, że wydaje mu się, że przydomek jest atrakcyjny (albo wystarczy, że jest zagraniczny), a miot jest ”po championach” (płacąc za tego psa x 2 w stosunku do ceny, jaką płaciłby za psa polskiego), tylko po to, by po roku, kiedy ten podrośnie, zobaczyć albo nie daj Boże nie, że wybulił ciężkie pieniądze na peciszcze (Bez podstawowych wyników badań -sic!). A taki właśnie efekt w ogromnej większości ma to importowanie przypadków z przypadkowych kenneli przez ”ambitnych żuczków”.

To jest tak -z profesjonalnego, rzetelnego punktu widzenia- że jeżeli ktoś chce kupić psa i prosi o ‚porady’ przy sprowadzaniu zwierzaka importowanego, to niech od razu sobie odpuści. Jeżeli prosi o ”porady”, podrzucając przydomki na zasadzie ”może ten, a może tamten”, to znaczy, że nie ma wystarczającej wiedzy na temat tego GDZIE WARTO KUPIĆ PSA. My tu nie mówimy o sytuacji, gdy hodowcy między sobą rozmawiają o tym, że ”taka, a taka krew by się nam przydała”, tylko o ciśnienia zielonego żuczka, który stwierdza ”Oł yeah! Importuję coś! Kopary im opadną”, po czym rzuca się jak piskorz, miota trochę tu, trochę tam i w końcu: jest ”import”. Nieważne, że przypadkowy = bezużyteczny.

Kupowanie psa od zagranicznego hodowcy (jeżeli ma mieć sens), właściwie najpierw dobicie się do tego hodowcy, wymaga oparcia się o kontakty kogoś, kto nas ”zaanonsuje”, przedstawi i dosłownie poręczy za nas. Wciąż wiele osób ma problem ze zrozumieniem, że w hodowli rasowych psów ciężko jest coś osiągnąć lansując się na Zosię Samosię.

Idealną byłaby sytuacja -w Utopijnej rzeczywistości- w której na długo zanim zdecydujemy się na zakup/sprowadzenie psa, nawiązujemy kontakt’y z wybranym’i polskim’i hodowcą’ami i z nim’mi zastanawiamy się jaki import miałby sens. On’i pomaga’ją nam w wyborze psa, a my pomagamy jemu/im wnieść coś wartościowego do programów hodowlanych. Naprawdę, drodzy państwo pomyślcie odrobinkę dalej niż czubek własnego nosa. Tu nie chodzi o to, żeby komuś coś narzucać, nakazywać albo czegoś bronić, ale aby uczulić was na fakty + myślenie perspektywiczne; chcecie ”sprowadzić wyjątkowego psa”, chcecie ”zrobić coś wyjątkowego”? Macie duuużo forsy i ochotę ”zaznaczyć swój udział w hodowli”? Nic prostszego: nawiązujcie kontakty z hodoWcami. Czasem hodowcy mają pomysły, których nie realizują z bardzo prozaicznych powodów np. nie mają nikogo godnego zaufania dla kolejnego samca, a sami nie chcą w swojej hodowli kolejnego psa itp. itd. W takich sytuacjach ideałem może być ktoś, kto za tego ”dodatkowego” psa bierze odpowiedzialność na siebie, kto jest jego właścicielem, ma go u siebie, dba o niego i dodatkowo przyczynia się do wniesienia czegoś wartościowego do rozwoju polskich argentynów. Myślę, że większość z was pamięta ”Ulicę Sezamkową” i hasło ”współpraca” 🙂

Wiara w magię ”importów” i całego tego ”sprowadzania” a’la Zosia Samosia, to taka sama naiwność jak ufność w to, że hodowca da komuś, kto nabywa od niego psa ”prawo wyboru najlepszego szczeniaka z miotu” – ludzie, błagam! Jasne, jeżeli pani X albo pan Y chcą coś takiego usłyszeć, to sprzedający szczeniaki to wyłapie i powie im coś w tym stylu, ale prawda jest taka, że to zawsze hodowca wybiera najlepszego szczeniaka i wybiera go dla siebie (ewentualnie dla kogoś z kim omówił już warunki przekazania szczeniaka/psa ”wybitnego”). Jak ktoś ”daje wam wybrać najlepszego szczeniaka z miotu”, to robi was w balona.

Łatwiej jest Polakowi kupić dobrej klasy psa w Polsce niż za granicą; nie ma bariery językowej, więc wszystko można dogadać osobiście, bez zdawania się na znajomych i tłumaczy, można zrobić wywiad wśród posiadaczy psów z danym przydomkiem i dowiedzieć się, jak psy się chowają, jak układała się współpraca z hodowcą, pojechać do hodowli, poznać rodziców szczeniąt, a przede wszystkim, jeżeli wiemy jak to zrobić, w Polsce -i w całej Europie zachodniej- za te tysiące euro dostaniemy psa z autentycznym potencjałem hodowlanym, z pełnym, potwierdzonym kompletem badań, ale o tym kiedy indziej.

Macie ochotę kupować psy za granicą? Lusss. Nikt na siłę was od tego odwodził nie będzie. Po prostu zastanówcie się czy jest sens wydawać kupę forsy na -w 95% przypadków- peta. Tylko dlatego, żeby wasz pies miał zagraniczny przydomek, skoro możecie za te same pieniądze albo mniejsze (to zależy…) nabyć psa z potencjałem w polskiej hodowli…

Zastanówcie się nad powyższym.

Zuza Petrykowska

Kopiowanie i wykorzystywanie całości lub fragmentów tekstu oraz zdjęć bez zgody autora jest zabronione. 

JAK TO JEST Z TYMI PET’AMI I ”POTENCJAŁEM WYSTAWOWO-HODOWLANYM”? – CZYLI JAK ROZSTRZYGA TO PRAWDZIWY HODOWCA, A JAK SPRAWĘ ZAŁATWIA HODOFCA.

fantazyjne animacje - świat zwierząt Duc Justyna

W miocie np. 9u dogo;

2a szczeniaki rodzą się jako pety – tak określa się psy nieprzedstawiające wartości hodowlanej, min. ze względu na kolor. Przez wielką białą łatę przebija prawdziwy kolor ich sierści, w miejscu, w którym wzorzec rasy nie dopuszcza znaczeń, czyli np. w okolicy ogona albo na karku. Przy czym warto zaznaczyć, że np. w Hiszpanii pies z kolorem -spotem- w niedopuszczalnym przez wzorzec rasy miejscu, nie jest eliminowany z hodowli, tak dzieje się w krajach, w których dogo jest rasą ‚egzotyczną’, w których nie ma tradycji polowań z dogo, i w których wciąż ważniejsze jest show i źle pojmowany ”wygląd” dogo, w którym to na pierwszym miejscu stawia się kolor sierści psa, która musi być jak najbardziej biała ← to często jest jedyny element wzorca rasy, który sędziowie kynologiczni w tych ‚egzotycznych’ dla DA krajach, mają wbity do głów.

i 7em szczeniaków idealnie białych, co w myśl ”stylu pracy” większości tzw ”hodowców” czyni z tej 7ki psy z potencjałem wystawowo-hodowlanym, czyli nie-pety.

Tak więc hodoFca (handlarz/producent/ignorant/naciągacz/cwaniak) oferować nam będzie 7em spośród tej 9ki szczeniąt, jako pieski ”wystawowe” (które w przyszłości, jeżeli sami będziemy chcieli zostać ”hodowcami”, będziemy mogli rozmnażać), a 2a oferować będzie, jako pety -za kwotę nieco niższą. Prosty podział = prosty (korzystny dla hodoFcy) rachunek.

Nabywca naiwniak/ignorant/ciemniak -kupujący szczenię od hodoFcy, sam proszący się o to, żeby dać zrobić się w balona, wyłoży kaskę i będzie cieszyć się, że kupił ”super-extra szczeniaka z potencjałem wystawowo-hodowlanym”… No i niby koniec. Ale ciąg dalszy tego scenariusza nastąpi nieco później.

To samo, ale inaczej

U hodoWcy rodzi się taki sam zestaw: 7ka idealnie białych szczeniąt i 2a kolorowe pety.

Doświadczony hodowca już w trakcje porodu, kiedy pomaga suce, wyciągając szczenięta i pierwszy raz ich dotyka, jest w stanie wyczuć strukturę ich kośćca, to jak są zbudowane, już w tamtej pierwszej chwili wie, które ze szczeniąt będzie obserwować ze szczególną uwagą.

Mniej więcej w okolicach 5go tygodnia życia szczeniąt, hodowca wybiera, które pieski spełniają anatomiczne (i psychiczne) kryteria zwierząt z potencjałem, a które nie są zbudowane/”skonstruowane” w sposób, który czyni je interesującymi pod względem hodowlanym. Hodowca obserwuje całą 9kę.

Jest bardzo prawdopodobne, że pod względem anatomicznym godne uwagi okazują się być oba kolorowe pety: mają świetne albo co najmniej dobre, proporcje ciała, piękne głowy, dobry kościec, ale niestety z możliwości użycia ich w hodowli w przyszłości, nie może polski hodowca skorzystać. Nie pozwalają mu na to przepisy dotyczące uzyskiwania uprawnień hodowlanych i te pieski niezależnie od tego jak świetnie są zbudowane, nigdy nie pokażą się na żadnej polskiej wystawie (W każdym razie nie inaczej niż jako ‚visitors’i’). Pozostała, idealnie biała siódemka to najprawdopodobniej (średnio jakoś tak to wypada u hodowców, którzy mają pojęcie co robią, a nie są tylko specami od sprzedawania kitów na FB i forach internetowych) 4 anatomiczne pety i 3 pieski interesujące w hodowlanym sensie. Z tej 3ki hodowca będzie typował zwierzę, które pozostawi do swojej dyspozycji oraz te, które (prawdopodobnie) przekaże w ramach umowy ”warunek hodowlany” lub ”współwłasność”.

Podsumujmy: z miotu 9 szczeniąt, 5 jest anatomicznie wartościowych, 4 to pety. Jednak ze względu na kolor w niedozwolonym miejscu u 2ch z 5ki szczeniąt z potencjałem, zostaje nam tylko 3ka. Na tę chwilę Z TEGO CO WIDAĆ I ”CZUĆ POD PALCAMI” mamy 3 pieski z potencjałem i 6 petów.

Między 7ym a 8ym tygodniem życia szczeniąt -czyli tuż przedtem zanim hodoWca przekazuje szczenięta wyselekcjonowanym wcześniej nowym opiekunom- wykonywane jest badanie słuchu u szczeniąt → BAER TEST, KTÓRY WINIK NASZYCH OBLICZEŃ MOŻE ZMIENIĆ ZUPEŁNIE.

Scenariusze mogą być różne: z wytypowanej dwa/trzy tygodnie wcześniej 3ki, pozytywnie BAER test może przejść np. tylko 1en szczeniak -tym samym pozostała 2ka, okazuje się cierpieć na wrodzoną jednostronną (albo całkowitą) głuchotę (Doświadczony hodowca szczenięta obustronnie głuche ”wyłapuje” sam, BAER test jedynie potwierdza jego wnioski. Głuche szczenięta, przez uczciwych hodowców usypiane są od razu. Uczciwy hodowca nie ukrywa głuchego szczenięcia przed komisją dokonującą przeglądu miotu, a już na pewno nie przekazuje takiego szczeniaka do żadnych fundacji ani stowarzyszeń. Uczciwy hodowca głuche jak pień szczenięta USYPIA.) Tak więc pozostała 2ka z typowanej przez hodoWcę 3ki, słyszy tylko na jedno ucho (albo wcale), a może na jedno ucho słyszy normalnie (70 decybeli), a w drugim uchu ma znaczny uszczerbek słuchu? W efekcie ta 2ka automatycznie zostaje wyeliminowana z hodowli. (Potencjalnym przyszłym właścicielom jednostronnie głuchych petów należy dokładnie wyjaśnić z jakim ryzykiem wiąże się fakt, że ich pies słyszy tylko na jedno ucho. Do zgłębienia dla tych potencjalnych przyszłych właścicieli pozostaje temat ”jak chronić psa przed nabytą utratą słuchu i w efekcie głuchotą całkowitą”. Należy wystrzegać się infekcji ucha o podłożu alergicznym, grzybiczym oraz wynikającym z częstych przypadków typu: ”zawiało go” (a niektórych medykamentów podawać tym psom nie wolno !). Oba ‚kolorowe pety’ mogą słyszeć idealnie, ale w hodowlanym sensie, w Polsce to i tak pety. Może też być tak, że jeden słyszy, a drugi jest głuchy jak pień albo słyszy jednnostronnie. Z pozostałej, idealnie białej 4ki szczeniąt, w hodowlanym sensie dla hodowcy zupełnie nieinteresujących, idealnie słyszeć mogą np. wszystkie 4 albo tylko 2 – na to nie ma reguły.

Czyli może się zdarzyć, że u PRAWDZIWEGO HODOWCY, CZŁOWIEKA PEŁNEGO PASJI, DOPILNOWUJĄCEGO DOPEŁNIENIA MAKSIMUM OBOWIĄZKÓW WZGLĘDEM ZWIERZĄT RASY, KTÓRĄ ROZMNAŻA ORAZ OSÓB, KTÓRE TE ZWIERZĘTA POTEM OD NIEGO, UFAJĄC MU, NABYWAJĄ, Z 9U SZCZENIĄT, W WIEKU 8 TYGODNI TYLKO JEDNO SPEŁNIA KRYTERIA ”SZCZENIAKA Z POTENCJAŁEM”, a dwa lub więcej szczeniąt jest usypianych.

Rzecz jasna może też być tak, że u tego prawdziwego hodoWcy przy 7ce idealnie białych i 2ce kolorowych petów los tak rozłoży karty, że typowana przez niego 3ka będzie słyszeć normalnie (70 decybeli w każdym z uszu), że pety i te kolorowe i te idealnie białe też będą słyszeć normalnie albo że do uśpienia ze względu na całkowitą wrodzoną głuchotę pójdą tylko 1 albo 2 szczeniaki. Tak, może być bardzo różnie. Nie zmienia to natomiast faktu, że dokąd hodoWca nie dysponuje wynikami BAER test nie może być pewien, które szczenięta mają potencjał, a które nie.

Dodatkowo, drodzy państwo zapamiętajcie jedno: TO, ŻE NABYWAMY SZCZENIĘ Z POTENCJAŁEM NIE JEST RÓWNE GWARANCJI, ŻE PIES W PRZYSZŁOŚCI TEN POTENCJAŁ FAKTYCZNIE BĘDZIE MIEĆ.

Kupując szczenię od hodoWcy mamy pewność, że szczeniak nam przekazywany jest wolny przynajmniej od jednej, szalenie niebezpiecznej wady: głuchoty -częściowej lub całkowitej. Ale DA to psy (jak wiele innych ras), które hodowane się w oparciu o plany hodowlane nazywane hodowlą ”na linię”. Większość DA jest z sobą w mniejszym lub większym stopniu spokrewniona. W rodowodach psów z różnych hodowli pojawiają się ci sami przodkowie, co upraszczając, powoduje, że wybierając hodowlę -a więc linię- z której pochodzić będzie nasze szczenię, musimy jak najwięcej wiedzieć o ewentualnych zdrowotnych problemach w niej występujących. U dogo będą to -poza głuchotą- różnego rodzaju alergie, czasem choroby serca, dysplazja czy problemy związane z zaburzeniami kostnienia na podłożu chrzęstnym – o to wszystko musicie pytać posiadaczy dogo z wybranych przez was hodowli.

A kiedy już nabędziecie szczeniaka z wynikiem BAER TEST i ewentualnie wynikami badań potwierdzającymi, że jest on wolny od zaburzeń nękających jego linię, trzymajcie kciuki, żeby zgryz też był po waszej stronie, czyli, aby był nożycowy, ewentualnie cęgowy i NIGDY, ALE TO NIGDY NIE BAWCIE SIĘ Z MŁODYM PSEM W PRZECIĄGANIE SZMAT, NIE PROWOKUJCIE GO DO UWIESZANIA SIĘ itp. → BO SCHRZANICIE MU ZGRYZ!!!

Mam psa od hodoFcy

Ciąg dalszy scenariusza pt ”Mam psa od hodoFcy” jest tak różny, jak różne mogą być zdrowotne czy behawioralne problemy dogo. Dodam, że nabywcami dogo od hodoFców powinni być ludzie ”nie miewający finansowych problemów”, bo specjalistyczne badania są drogie, weterynaryjni specjaliści nie praktykują w każdym mieście, a na diagnozowanie, leczenie, a czasem i rekonwalescencję psa trzeba mieć sporo czasu i naprawdę dużo pieniędzy…

Zuza Petrykowska

Kopiowanie i wykorzystywanie całości lub fragmentów tekstu bez zgody autora jest zabronione.

FEJSBUKOWE TOWARZYSTWO WZAJEMNEJ ADORACJI ROZDAJE ‚LAJECZKI’, CZYLI KRYTYKA EKSTERIERU DOGO ARGENTINO NIE ISTNIEJE, NIE TYLKO NA WYSTAWACH, ALE NIE MA O NIEJ MOWY NAWET NA FACEBOOKU

Merytoryczna, obiektywna krytyka ”efektów pracy hodowlanej”, taka, zdawałoby się zupełnie bazowa, opierająca się o tzw eksterier psów, właściwie nie istnieje. Odnoszenie zapisów wzorca charakteryzującego Dogo Argentino do tego, co na ringach oraz na Facebooku prezentują poszczególni tzw hodowcy oraz zwykli posiadacze Dogów Argentyńskich, nie jest praktyką, mówiąc delikatnie ‚traktowaną zbyt poważnie’. Psów się ”nie rozkłada” ani na ”wystawach psów rasowych”, ani tym bardziej na Facebooku.

Na wystawkach wszystkim ma być ”miło”, żeby ludzie chcieli na nie jeździć (wcześniej uiszczając stosowną kwotę za zgłoszenie psa na wystawę). I by mieli poczucie, że ”nawet, jeśli tym razem się nie udało, na tej wystawie” (zdobyć tytułu niezbędnego do tego, by uzyskać uprawnienia hodowlane), ”to nie szkodzi, następnym razem się uda”. (Dzięki temu przyjadą znowu, wcześniej uiszczając opłatę itd., itd.). Jest więc miło. I zdecydowana większość zgłaszanych psiaków dostaje wysokie noty; szczenięta prawie zawsze są ”wybitnie obiecujące” a psy starsze ”bardzo dobre” (”Ocena „BARDZO DOBRA” (BDB) może zostać przyznana jedynie psu, który posiada typowe cechy rasy i ma zachowane proporcje oraz jest we właściwej kondycji. Nieliczne, drobne błędy mogą być tolerowane, o ile nie dotyczą budowy psa. Ta ocena może być przyznana jedynie psu wysokiej klasy.”) lub ”doskonałe” (”Ocena „DOSKONAŁA” (DOSK.) może być przyznana psu bardzo bliskiemu ideałowi wzorca rasy, będącemu w doskonałej kondycji fizycznej i psychicznej, który wykazuje harmonię oraz klasę w postawie i ruchu. Jego zalety jako przedstawiciela rasy pozwalają zignorować drobne niedoskonałości, ale piętno płci musi być wyraźne”). Jest miło, by ludzie zapisywali się do Związku i w nim zostawali (czyli płacili składki itd.). W efekcie można ”miło, szybko i bez zawracania głowy zrobić hodowlane uprawnienia” i być ”hodowcą”. ”Amatorsko” rozmnażać psy i inkasować za nie (już nie ”amatorsko”) określone sumy. I tak to się kręci. Jest miło, by ludzie chcieli pokazywać swoje psy na wystawach itd. itd. itd… I choć wystawy nie są ”przeglądami hodowlanymi” (czasem są z nimi łączone, ale czasem), są niezbędne, by hodowlane uprawnienia uzyskać… [EDIT 2018: Chociaż od tego też są wyjątki, patrz:  ”wady nabyte” i tzw specjalne przeglądy hodowlane dla psów z ”wadami nabytymi”. Czyli dla psów z uszami zmienionymi chirurgicznym zabiegiem o podłożu estetycznym: abbreviatio auriculae, potocznie zwanym; kopiowaniem/ korektą/ cięciem/ plastyką/ skracaniem/ uszu oraz dla psów z ciętym/ skróconym itp., ogonem. Ponieważ te smętne pseudo zaświadczenia o ”leczniczym kopiowaniu”, jako alibi dla zabiegu, który jest w Polsce od 1997 roku nielegalny, już nie przechodzą w ZKwP i nie można na taki świstek psów na wystawach ZKwP pod egidą FCI pokazywać, psy okaleczone, uprawnienia hodowlane dostają na specjalnych warunkach, poza wystawami… Wystarczy zapłacić za taki tzw przegląd.] 

Tym bardziej psów nie ”rozkłada się” na Serwisie Facebook, na którym przecież niby roi się od ”speców od rasy” i grup tematycznych rasie poświęconych. Nigdzie rzetelnie nie omawia się anatomii psów, ich zgodności z wzorcem rasy, tej tzw typowości (fenotypu w ogóle). Wszyscy wchodzą sobie w…

Potencjalny klient nie ma szansy zapoznać się z uczciwie omówionymi, publicznie dostępnymi, dokonaniami jednego czy drugiej hodowców [EDIT 2018 Tym bardziej, że aktualnie grupy nie są już publiczne… Wszystko przez te uszy…]. Wszelka merytoryczna krytyka, to temat tak drażliwy, że praktycznie w ogóle nie można pisać otwartym tekstem o ”fejsbukowych Dogach Argentyńskich” (w ogóle rasowych psach), inaczej niż tylko ”śliczne” i że ”pięknie nam wyrósł/a chłopak/ dziewczyna”. I to nawet na tych ”specjalnych grupach”, które są publiczne i dostępne dla wszystkich zainteresowanych rasą. Nawet, kiedy ktoś chwali się dogo-wypłoszem. A przecież przynajmniej ”parę osób” w Polsce doskonale wie, że Dog Argentyński nie powinien być w typie psa wyścigowego, charciego, o lekkiej kości i długich nogach. Że argentyn musi mieć mocny kościec, idący w parze z wyrazistą, dobrze zaznaczoną muskulaturą i zredukowaną do minimum tkanką tłuszczową. Głowa Dogo Argentino jest bardzo charakterystyczna; to połączenie stworzonej do chwytania i utrzymywania czaszki ze stworzoną do węszenia kufą. Oko jest niezwykle ważne dla wyrazu argentyna, podobnie fafle oraz górna lina głowy A dogo pozbawione esencji, owego wyrazu nigdy nie będzie miało podstawowej charakterystyki typu, pozwalającej uznać je za dobrego przedstawiciela rasy.

Żenada totalna, paranoja po korek

Tzw hodowcy trzęsą się o swój PR –”rozłożenie psa”, czyli opowiedzenie sobie o jego anatomii punkt po punkcie, zaznaczenie i nazwanie wszystkich jego zalet i wad, odczytują jako zamach na swoje ”dobre imię” (które przecież część z nich dawno już straciła) i ”próbę dyskredytowania” ich ”wartości”, jako ”hodowców”. To ”dobre imię”, niektórzy z nich stracili, nie tylko angażując się w fejsbukowe gównoburze czy publicznie przyznając (wspólne zdjęcia i ”wchodzenie sobie nawzajem w tyłek” przy różnych okazjach -uwieczniane na FB) do ”przyjacielskich kontaktów” z oszustami (ludźmi nieuczciwymi zarówno w stosunku do innych hodowców, jak i nabywców psów), specjalistami od kreowania fejsbukowych szitsztormów (pomawiania postronnych osób, grożenia im itp. itd.), ale i rozmnażając psy nieprzebadane pod kątem występowania u nich typowych dla danej rasy schorzeń o podłożu genetycznym (lub też używając do rozrodu osobników, o których wiedzą. że obciążone są np. dysplazją biodrową typu D (wynik RTG), ale utrzymują, że dany psiak ma wynik ”B” itp.) Ludzie bojący się krytyki, uchodzący powszechnie za ”doświadczonych”, nawet ”renomowanych” hodowców, sami, tym co, jako ”hodowcy” robią, tj. jak niszczą daną rasę, się dyskredytują, a psów ”rozkładać” i o wzorcu mówić nie pozwalają. Niektórym wydaje się, że samo ”manie” psa czy suki, czy (o zgrozo!) ”pary”, robi z nich kolejnych Martinez’ów…

Korekta

Mój profesor od malarstwa miał wspaniały i zupełnie nieoryginalny zwyczaj: raz w tygodniu, kilka godzin poświęcał na KOREKTĘ. Wszyscy kolejno musieliśmy ściągać zasłony z płócien i pokazać to, co stworzyliśmy. Odsłonić i… przyjąć na klatę krytykę. Czasem, w niektórych przypadkach ostrą, może nawet miażdżącą, ale zawsze merytoryczną i bardzo na temat. Ta krytyka, a właściwie korekta, nie miała na celu ”zawstydzenia” kogokolwiek, nie chodziło w niej o ”gnojenie”. Była nieodzownym elementem nauki, koniecznością, sposobem także na to, abyśmy mogli wzajemnie uczyć się od siebie i również w ten sposób sobie pomagać. Chodziło o to, by patrzeć i widzieć. Krytyka-korekta była przygotowaniem na oczywistość, o której wiele osób zapomina: tworzysz, więc musisz być przygotowanym na reakcje odbiorców. Bywało też, dla niektórych z nas, iż KOREKTA ograniczała się tylko do dwóch słów: ”Dobra robota”. Nie słyszało się ich często, niektórzy czekali na nie parę lat, ale satysfakcja, którą dawała korekta, sprowadzająca się do tych dwóch słów, była ogromna.

Słowa MAJĄ znaczenie

Zajmijmy się ”krytyką” od strony słów, których w necie (na ”fejsiku” i na forach) używają przeróżne osoby; hodowcy, posiadacze, nawet laicy, komentując poszczególne psy na zdjęciach lub filmach (szczególnie tych z wystaw), które zamieszczają znajomi tych ludzi albo zupełnie nieznajomi im posiadacze białych. Do ”ruszenia” tego zagadnienia, ostatecznie przekonała mnie fotka, zamieszczona na popularnej międzynarodowej fejsbukowej grupie o Dogo Argentino i słowo: ”MAGNIFIQUE” pod nim zamieszczone. Niektóre przypadki są tak… Powiedzmy, że ”specyficzne”, że komentować można je też tylko specyficznie albo wcale. Ja uznałam za żart, okrutny, ale jednak (chyba) żart, to, że ktoś porwał się na użycie słowa, które znaczy mniej więcej; ”wspaniały”, ”piękny”, ”cudowny”, ”imponujący”, ”okazały”, ”budzący zachwyt”, pod zdjęciem, otwierającym dzisiejszy wpis.

”Magnifique”?! WTF?

Pies z tego zdjęcia to skrajny przykład tego, jak Dog Argentyński wyglądać nie powinien i z czym się Dogo Argentino kojarzyć nie powinno, a mimo to ktoś pokusił się o tak skrajnie oderwany od rzeczywistości, po prostu absurdalny komentarz. Dlatego też to zdjęcie i komentarz pod nim, wybrałam jako idealny pretekst do poruszenia ”trudnego tematu” na fejsowej grupie o Dogo Argentino.

Ponieważ w przypadku tego dogo-mansona, petów generalnie, nie zmieniłam zdania, rozwijając temat, będę posługiwać się skrinami ze swoich komentarzy. Nie ”konsultowałam” pomysłu na ten wpis z osobą, z którą prowadziłam wymianę uwag i dlatego też nie będę wklejać w tym miejscu jej uwag -to raz. A dwa, ten zabieg pozwala mi czytelnie przedstawić mój punkt widzenia i moją ”tezę”. Mianowicie, że niezależnie od ”szczytnych intencji” lub choćby tylko ”zwykłej życzliwości” (może są jeszcze inne powody…?) skierowanej do właścicieli pecików, którzy po prostu ”kochają swoje pieseczki i bardzo się nimi cieszą”, posługiwanie się, szczególnie przez osoby ”świadome kynologicznie”, lub chcące za takie uchodzić, sądząc po ich PRowych działaniach na Serwisie Facebook, takimi samymi słowami w odniesieniu zarówno do zwierząt będących wybitnym przedstawicielami swojej rasy i tych, które… Cóż, są od tego ”rasowego piękna” dalej, gdyż są jedynie poprawne albo tych które są bardzo, bardzo daleko, bo są po prostu białe, albo są np. właśnie takimi dogo-mansonami, jest skrajnie nieuczciwe.

Z kilku przyczyn

Powiedziałabym, że to przede wszystkim nieuczciwość w stosunku do samego siebie (Ale może to mnie się tak wydaje, bo może zbyt dobrze o niektórych myślę i zbyto wysoko te osoby oceniam…). I że nie klei się to z tą kreacją na ”hodowcę” (i to ”doświadczonego”…). To nieuczciwość w stosunku do podobno ”ulubionej” i ”ukochanej” rasy, tej ”idei hodowli” (zasady Raymond’a Oppenheimer’a mówią co jest ważne w hodowli rasowego psa) i ludzi. Ludzi, którym bezpośrednio sprzedaje się kity -właścicieli petów. (Sorry, ale czasem tak jest, że ktoś coś sobie kupił, niby miało być super, ale wyrosło Byle Jakie Coś i nic się na to nie poradzi, i takie są fakty). To nieuczciwe także w stosunku do pasjonatów rasy, którzy w sieci szukają wiarygodnego źródła wiedzy i sędziów kynologicznych – czyli tych, których często ”się czepiamy, że ciągle nie kumają o co w tej rasie chodzi.” (A jak do ciężkiej cholery mają ”kumać”, skoro dostają ”sprzeczne komunikaty”?) Jakiś przykładowy Kowalski nie wie, że ktoś ”chce być miły” i dlatego pisze coś zaskakującego pod zdjęciem obiektywnie rasowo brzydkiego psa z np. lisim pyskiem… ”Kowalski” nie musi ”kumać” tego podziału na ”pety” i ”psy wystawowe” oraz ”psy hodowlane”, zwłaszcza, gdy dopiero zaczyna ”wkręcać się w rasę”. ”Kowalski” wchodzi sobie na forum, czy fejsbukową grupę, poświęcone rasie Dogo Argentino/ Dog Argentyński i ogląda zdjęcia, czyta komentarze… Czasem wie już kto jest hodowcą, ”autorytetem” i czuje, że coś jest ”nie halo”, jakiś nieprzyjemny fałsz. Czuje się też zdezorientowany, bo jak jednocześnie ”piękny” może być ten ”zabiedzony pecik z buzią jak u charta” i pies o głowie o doskonałych proporcjach i wzorcowym wyrazie, pies anatomicznie bliski ideału, o świetnym froncie, proporcjonalnej sylwetce etc.? No, jak?

Takie postępowanie, czyli zachwycanie się dogo-popłuczynami sprawia też, że ludzie będący właścicielami tych dogo-popłuczyn, śmiało wkraczają w świat ‚rozmnażaczy’ – producentów psów z metrykami i rodowodami honorowanymi przez Fédération Cynologique Internationale i z logo Związku Kynologicznego w Polsce. Powszechna aprobata dla tego, by psy nieposiadające wartości hodowlanej, określane były tymi samymi słowami, co psy które tę wartość posiadają, lansowanie tych petów na fejsie, skutkuje tym, że aktualnie, co rusz powstają kolejne hodowle, które startując z breeding stock stworzonym z petów, produkować będą jedynie kolejne peciszcza, dogo-popłuczyny, dogo-koszmarki.

Niby jak można ”czepiać się” ludzi, którzy pokupowali sobie (często sporo przepłacając) obleśnie brzydkie psy (od prowadzących w najagresywniejszy PR na fejsbuku) i mają ciśnienia być ”hodowcami”, chociaż nic nie wiedzą o kynologii i ”hodowli” nie wspominając? Jak, skoro min., zdjęcia tych ich psów, jak i zdjęcia psów ”hodowców” uparcie lansujących swoje peciszcza na fejsie, komentuje się, używając dokładnie takich samych określeń, jakich używa się autentycznie zachwycając się wybitnymi zwierzakami? Bywa, że skandalicznie słabe osobniki ”biorą rasę”. Upór właścicielki czy właściciela praktycznie z każdego brzydactwa może zrobić ”Championa”. Kasa, kasa, kasa… 

To niby nie ma znaczenia? Sorry, no bez kitu!

W szkołach nie ma ”plastyki” z prawdziwego zdarzenia, ludzie nie rozumieją idei ”piękna”, nie ogarniają, że piękno to matematyka, symetria, harmonia -nikt ich tego nie uczy, nikt nie rozbudza w nich potrzeby uwrażliwienia się na estetykę, sztukę, a nie każdy ma głód wiedzy, który ”nakręca” do ”poszerzania horyzontów”. Biedne ludki łykają te ”zachwyty” i im się wydaje, że na końcu sznurka mają coś wyjątkowego. Fakt, że dla mnie (czy niektórych z moich znajomych) rozłożenie psa, omówienie poszczególnych zalet i wad jego budowy albo zwrócenie uwagi na znaczące wady w jego pigmentacji (które u osobnika dorosłego wystarczą, by sukę czy psa zdyskwalifikować, jako hodowlaną/ hodowlanego, jeśli ma np. nie w pełni wybarwioną truflę nosową lub zbyt jasną tęczówkę) nie jest niczym trudnym, że ja patrzę i widzę, nie zmienia tego, że ogromna większość osób porywających się na ”manie psa” i hodoFlę, nie ma o tych podstawach pojęcia. Gdyby było inaczej, gdyby ”kumanie” tego co i dlaczego ”jest ładne”, było czymś powszechnym, ”stylizacja” na blacharę, zużytą prostytutkę lub typową ”opiekaną brytyjską świnkę z tłuszczykiem” w wersji hard blond/ krucza czerń, nie byłaby taka modna…

”Zachwycanie się” peciszczami, po to, żeby komuś zrobić przyjemność jest hipokryzją, a w najlepszym przypadku naiwną wiarą w to, że nie ponosi się żadnej odpowiedzialności za to, że jakiś ”patrzący-niewidzący” tzw Kowalski, za chwilę wymyśli sobie, że swojego pecika musi rozmnażać, bo ”Przecież Iksiński i ta Malinowska tak się zachwycali, a oni przecież wiedzą co mówią!” – No, właśnie nie: oni często pie…rzą głupoty.

Nie należy, szczególnie mając świadomość bycia przez wielu postrzeganym za ”autorytet” w danej materii, nieroztropnie używać niektórych słów, a to zdarza się niestety bardzo wielu psiarzom…

Nie ma powodu w ten sposób ”zachęcać” posiadaczy petów do rejestrowania przydomków i porywania się na hodoFlę. OD BRAKU MERYTORYCZNEJ KRYTYKI ZACZYNA SIĘ NISZCZENIE RASY. Z braku merytorycznej krytyki biorą się najprawdziwsze pseudo hodowle.

Zuza Petrykowska

Kopiowanie i wykorzystywanie całości lub fragmentów tekstu bez zgody autora jest zabronione.

www.facebook.com/zuzpasjaodogoargentino

FOTOGRAFOWANIE DOGO ARGENTINO

horse_fur_texture_by_frank_1956-d64br79To prawdziwe cętki Dalmatyńczyka 🙂 ale niekiedy zdarza się, że niedoświadczony fotograf robi ”dlamatyńczyka” z Doga Argentyńskiego 🙂

Korzystając z faktu, że na dogocanarioclub.com http://dogocanarioclub.com/info/fotografia/cykl-psiej-fotografii-czesc-druga-kompozycja-i-oswietlenie/ publikowany jest cykl artykułów poświęconych fotografowaniu psów (taka ”instrukcja w pigułce”, coś w sam raz dla początkujących), postanowiłam przypomnieć swój wpis sprzed dwóch lat (pierwotnie zamieszczony na Dogomania Forum), dotyczący problemu ”cętek na sierści”, które czasem pojawiają się na zdjęciach przedstawiających psy w rzeczywistości bez-cętkowe.

W tym wpisie zwracałam także uwagę na to dlaczego należy uważnie przeglądać działy galerii dogo, które możemy znaleźć na internetowych forach, oraz fejsbookowe profile hodowców.

W przypadku Dogo Argentino, kiedy fotografuje się psy tej rasy, np. przygotowując fotorelację z wystawy albo galerię psa, niezwykle istotnie jest oświetlenie. Często zdarza się, że na fotografiach niektóre dogo wydają się być cętkowane, co powoduje zaskoczenie u oglądających zdjęcia, ponieważ jak wszyscy wiemy, sierść dogo ma być ”idealnie biała” i nie jest możliwe, żeby ”pies w cętki (ticking*)” mógł zostać ”utytułowanym championem”. Skąd więc bierze się wrażenie ”cętkowanego dogo”? Odpowiedź jest prosta. Te ”cętki”, które niekiedy widać na fotografiach, to efekt, jaki powoduje robienie zdjęć z fleszem albo w pełnym słońcu, albo w halach expo z potężnym, halogenowym oświetleniem. Białe światło odbite od jakiejkolwiek kolorowej powierzchni, daje cień w kolorze danej powierzchni (szary, ale ze śladem koloru danej powierzchni). Tak więc, od ciemnej plamki/cętki NA SKÓRZE, odbija się znacznie mniej (procentowo) światła niż od NIEZABARWIONEJ skóry. (Cętka pochłania światło i jest to zwykły, dość głęboki cień albo sierść jest niedoświetlona od spodu, a na różowej skórze mocne światło odbija się od skóry, podświetlając włosy i dodatkowo je rozjaśniając, potęgując efekt bieli. Wszystkie te ”cętkowane” foty są robione aparatami cyfrowymi, w których to matryce mają tendencję do tzw. przepalania bieli, na której tle taka cętka będzie o dwa tony ciemniejsza niż w rzeczywistości. Jedynym sposobem na pewne uniknięcie efektu dającego wrażenie istnienia plamek na sierści, jest robienie zdjęć w miękkim, rozproszonym świetle i niefotografowanie psa ”pod włos” (należy pamiętać, w którą stronę układa się sierść), co oczywiście nie zawsze jest możliwe. Dlatego należy pamiętać, że te intensywne ”cętki” są tylko złudzeniem (ponieważ nowoczesna technika jest mistrzynią oszukiwania ludzkiego oka).

Na forach internetowych HODOWCY pokazują swoje psy w galeriach specjalnie do tego przeznaczonych. Najczęściej wygląda to tak, że w tytule danej galerii mamy domowe imię psa i imię rodowodowe + jego przydomek hodowlany (ale ten porządek nie jest regułą).
Niewielu hodowców umie (albo faktycznie chce) zaprezentować swoje psy.

W poszczególnych galeriach przeważają fotki z gatunku ”u cioci na imieninach” i ”jak nam minął weekend” -miłe i sympatyczne. Świetnie, że wszyscy oglądający te fotki mogą przekonać się, że właściwie zsocjalizowany dogo jest wspaniałym przyjacielem człowieka, jego rodziny, dzieci, znajomych i innych zwierzaków. To bardzo ważne i nie wolno jest nie doceniać siły przekazu płynącego z takich, często niezwykle urokliwych, fotek, ale, wracając do galerii: w takim luźnym, niezobowiązującym, sympatycznym, a najważniejsze, że uświadamiającym ludziom, że dogo, to nie ”bestia”, podejściu do fotek nie byłoby nic złego, gdyby tak prezentowane były tylko pety. (Pet to pies nieprzedstawiający wartości hodowlanej. To pies, który nigdy nie będzie wystawiany, nie uzyska praw hodowlanych i nie zostanie reproduktorem/suką hodowlaną. Posiadacz peta nie kupił swojego psa po to, żeby jeździć na wystawy i starać się uzyskać dla niego prawa hodowlane. Po prostu chciał mieć psa danej rasy, wspaniałego przyjaciela i był świadomy, że pies rasowy, to pies posiadający UDOKUMENTOWANE POCHODZENIE. Ktoś, kto jest szczęśliwym posiadaczem peta-śłodziaka, nie musi ”obfotografowywać” go z każdej strony, prezentując w ten sposób jego wady i zalety. Tak więc właścicielom petów można ”na słowo” ufać, że ich psy są ”najpiękniejsze na świecie”. Nie ma potrzeby robić im przykrości i udowadniać, że jest inaczej. ”Uroda” petów dla hodowli i kondycji rasy, nie ma znaczenia. [Choć trzeba przyznać, że warto poświęcić trochę czasu i przekonać się, który hodowca, jaką liczbę petów uzyskuje w wyniku planowanych przez siebie kryć. W tym celu musimy nauczyć się patrzeć i samodzielnie oceniać na ile zbliżone do określonego we wzorcu rasy ideału, są psy pochodzące z danej hodowli]. Ponieważ pety, z założenia nie biorą udziału w planach hodowlanych, ich właściciele nie mają obowiązku przygotowywać im profesjonalnych portfolio**.) Co innego, kiedy pies jest psem hodowlanym, a właściciel/hodowca jest z niego dumny i przy każdej okazji podkreśla zalety swojego psa. W galerii psa hodowlanego nie może zabraknąć zdjęć ukazujących psa w pełnej krasie. Krótko mówiąc, fotek pokazujących nam prawdę na temat danego psa, jego anatomię.

Rozmawiając z (różnymi) hodowcami (różnych ras, nie tylko DA) często słyszałam, że nie ma idealnego -tu proszę wstawić dowolną rasę, ja piszę w tej chwili o dogo, więc za sekundkę wpiszę nazwę mojej ukochanej rasy: Dogo Argentino. Obiektywnie nie sposób się z tym stwierdzeniem nie zgodzić. Nie zmienia to jednak faktu, że rację mogę przyznać jedynie, temu hodowcy, który niczego nie ukrywa i pokazuje swoje psy w ujęciach, pozwalających ocenić ich linię grzbietu, kątowanie kończyn etc. Kiedy słyszę coś takiego z ust hodowcy, który nigdy nie zdecydował się zamieścić takich ”demaskatorskich” zdjęć, żadnego ze swoich psów, jedyne co mogę zrobić, to uśmiechnąć się i dać sobie spokój z traktowaniem go serio.

Hodowca ”czujący bluesa”, prawdziwy pasjonat i miłośnik rasy, a nie ktoś szukający taniego poklasku, doskonale zdaje sobie sprawę, że hodowla psów, to długa i skomplikowana droga i że nie zawsze, a właściwie BARDZO RZADKO ”wszystko się udaje”. Taki hodowca nie kombinuje i pokazuje prawdę na temat wyników swojej pracy, obfotografowując psa, w sposób, który pozwala zobaczyć mocne i nieco słabsze strony zwierzaka. (Tym bardziej, że inni i tak je widzą, może nie wszyscy, ale ”niektórzy”, bo nie da się nie widzieć kurzego mostka, płytkiej klatki piersiowej etc.) Hodowca kombinator, jak ognia unika jednoznacznie ukazujących prawdę o swoich psach (efektach swojej pracy hodowlanej), zdjęć, NIGDY nie pokazując swoich psów w sposób, który pozwala zobaczyć ich proporcje, linie, kąty etc.

Oczywiście, w związku z tym, że z każdym rokiem hodowców przybywa, szczególnie tych pisanych przez ”F”, którzy nie mają ”warsztatu”, aby odnieść wytyczne wzorca do psów, którymi dysponują, coraz więcej mamy w albumach na internetowych stronach hodowli i fesikowych profilach hodowców, zdjęć nie tyleukazujących wady” psów, co zdjęć psów, które od początku do końca nie przedstawiają hodowlanej wartości.

Psa hodowlanego pokazuje się, fotografując go w czterech ujęciach: przód, tył, prawy, lewy bok, w momencie, kiedy pies jest ustawiony NA PŁASKIEJ POWIERZCHNI (bez kombinowania z ustawianiem przednich łap 3-5 cm wyżej od tylnych i na odwrót, co daje pozór/wrażenie ”bardziej poprawnej” sylwetki: lepsze kąty/linia grzbietu), prostopadle do osi obiektywu, a obiektyw ów musi być na wysokości kłębu psa. To nie ”wydumane oczekiwania”. W taki sposób rysunki pomocnicze we wzorcach ras ukazują psy, dokładnie w tych ujęciach, bo właśnie te ujęcia pozwalają ocenić sylwetkę psa, postawę, kąty. To standard. W innych ustawieniach zmienia się optyka, zdjęcia są przekłamane.

Należy pamiętać, że jeżeli pies jest reproduktorem a nie petem, a hodowca co chwilę opowiada nam/rozpisuje się na forach i tzw fejsie o jego ”cudowności”, wystawowych sukcesach i planuje mioty, to zrobienie kilku fotek nie powinno być problemem.
Forumowe galerie w większości, praktycznie wcale nie rozróżniają psów hodowlanych od petów. Efekt jest taki, że z zamieszczanych w tychże galeriach fotografii, o danym reproduktorze, suce hodowlanej, czy psiaku, który dopiero robi karierę wystawową i któremu właściciel stara się wyrobić prawa hodowlane, niczego nie można się dowiedzieć. Chociaż te ”galerie champinów”, mają przybliżyć nam sylwetki (dosłownie) psów hodowlanych, często nic konkretnego z zamieszczonych w nich zdjęć nie można wywnioskować. No, poza tym, że pies biega po łące, skacze z pagórka na pagórek, albo… leży na trawie.

Żywiołowego zwierzaka trudno jest przekonać, by pozował, jak zawodowa modelka. Jednak cierpliwy hodowca/właściciel jest w stanie przekonać psa, by dał sobie cyknąć profesjonalną fotkę. Warto jest dokładnie (i krytycznym okiem) obejrzeć zamieszczane w tych galeriach fotografie psów hodowlanych, ponieważ zdarzają się ”perełki” (do poszukiwań, których zachęcam przyszłych posiadaczy dogo).

Ticking: ”Locus T i Dogo Argentino”, czyli o tzw. ticking. Ticking manifestuje się poprzez pigmentację włosów i jest bardzo specyficzny → czasem pojawia się i znika (uwidaczniając się okresowo, zależnie od pory roku). Zdarza się czasem u Bulterierów i jest także możliwy u Dogo Argentino (wpływ Ponitera). Ticking to te ”widoczne niewielkie obszary z kolorowymi włosami”, o których, jako o wadzie wspomina wzorzec rasy. Obecność tickingu nie ma negatywnych, zdrowotnych konsekwencji i jest czysto kosmetyczną wadą. Czy plamy pigmentacyjne, plamy na skórze Dogo Argentino to ticking? Nie. Plamy na skórze występują zawsze u białych psów. Wynikają z działania tego samego genu lub genów, które odpowiadają za (wzorcową) pigmentację nosa, krawędzi powiek, warg i poduszek. Brak pigmentu na skórze (plam pigmentacyjnych) może być powodowany silną ekspresją allelu sw, może także być rezultatem działania lub współdziałania innych genów. Pigment z biegiem lat się intensyfikuje, dlatego im starsze dogo, tym lepiej widoczne są na nim piegi.

*Cały artykuł:

https://zuzpasjaodogoargentino.wordpress.com/2013/07/05/dlaczego-pigment-jest-taki-wazny-dla-dogo-argentino-podsumowanie/

**Teoretycznie. W praktyce nie wygląda to już tak różowo:

https://zuzpasjaodogoargentino.wordpress.com/2013/08/01/dogo-argentino-hodowle-hodowcy-i-hodofffcy/

Kopiowanie i wykorzystywanie całości lub fragmentów tekstu bez zgody autora jest zabronione.

Zuza Petrykowska